Mijn scheepje wiebelt, wankelt. Onrustig, en zo nu en dan zelfs vervaarlijk lijkt het te stoten tegen de steiger. Soms dreigt er water over de reling te lopen. En dat komt door....de liefde !
Ik was vergeten hoe diep dit kan voelen. Lichtelijk ontregelend werkt het op praktische zaken als mijn huishouden, mijn plan...Maar, tegelijk, merg van het leven. Heel fijn, heerlijk; ook.
Heb geen idee of jullie dit herkennen.
Morgen begin ik weer met frisse moed aan mijn plan. En laat dan mijn mobiel maar uit, zoals ook staat geschreven in mijn plan, ahum, waar stond dat ook alweer....?
on Wednesday, February 20, 2013
Het is vakantie. En ik maak omtrekkende bewegingen. Mijn plan ligt even stil. Want 's morgens is het tijd voor uitgebreid schrijven in mijn huispak met eerst thee en daarna koffie met melk. En naar buiten kijken. En een stil huis omdat mijn zoon nog slaapt. Heerlijk. En dan pas laat douchen.
Daarna broodjes eten, of niet. En, o ja, heb ik eigenlijk wel wat in huis voor het avondeten ? Mijn dochter die even langskwam en met wie ik alle afleveringen van de serie 'Divorce" heb gekeken. Gezellig.
Zoals ik al zei, mijn scheepje ligt nu even aan de steiger. En ik sta in de vakantiestand. Ik ben aan het flierefluiten.
Zonet las ik haar blogje. Waarin zij verhaalt over het bergje dat ze heeft verzet;een klein klusje. En ik denk dat ik dat morgen ook ga doen. Ik denk het he. Want in deze mood kan het morgen ook maar zo zijn dat ik weer omtrekkende bewegingen ga maken. Die niet doelgericht zijn. Of anderszins. Maar waar ik wel van geniet.
Daarna broodjes eten, of niet. En, o ja, heb ik eigenlijk wel wat in huis voor het avondeten ? Mijn dochter die even langskwam en met wie ik alle afleveringen van de serie 'Divorce" heb gekeken. Gezellig.
Zoals ik al zei, mijn scheepje ligt nu even aan de steiger. En ik sta in de vakantiestand. Ik ben aan het flierefluiten.
Zonet las ik haar blogje. Waarin zij verhaalt over het bergje dat ze heeft verzet;een klein klusje. En ik denk dat ik dat morgen ook ga doen. Ik denk het he. Want in deze mood kan het morgen ook maar zo zijn dat ik weer omtrekkende bewegingen ga maken. Die niet doelgericht zijn. Of anderszins. Maar waar ik wel van geniet.
on Friday, February 15, 2013
Eergisteren heb ik tijdens mijn opruimochtend de twee kasten van mijn zoon helemaal leeggehaald; de spullen in verhuisdozen gedaan en even zolang ergens anders neergezet. Zijn kledingkast heb ik heel duidelijk en met heel veel ruimte ertussen ingericht. Etiketjes ervoor geplakt met de naam van het kledingstuk.
Is dit de eerste keer dat ik dit doe ?
Nee.
Dit is ongeveer de vierde keer. Mijn zoon heeft namelijk Pddnos/adhd en heeft veel structuur nodig. Op alle terreinen van zijn leven. En een opgeruimde kast is ook structuur. Maar dat staat al direct op gespannen voet met een andere behoefte van hem. Hij wil namelijk ALLES bewaren. En dan bedoel ik alles. In het verleden heb ik wel eens wat weggegooid. Hij raakte in paniek en werd heel erg boos op mij. Voor hem betekende het bewaren van spullen veel méér. En ik heb hem beloofd dat ik nóóit meer iets zou weggooien zonder zijn toestemming. En later werd daar aan toegevoegd: zonder zelfs dat hij iets ook vóór zich heeft gezien.
En aan die belofte houd ik me nog steeds. De afgelopen jaren maak ik een selectie uit zijn spullen. Doe ze in een doos met daarop de vraag en opdracht:''Mag dit weg ?".
Zijn drang om te bewaren kwam ook op andere terreinen naar boven. In groep 7 zat ik in een rugzakbespreking met zijn juf, de ambulant begeleider van renn4 en de intern begeleidster.
"Hij kan echt heel goed rekenen", zei zijn juf.
"Het enige probleem is zijn tempo. En daar maken we ons zorgen over. Maar ik heb ontdekt waardoor het (zijn traagheid dus) waarschijnlijk komt"
"Oh ?" ik zat op het puntje van mijn stoel.
"Hij gebruikt namelijk nóóit een kladpapiertje. Hij doet alle sommen, ook die in de duizend en hoger uit zijn hoofd"
Wij zaten echt even stil aan die tafel.
"Ja", zei de ambulant begeleider " het kan zijn dat hij dat nodig heeft om op die manier te doen. En het is de vraag of we hemdat kunnen afleren kunnen aanleren om ook een kladpapiertje te gebruiken zodat hij wat sneller kan rekenen. Wij willen dat wel proberen. En nu is het de vraag of jij dat ook ziet zitten ?"
En natuurlijk wilde ik graag dat ze dat gingen proberen.
Om een heel lang verhaal kort te maken: zijn tempo is omhoog gegaan. Hij zit nu in 3vwo en wiskunde is zijn beste vak !
Even terug naar de kledingkasten.
Hij kwam eergisteren thuis en ik riep hem. "Kom even", zei ik. Ik deed de deur van zijn kast open en hij reageerde bewonderend.
"Oooo, dus je wilt nu graag dat ik mijn eigen kleren pak 's morgens ?" vroeg hij."
"Ja !" zei ik
"Ok", zei hij (geen weerstand, onderhandeling, spanning; niks !)
Vanmorgen kwam hij beneden met enkelsokjes aan en zijn kleding.
"Ging het goed ?" vroeg ik
"Ja, maar alleen de sokken zijn op" zei hij licht verwijtend.
"Nee hoor", zei ik, "kom, we gaan direct kijken".
Hij ging mee (halleluja) en ik wees aan waar de sokken lagen.
"Ooooo, " zei hij "ze lagen niet naast de onderbroeken net als anders", zei hij.
Kijk, en dát, dát is Pddnos.
Is dit de eerste keer dat ik dit doe ?
Nee.
Dit is ongeveer de vierde keer. Mijn zoon heeft namelijk Pddnos/adhd en heeft veel structuur nodig. Op alle terreinen van zijn leven. En een opgeruimde kast is ook structuur. Maar dat staat al direct op gespannen voet met een andere behoefte van hem. Hij wil namelijk ALLES bewaren. En dan bedoel ik alles. In het verleden heb ik wel eens wat weggegooid. Hij raakte in paniek en werd heel erg boos op mij. Voor hem betekende het bewaren van spullen veel méér. En ik heb hem beloofd dat ik nóóit meer iets zou weggooien zonder zijn toestemming. En later werd daar aan toegevoegd: zonder zelfs dat hij iets ook vóór zich heeft gezien.
En aan die belofte houd ik me nog steeds. De afgelopen jaren maak ik een selectie uit zijn spullen. Doe ze in een doos met daarop de vraag en opdracht:''Mag dit weg ?".
Zijn drang om te bewaren kwam ook op andere terreinen naar boven. In groep 7 zat ik in een rugzakbespreking met zijn juf, de ambulant begeleider van renn4 en de intern begeleidster.
"Hij kan echt heel goed rekenen", zei zijn juf.
"Het enige probleem is zijn tempo. En daar maken we ons zorgen over. Maar ik heb ontdekt waardoor het (zijn traagheid dus) waarschijnlijk komt"
"Oh ?" ik zat op het puntje van mijn stoel.
"Hij gebruikt namelijk nóóit een kladpapiertje. Hij doet alle sommen, ook die in de duizend en hoger uit zijn hoofd"
Wij zaten echt even stil aan die tafel.
"Ja", zei de ambulant begeleider " het kan zijn dat hij dat nodig heeft om op die manier te doen. En het is de vraag of we hem
En natuurlijk wilde ik graag dat ze dat gingen proberen.
Om een heel lang verhaal kort te maken: zijn tempo is omhoog gegaan. Hij zit nu in 3vwo en wiskunde is zijn beste vak !
Even terug naar de kledingkasten.
Hij kwam eergisteren thuis en ik riep hem. "Kom even", zei ik. Ik deed de deur van zijn kast open en hij reageerde bewonderend.
"Oooo, dus je wilt nu graag dat ik mijn eigen kleren pak 's morgens ?" vroeg hij."
"Ja !" zei ik
"Ok", zei hij (geen weerstand, onderhandeling, spanning; niks !)
Vanmorgen kwam hij beneden met enkelsokjes aan en zijn kleding.
"Ging het goed ?" vroeg ik
"Ja, maar alleen de sokken zijn op" zei hij licht verwijtend.
"Nee hoor", zei ik, "kom, we gaan direct kijken".
Hij ging mee (halleluja) en ik wees aan waar de sokken lagen.
"Ooooo, " zei hij "ze lagen niet naast de onderbroeken net als anders", zei hij.
Kijk, en dát, dát is Pddnos.
on Tuesday, February 12, 2013
Al een tijdje geleden plaatste ik Mijn Plan hier. Zoals ik al schreef, heb ik in het verleden met een aantal methodes al structuur in mijn huishouding (geprobeerd) te brengen. En vooral het boek "Aan de slag met de huishoudcoach" van Els Jacobs werkte wel heel goed. Zij beschrijft in haar boek ''de nieuwe stijl opruimen, administreren, agenderen en poetsen".
Ik ben al twee keer met de weekopdrachten van het onderdeel opruimen uit haar boek aan de slag gegaan en "strandde" iedere keer bij week 8. En dat is de introductie van "kluszus 2" oftewel de wekelijkse grote opruimklus.
Waarom uitgerekend daar ?
Ik weet het niet. De tweede keer dat ik het weer probeerde, strandde ik weer bij week 8. Bij deze weekopdracht hoort het opruimen van mijn kledingkast.
"Dit heeft vast een diepere betekenis", dacht ik.
"Ik wil vast niet echt veranderen".
Na dit maar eerst gewoon geaccepteerd te hebben en vrolijk verder te gaan met de andere weekopdrachten, was de vaart er helemaal uit. En ik heb daar eens over nagedacht. Jawel. En toen kwam ik tot de volgende verklaring. Wat mij gewoon dwarszat bij het volgen van deze weekopdrachten was de focus op alleen maar opruimen. Want intussen had ik ook nog achterstand op het onderdeel "Papieren". En woog de voldoening van een opgeruimd kastje niet op tegen de stress van het net op het laatste nippertje op tijd inschrijven voor de ouderavond van mijn zoon om maar een voorbeeld te noemen. Laat staan het schoonmaken.
Ik heb er behoefte aan om al in het begin een structuur aan te brengen op alle onderdelen. Al is die nog maar zo klein. En zo ontstond dus Mijn Plan. Een beetje van de huishoudcoach en een beetje van mezelf.
En het leuk is, dat het dus ook echt zo werkt ! Ik ruim nu een beetje op, heb de belangrijkste administratie en de belangrijkste klusjes op orde en mijn huis maak ik schoon met de verticale poetsmethode die zij beschrijft.
's Morgens doe ik dus mijn klus van die dag en 's middags ben ik vrij. En het is voor mij dus een groot succes. En zo'n groot succes dat ik nog geen tijd nog heb om blogjes te schrijven. Maar dat komt ook helemaal goed. En wat het leuke is: ik krijg er energie van. Echt waar.
Ik ga dus lekker door hiermee.
Ik ben al twee keer met de weekopdrachten van het onderdeel opruimen uit haar boek aan de slag gegaan en "strandde" iedere keer bij week 8. En dat is de introductie van "kluszus 2" oftewel de wekelijkse grote opruimklus.
Waarom uitgerekend daar ?
Ik weet het niet. De tweede keer dat ik het weer probeerde, strandde ik weer bij week 8. Bij deze weekopdracht hoort het opruimen van mijn kledingkast.
"Dit heeft vast een diepere betekenis", dacht ik.
"Ik wil vast niet echt veranderen".
Na dit maar eerst gewoon geaccepteerd te hebben en vrolijk verder te gaan met de andere weekopdrachten, was de vaart er helemaal uit. En ik heb daar eens over nagedacht. Jawel. En toen kwam ik tot de volgende verklaring. Wat mij gewoon dwarszat bij het volgen van deze weekopdrachten was de focus op alleen maar opruimen. Want intussen had ik ook nog achterstand op het onderdeel "Papieren". En woog de voldoening van een opgeruimd kastje niet op tegen de stress van het net op het laatste nippertje op tijd inschrijven voor de ouderavond van mijn zoon om maar een voorbeeld te noemen. Laat staan het schoonmaken.
Ik heb er behoefte aan om al in het begin een structuur aan te brengen op alle onderdelen. Al is die nog maar zo klein. En zo ontstond dus Mijn Plan. Een beetje van de huishoudcoach en een beetje van mezelf.
En het leuk is, dat het dus ook echt zo werkt ! Ik ruim nu een beetje op, heb de belangrijkste administratie en de belangrijkste klusjes op orde en mijn huis maak ik schoon met de verticale poetsmethode die zij beschrijft.
's Morgens doe ik dus mijn klus van die dag en 's middags ben ik vrij. En het is voor mij dus een groot succes. En zo'n groot succes dat ik nog geen tijd nog heb om blogjes te schrijven. Maar dat komt ook helemaal goed. En wat het leuke is: ik krijg er energie van. Echt waar.
Ik ga dus lekker door hiermee.
on Monday, February 4, 2013
Wat heb ik een heerlijke wandeling gemaakt. Ik heb genoten van zon en wind. Van de vogeltjes. En ik zag zelfs iemand rijden met een open dak.
Nu drink ik een kop thee. En voel me uitgewaaid. Uitwaaien op maandag. Kan heel goed. Even een vakantie-gevoel zomaar op maandagmiddag 4 februari.
Ik hou van wandelen. En ook al heel lang. Dat is begonnen, hoe kan het ook anders, met een dieet zo'n twintig jaar geleden. Het heette het wisseldieet van Martin Katahn.
Dit was het onderdeel lichaamsbeweging en hij raadde je aan om te beginnen met een kwartier per dag in week 1. Dat voerde je dan op naar 30 minuten in week 2 en naar 45 minuten in week 3.
Die eerste week voelde ik me heeel ongemakkelijk. Ik liep gewoon een rondje in de wijk. En wat ik het moeilijkst vond,was om 'zomaar' te lopen. Zonder hond ! In week 2 ging dit al veel beter en eenmaal bij week 3 aangekomen was ik er helemaal aan gewend. En verslaafd. En sindsdien wandel ik dus. In weer en wind. En het liefst langer dan drie kwartier.
Waarom ? Ik vind het gewoon leuk om te doen. Ik kom altijd vrolijker thuis na een wandeling. En het doet me ook lichamelijk erg goed. Zodra ik wil presteren tijdens het wandelen vind ik er meestal niks meer aan. en voel me ook niet zo vrolijk bij thuiskomst. Wel loop ik meestal vrij stevig door. Maar als ik moe ben, loop ik net zo goed echt heel langzaam.
Waar wandel je dan ? Ik zoek een leuke route uit en die wandel ik dan heel vaak. Trek mijn wandelschoenen en jas aan en vertrek.
Mijn route tegenwoordig gaat langs een bospad dat vroeger een monnikenroute is geweest. Na dat bospad kom ik op een schapenpaadje langs het water; een klein riviertje hier vlakbij. En dan maak ik mijn wandeling zo lang als ik wil.
Ik heb geen stappenteller. Laat mijn mobiel meestal thuis en kijk naar de lucht om te besluiten of ik een paraplu meeneem of niet. |Wel moet ik echt altijd een zakdoekje bij me hebben. En een haarband neem ik ook wel vaak mee.
Loop je altijd alleen ?
Ik loop meestal alleen. Maar ik loop ook wel samen met een vriend of vriendin. Of met familie. Toen ik nog geen kinderen had, liepen mijn moeder, zus en ik (ook aangestoken door het wandelvirus) ook wel langeafstandspaden (LAW). Wij hebben hele stukken Pieterpad gelopen. Echt heel leuk.
Tijdens het wandelen kom je vaak tot hele goede gesprekken vind ik.
En als je samen een wat langere afstand loopt, krijg je ook vanzelf lol, je wordt een beetje melig, een beetje moe ook. En dan daarna samen wat drinken of eten.
Ook heb ik heel vaak gewandeld op de dijk bij Stavoren of Hindeloopen, langs het IJsselmeer. Echt geweldig.
Het ultieme wandelen is voor mij toch wel aan zee. En dan staat met stip op 1 wandelen langs het strand met blote voeten in het zand. Maar ja, dat kan niet zo vaak. Wandelen langs het strand, ver kijken, de zon, de meeuwen. Echt, dat vind ik machtig.
Maar ja, gewoon op maandag, een doordeweekse dag vind ik dus ook heerlijk.
Morgen weer.
Nu drink ik een kop thee. En voel me uitgewaaid. Uitwaaien op maandag. Kan heel goed. Even een vakantie-gevoel zomaar op maandagmiddag 4 februari.
Ik hou van wandelen. En ook al heel lang. Dat is begonnen, hoe kan het ook anders, met een dieet zo'n twintig jaar geleden. Het heette het wisseldieet van Martin Katahn.
Dit was het onderdeel lichaamsbeweging en hij raadde je aan om te beginnen met een kwartier per dag in week 1. Dat voerde je dan op naar 30 minuten in week 2 en naar 45 minuten in week 3.
Die eerste week voelde ik me heeel ongemakkelijk. Ik liep gewoon een rondje in de wijk. En wat ik het moeilijkst vond,was om 'zomaar' te lopen. Zonder hond ! In week 2 ging dit al veel beter en eenmaal bij week 3 aangekomen was ik er helemaal aan gewend. En verslaafd. En sindsdien wandel ik dus. In weer en wind. En het liefst langer dan drie kwartier.
Waarom ? Ik vind het gewoon leuk om te doen. Ik kom altijd vrolijker thuis na een wandeling. En het doet me ook lichamelijk erg goed. Zodra ik wil presteren tijdens het wandelen vind ik er meestal niks meer aan. en voel me ook niet zo vrolijk bij thuiskomst. Wel loop ik meestal vrij stevig door. Maar als ik moe ben, loop ik net zo goed echt heel langzaam.
Waar wandel je dan ? Ik zoek een leuke route uit en die wandel ik dan heel vaak. Trek mijn wandelschoenen en jas aan en vertrek.
Mijn route tegenwoordig gaat langs een bospad dat vroeger een monnikenroute is geweest. Na dat bospad kom ik op een schapenpaadje langs het water; een klein riviertje hier vlakbij. En dan maak ik mijn wandeling zo lang als ik wil.
Ik heb geen stappenteller. Laat mijn mobiel meestal thuis en kijk naar de lucht om te besluiten of ik een paraplu meeneem of niet. |Wel moet ik echt altijd een zakdoekje bij me hebben. En een haarband neem ik ook wel vaak mee.
Loop je altijd alleen ?
Ik loop meestal alleen. Maar ik loop ook wel samen met een vriend of vriendin. Of met familie. Toen ik nog geen kinderen had, liepen mijn moeder, zus en ik (ook aangestoken door het wandelvirus) ook wel langeafstandspaden (LAW). Wij hebben hele stukken Pieterpad gelopen. Echt heel leuk.
Tijdens het wandelen kom je vaak tot hele goede gesprekken vind ik.
En als je samen een wat langere afstand loopt, krijg je ook vanzelf lol, je wordt een beetje melig, een beetje moe ook. En dan daarna samen wat drinken of eten.
Ook heb ik heel vaak gewandeld op de dijk bij Stavoren of Hindeloopen, langs het IJsselmeer. Echt geweldig.
Het ultieme wandelen is voor mij toch wel aan zee. En dan staat met stip op 1 wandelen langs het strand met blote voeten in het zand. Maar ja, dat kan niet zo vaak. Wandelen langs het strand, ver kijken, de zon, de meeuwen. Echt, dat vind ik machtig.
Maar ja, gewoon op maandag, een doordeweekse dag vind ik dus ook heerlijk.
Morgen weer.
Subscribe to:
Comments (Atom)