Mijn zoon, bewaren en Pddnos

Eergisteren heb ik tijdens mijn opruimochtend de twee kasten van mijn zoon helemaal leeggehaald; de spullen in verhuisdozen gedaan en even zolang ergens anders neergezet. Zijn kledingkast heb ik heel duidelijk en met heel veel ruimte ertussen ingericht. Etiketjes ervoor geplakt met de naam van het kledingstuk.
Is dit de eerste keer dat ik dit doe ?
Nee.
Dit is ongeveer de vierde keer. Mijn zoon heeft namelijk Pddnos/adhd en heeft veel structuur nodig. Op alle terreinen van zijn leven. En een opgeruimde kast is ook structuur. Maar dat staat al direct op gespannen voet met een andere behoefte van hem. Hij wil namelijk ALLES bewaren. En dan bedoel ik alles. In het verleden heb ik wel eens wat weggegooid. Hij raakte in paniek en werd heel erg boos op mij. Voor hem betekende het bewaren van spullen veel méér. En ik heb hem beloofd dat ik nóóit meer iets zou weggooien zonder zijn toestemming. En later werd daar aan toegevoegd: zonder zelfs dat hij iets ook vóór zich heeft gezien.
En aan die belofte houd ik me nog steeds. De afgelopen jaren maak ik een selectie uit zijn spullen. Doe ze in een doos met daarop de vraag en opdracht:''Mag dit weg ?".

Zijn drang om te bewaren kwam ook op andere terreinen naar boven. In groep 7 zat ik in een rugzakbespreking met zijn juf, de ambulant begeleider van renn4 en de intern begeleidster.
"Hij kan echt heel goed rekenen", zei zijn juf.
"Het enige probleem is zijn tempo. En daar maken we ons zorgen over. Maar ik heb ontdekt waardoor het (zijn traagheid dus) waarschijnlijk komt"
"Oh ?" ik zat op het puntje van mijn stoel.
"Hij gebruikt namelijk nóóit een kladpapiertje. Hij doet alle sommen, ook die in de duizend en hoger uit zijn hoofd"
Wij zaten echt even stil aan die tafel.
"Ja", zei de ambulant begeleider " het kan zijn dat hij dat nodig heeft om op die manier te doen. En het is de vraag of we hem dat kunnen afleren kunnen aanleren om ook een kladpapiertje te gebruiken zodat hij wat sneller kan rekenen.  Wij willen dat wel proberen. En nu is het de vraag of jij dat ook ziet zitten ?"
En natuurlijk wilde ik graag dat ze dat gingen proberen.
Om een heel lang verhaal kort te maken: zijn tempo is omhoog gegaan. Hij zit nu in 3vwo en wiskunde is zijn beste vak !

Even terug naar de kledingkasten.
Hij kwam eergisteren thuis en ik riep hem. "Kom even", zei ik. Ik deed de deur van zijn kast open en hij reageerde bewonderend.
"Oooo, dus je wilt nu graag dat ik mijn eigen kleren pak 's morgens ?" vroeg hij."
"Ja !" zei ik
"Ok", zei hij (geen weerstand, onderhandeling, spanning; niks !)
Vanmorgen kwam hij beneden met enkelsokjes aan en zijn kleding.
"Ging het goed ?" vroeg ik
"Ja, maar alleen de sokken zijn op" zei hij licht verwijtend.
"Nee hoor", zei ik, "kom, we gaan direct kijken".
Hij ging mee (halleluja) en ik wees aan waar de sokken lagen.
"Ooooo, " zei hij "ze lagen niet naast de onderbroeken net als anders", zei hij.
Kijk, en dát, dát is Pddnos.