Duik je met me mee ?

Als het mooier weer wordt , komen er als vanzelf beelden van de zee bij mij boven. De geur van de zee, het geluid van de branding en niet te vergeten- het krijsen van de zeemeeuwen dat mijn verlangen naar de zee aanwakkert.
En nu heb ik een heel mooi spel ontdekt ! Het heet Diepzeeduiken en het is gemaakt door Nanda Huneman van wonder-word. Het is een inspiratiespel voor schrijvers. En het idee achter dit spel heeft me nu al geinspireerd voor het schrijven van dit blog.

Allereerst zijn daar de GOLVEN die het hier en nu deel van je leven dat aan de oppervlakte drijft vertegenwoordigen. Je voelt ook altijd de ONDERSTROOM. Deze trekt aan je benen en voel je altijd. Hier verwoord je  onderliggende gevoelens en onderzoek je bijbehorende beelden. De ZEEBODEM. Hier kijk je naar aardverschuivingen in je leven en onderzoek je je wortels. Vervolgens stijg je op naar de WOLKEN waar je onderzoekt wat jou prikkelt om je ideale toekomst te verkennen.

Duik je met me mee ?

Eens even kijken hoe schoon en opgeruimd het scheepje nu inmiddels is. Mmm, het huis ziet er zo op het oog heel gezellig uit. Redelijk opgeruimd en schoon. Niet zoveel veranderd eigenlijk. Even in de kasten kijken. O ja, daar is nog wel werk te doen.  Even naar boven. zo op het oog weer netjes en schoon. Maar wacht eens even. Wat is haar kledingkast netjes ! En zie ik daar zakjes van H. en M en de H.ema liggen ?  Wat heeft ze dan eigenlijk aan ? Zijn dat nieuwe kleren ? Ja !

Hoe is dit zo gekomen ?

Een maand geleden heb ik mijn kledingkast opgeruimd. Ik had mijzelf hier anderhalf uur voor gegeven en begon heel voortvarend om 9.05. Om 10.05 stopte ik. Want het liep niet zo lekker. Ik wilde alle oude kleding een kans geven. Wanhopig ging ik te rade bij E.ls J.acobs.

"Heb je het gedragen afgelopen jaar ? Dan mag het weg."

"Verhef je spullen niet tot museumstukken zodat je later in alle rust kunt terugblikken op je leven.Reserveer je beperkte ruimte liever voor spullen die NU belangrijk voor je zijn en waaraan je NU plezier beleeft."

Ook ging ik te rade bij Nina Elshof. Spiritualiteit werkt in je huis.

".. Spullen kunnen een energetische lading hebben die je verbindt met het verleden en dus ook met keuzes uit het verleden."

" Een cruciale vraag is of je kunt accepteren wat er is. zo niet, doe dan je best om er verandering in aan te brengen en definitief tot een keuze te komen, wat dus een andere keuze kan zijn dan je tot nu toe gemaakt hebt "

Beide gezichtspunten hebben me geholpen die middag. Ik wilde en wil schoon schip maken. Genoeg !
Om 15.00 uur kon ik weer verder. Eerst wat aarzelend. Door met energieogen naar mijn kledingkast te kijken, kwam ik bij mijn gevoel. Tranen bij de aanblik van mijn kledingkast. Gedroogd en weer verder. Want al snel kreeg ik de smaak te pakken. En wat heb ik veel weggegooid !
 Ook oude lingerie ! Moeilijk-wel gedaan.
Oude lakens waar ik met mijn ex nog op heb gelegen? Weg.
Heel veel oude kleren. Weg.

Om 16.05 was is klaar. Heb alles in een zak gedaan en meteen weggebracht naar de textiel-container.

Men,wat een goed gevoel !

En dan nu die zeebodem. Wat heeft het opruimen van mijn kledingkast te maken met een aardverschuiving ? Of mijn wortels ?
Zoals ik al zei, ben ik opgegroeid  in een  huishoudens waar orde en huishouden geen hoge prioriteit hadden. Als meisje ging ik wel eens uit mezelf keukenkastjes schoonmaken. Of de koelkast. Maar om nou te zeggen dat ik altijd heel netjes ben geweest. Nee. Maar ook niet heel slordig. Na een tijd voelde ik ineens: en nu wil ik opruimen en schoonmaken. En dat deed ik dan ook. Ik had wel altijd moeite met weggooien. Er is altijd sprake geweest van een evenwicht tussen chaos en orde zie ik nu.

En ergens, op een punt in mijn leven, is de chaos groter geworden dan mijn behoefte aan orde. En ik weet nu ook heel zeker wanneer dit is gebeurd. Het is gebeurd in 2001, toen ik verhuisde met mijn twee kleine kinderen naar Drachten.  Later, in 2003 ben ik weer verhuisd naar een betere buurt (lag ook in mijn planning).

En hier komt een zeebodem-achtig inzicht. Want die verhuizingen kon ik goed organiseren. En alles eromheen ook wel. Maar dan. Een verhuizing brengt nou eenmaal een heleboel taken met zich mee.
En ik wilde alles zelf doen !
Ik vond en vind het heel erg moeilijk om hulp te vragen. En ik koos er toen voor om de prioriteit aan mijn kinderen te geven. Zij moesten naar een nieuwe school, nieuwe vriendjes maken. En ik runde het huishouden zo, ja, zo efficient mogelijk. En liet de (moeilijke)  taken liggen als oude verhuisdozen opruimen. En zo heb ik een achterstand opgelopen in mijn huishouden.

Ik sta nog steeds achter mijn keuze uit die tijd om te verhuizen.  Ook sta ik achter mijn keuze om de prioriteit bij mijn kinderen te leggen. En ik erken dat de omstandigheden dat destijds ook van me vroegen en die kan ik niet meer veranderen. En dat is goed.
Maar er is iets waar ik meer van wil weten. Wat ik wil onderzoeken. Dat zoveel mogelijk zelf  willen doen.  Is dat een keuze waar ik nog steeds achter sta ? En dan luidt mijn antwoord heel helder :"Nee". Hier wil ik graag iets aan veranderen. Want kennelijk is dit een heel hardnekkig patroon in mijn leven dat steeds maar weer terugkomt en wat er in dit geval toe heeft geleid dat ik het echte opruimen (en iedereen weet wat ik daarmee bedoel) steeds maar uitstelde.

En dan de wolken. Waar droom ik van ? Ik droom van een opgeruimd en overzichtelijk huis. Maar ook een huis waar de taken zijn gedaan die al heel lang zijn blijven liggen. Het ophangen van een mooie afbeelding van de zee bijvoorbeeld.  Het opknappen van de gang. Ik droom van een hersteld en nieuw evenwicht tussen chaos en orde. De schaamte over het verliezen van dit evenwicht heeft me de afgelopen jaren regelmatig in de greep gehad. Heeft me heel veel energie gekost. En ik dacht altijd dat ik gelukkig zou worden van een ''klaar'' huis. En nu realiseer ik me dat ik me nu al gelukkig voel zonder die schaamte.

En zo kon je me dus half april bij een kledingwinkel aantreffen. Niet geblokkeerd. Nee. Met statisch haar van het vele passen kon ik heel rustig en kalm dingen voor mezelf uitkiezen en passen. En bekijken. En heb ik nieuwe kleren voor mezelf gekocht. Ik zie er anders uit van buiten waar ik heel gelukkig mee ben.
Het voelen van acceptatie is voor mij de aardverschuiving. Acceptatie dat ik door gebeurtenissen in mijn leven het overzicht ben kwijtgeraakt. Dat er keuzes aan ten grondslag liggen waar ik achter kan staan en waar ik niets meer kan veranderen. Ook keuzes waar ik niet meer achter sta en wel wat aan wil (en kan) veranderen. Van binnen zie ik er nu dus ook anders uit !

Opruimen heeft een grote transformerende kracht. Zonder dit heel bewust te organiseren, zonder er met heel veel wilskracht en spierkracht en wat voor andere kracht dan ook mee om te gaan, ervaar ik dit nu iedere dag.
En dat kun je met recht Schoon Schip noemen !