Prettige kerstdagen en Gelukkig Nieuwjaar
Ik neem een kerstvakantie-pauze en hoop jullie allemaal weer te ontmoeten in het nieuwe jaar !!
Veel liefs voor iedereen die hier leest van Avonturijn
on Sunday, December 23, 2012
Zo opruimend viel mij op dat er achterin mijn voorraadkast bepaalde voedingswaren beland waren. Voedingswaren die wij niet meer nodig hebben of niet meer graag eten en om die redenen achterin mijn voorraadkast terecht zijn gekomen. En toen bedacht ik me dat een aantal van die voedingswaren 2012 gewoon niet hebben overleefd.
En in deze tijd van lijstjes kwam ik tot het volgende lijstje.
Verliezers in mijn voorraadkast van 2012 zijn:
1. rijstwafels
Op een of andere manier totáál uit de gratie.
2. tahin
Vind ik, hoe gezond ook, niet echt lekker, ook niet door hummus
3. volkoren pasta
Ik weet het, ik weet het. Dit is gezonder. Mijn hoop gaat voor 2013 uit naar speltpasta en boekweitpasta
4. pakjes en zakjes
Denk aan mix voor chili con carne, spaghetti bolognese
5. haver
ongeopend. Ik weet dat ik dacht:" Oh, variatie in onbewerkte granen;proberen". Krijgt een nieuwe kans in 2013
Winnaars in mijn voorraadkast zijn onbetwist de producten uit de natuurvoedingswinkel. Die zakjes liggen met knijpers weer gesloten, gezamenlijk in een óvervol draadmandje in mijn voorraadkast.
Zoals ik al zei, begon deze ketting met het leegmaken van een plank in de kast in de schuur. Ik zou gereedschap uit die kast halen om ruimte te maken. En de volgende stap "...die breng ik dan zolang even naar zolder" behoeft toch wat nadere aandacht. Want als ik nú, as we speak, naar mijn zolder loop, staan daar : alle terracotta potten (schoongemaakt !) voor de bloemen in de zomer, alle plastic potjes van het zaaien, kleding van zoon, vanaf zo'n anderhalve meter van het trapgat als u begrijpt wat ik bedoel. De rest van de zolder is wel redelijk goed opgeruimd, moet dan wel even gezegd.
Daar staan, na deze operatie nu dus bij: hamerboor, accuboor, gourmetstel, koffiezetapparaat, linnen schilderdoeken van de A.ction, verf en penselen in krat en de kerstspullen.
Er is dus nu wel ruimte in mijn kast in de schuur. En daar staat inmiddels dus het non-food. En in mijn voorraadkast staan inmiddels de kerstboodschappen.
Missie geslaagd !
Maar als ik dan op zolder loop, denk ik:" Ik wil dit eigenlijk graag even wat beter neerzetten allemaal"
"Neeee, nu éérst verticaal poetsen"
En in deze tijd van lijstjes kwam ik tot het volgende lijstje.
Verliezers in mijn voorraadkast van 2012 zijn:
1. rijstwafels
Op een of andere manier totáál uit de gratie.
2. tahin
Vind ik, hoe gezond ook, niet echt lekker, ook niet door hummus
3. volkoren pasta
Ik weet het, ik weet het. Dit is gezonder. Mijn hoop gaat voor 2013 uit naar speltpasta en boekweitpasta
4. pakjes en zakjes
Denk aan mix voor chili con carne, spaghetti bolognese
5. haver
ongeopend. Ik weet dat ik dacht:" Oh, variatie in onbewerkte granen;proberen". Krijgt een nieuwe kans in 2013
Winnaars in mijn voorraadkast zijn onbetwist de producten uit de natuurvoedingswinkel. Die zakjes liggen met knijpers weer gesloten, gezamenlijk in een óvervol draadmandje in mijn voorraadkast.
Zoals ik al zei, begon deze ketting met het leegmaken van een plank in de kast in de schuur. Ik zou gereedschap uit die kast halen om ruimte te maken. En de volgende stap "...die breng ik dan zolang even naar zolder" behoeft toch wat nadere aandacht. Want als ik nú, as we speak, naar mijn zolder loop, staan daar : alle terracotta potten (schoongemaakt !) voor de bloemen in de zomer, alle plastic potjes van het zaaien, kleding van zoon, vanaf zo'n anderhalve meter van het trapgat als u begrijpt wat ik bedoel. De rest van de zolder is wel redelijk goed opgeruimd, moet dan wel even gezegd.
Daar staan, na deze operatie nu dus bij: hamerboor, accuboor, gourmetstel, koffiezetapparaat, linnen schilderdoeken van de A.ction, verf en penselen in krat en de kerstspullen.
Er is dus nu wel ruimte in mijn kast in de schuur. En daar staat inmiddels dus het non-food. En in mijn voorraadkast staan inmiddels de kerstboodschappen.
Missie geslaagd !
Maar als ik dan op zolder loop, denk ik:" Ik wil dit eigenlijk graag even wat beter neerzetten allemaal"
"Neeee, nu éérst verticaal poetsen"
on Saturday, December 22, 2012
Mijn dochter studeert sinds september in Amsterdam. Zij is al sinds 4VWO heel serieus bezig met haar studiekeuze en ze heeft daarom ook verschillende universiteiten bezocht. Groningen, Wageningen en Amsterdam. En op beeldscherm nog veel meer.
Uiteindelijk heeft ze een studie gevonden die haar precies paste. We hebben een kamer gevonden, een kamergenote. Een uitzet bij elkaar gezocht. Allerlei financiele en administratieve zaken geregeld. Ze vond een baantje.
Kortom: ze was goed voorbereid en begon haar nieuwe leven in volle vaart, met enthousiasme en succes.
En ze genóót ervan. En ik ook.
En nu heeft de universiteit de hele studie stopgezet. Midden in het jaar.
"Kan dat zomaar ?"
"Ja,dat kan zomaar."
En mijn lieve meid worstelt ermee. Natuurlijk heeft de VU een aantal alternatieven voor de studenten bedacht. Maar dan kennen ze mijn dochter nog niet.
"Ik weet niet of ik dat wel wil", zei ze.
Afgelopen week is ze thuis geweest. Om te studeren voor twee tentamens. Persoonlijk vind ik dat ze hulde verdient om in deze situatie nog de motivatie op te brengen om dit te doen.
Ik hing het liefst met de LSVB aan de telefoon. Ouders mobiliseren.
"Wel eens even gaan praten bij de VU"
Die neiging had ik wel ja. Om direct en onmiddellijk weer los te laten.
Dit is háár leven, haar tegenslag. En ik ben blij dat ze dit met me deelt.
En dat we weer praten over studies. Beeldschermen met universiteiten en vakken komen weer voorbij. Gesprekken over haar toekomst.
Maar meer kan ik niet doen. Behalve haar gruwelijk verwennen met lekker eten. En gezelligheid.
Donderdagavond bracht ik haar naar de bus.
"Wat ben je stil mam", zei ze.
"Ik heb niet zoveel praatjes", zei ik, in een poging lucht te scheppen.
Gistermiddag belde ze me helemaal vrolijk op. Het tentamen was heel goed gegaan. De borrel erna was gezellig geweest.
"Hé maar mam, ik moet nu werken hoor!"
tuut tuut tuut
Deze veerkracht die ze betoont is niet te plannen.
En maakt me stil. En dankbaar.
Uiteindelijk heeft ze een studie gevonden die haar precies paste. We hebben een kamer gevonden, een kamergenote. Een uitzet bij elkaar gezocht. Allerlei financiele en administratieve zaken geregeld. Ze vond een baantje.
Kortom: ze was goed voorbereid en begon haar nieuwe leven in volle vaart, met enthousiasme en succes.
En ze genóót ervan. En ik ook.
En nu heeft de universiteit de hele studie stopgezet. Midden in het jaar.
"Kan dat zomaar ?"
"Ja,dat kan zomaar."
En mijn lieve meid worstelt ermee. Natuurlijk heeft de VU een aantal alternatieven voor de studenten bedacht. Maar dan kennen ze mijn dochter nog niet.
"Ik weet niet of ik dat wel wil", zei ze.
Afgelopen week is ze thuis geweest. Om te studeren voor twee tentamens. Persoonlijk vind ik dat ze hulde verdient om in deze situatie nog de motivatie op te brengen om dit te doen.
Ik hing het liefst met de LSVB aan de telefoon. Ouders mobiliseren.
"Wel eens even gaan praten bij de VU"
Die neiging had ik wel ja. Om direct en onmiddellijk weer los te laten.
Dit is háár leven, haar tegenslag. En ik ben blij dat ze dit met me deelt.
En dat we weer praten over studies. Beeldschermen met universiteiten en vakken komen weer voorbij. Gesprekken over haar toekomst.
Maar meer kan ik niet doen. Behalve haar gruwelijk verwennen met lekker eten. En gezelligheid.
Donderdagavond bracht ik haar naar de bus.
"Wat ben je stil mam", zei ze.
"Ik heb niet zoveel praatjes", zei ik, in een poging lucht te scheppen.
Gistermiddag belde ze me helemaal vrolijk op. Het tentamen was heel goed gegaan. De borrel erna was gezellig geweest.
"Hé maar mam, ik moet nu werken hoor!"
tuut tuut tuut
Deze veerkracht die ze betoont is niet te plannen.
En maakt me stil. En dankbaar.
on Friday, December 21, 2012
Ik heb ongeveer bedacht hoe het menu eruit gaat zien voor de kerstdagen. En dat zal in ieder geval bevatten:
- rosbiefrolletjes met paprika (van Karin ) zal gemaakt worden door mijn dochter, die dit al heeft uitgeprobeerd.
- wraps met zelfgemaakte vulling (van mezelf)
-chocoladetaart uit de film Matilda van Roald Dahl
- varkensfiletrollade (in de categorie: koppig en eigenwijs)
- roast potatoes (van Karin)
- cranberry saus (van mezelf)
- kaasplank (op verzoek van dochter)
Het is geworden wat ik had gedacht: een mengeling van vertrouwd en uitdagend. En vooral: heel erg lekker.
Nu ik dit heb bedacht, kan ik de boodschappenlijst gaan schrijven en boodschappen gaan doen. En ik weet dat ik dan eerst moet opruimen. Ruimte maken in mijn voorraadkast. De non-food spullen die daarin staan, gaan dan naar de kast in de schuur. En wat in de kast in de schuur staat, gereedschap, gaat zolang even naar de zolder.
En zó werpe u enorme drempels voor uzelve op om uberhaupt één boodschapje te halen. E.ls J.acobs noemt dat in haar boek het kettingdenken. En raadt dit dan ook ten zeerste af.Maar goed, in geval van kerstboodschappen maak ik toch maar een uitzondering.
"Ja maar, ik wil dan eerst graag het huis verticaal poetsen"
"Wat is dát nou weer ?!"
"Verticaal poetsen is het huis met de franse slag poetsen van de bovenverdieping naar de benedenverdieping. Een vaardigheid uit Els' boek die ik me al wél heb eigengemaakt en die me zelfs heel goed bevalt".
"Volgensmij zit je gewoon te zwetsen en ben je alleen maar aan het uitstellen", die innerlijke criticus weer.
"Mmmmm, zit wat in"
Diep ademhalen
"Hoe laat is het ?"
"Half 1"
"Waar heb ik het meeste zin in ?"
"In opruimen"
"Wat vind ik van mezelf dat het meeste moet ?"
"Verticaal poetsen"
"Wat ga je dus doen ?"
"Opruimen".
to be continued
- rosbiefrolletjes met paprika (van Karin ) zal gemaakt worden door mijn dochter, die dit al heeft uitgeprobeerd.
- wraps met zelfgemaakte vulling (van mezelf)
-chocoladetaart uit de film Matilda van Roald Dahl
- varkensfiletrollade (in de categorie: koppig en eigenwijs)
- roast potatoes (van Karin)
- cranberry saus (van mezelf)
- kaasplank (op verzoek van dochter)
Het is geworden wat ik had gedacht: een mengeling van vertrouwd en uitdagend. En vooral: heel erg lekker.
Nu ik dit heb bedacht, kan ik de boodschappenlijst gaan schrijven en boodschappen gaan doen. En ik weet dat ik dan eerst moet opruimen. Ruimte maken in mijn voorraadkast. De non-food spullen die daarin staan, gaan dan naar de kast in de schuur. En wat in de kast in de schuur staat, gereedschap, gaat zolang even naar de zolder.
En zó werpe u enorme drempels voor uzelve op om uberhaupt één boodschapje te halen. E.ls J.acobs noemt dat in haar boek het kettingdenken. En raadt dit dan ook ten zeerste af.Maar goed, in geval van kerstboodschappen maak ik toch maar een uitzondering.
"Ja maar, ik wil dan eerst graag het huis verticaal poetsen"
"Wat is dát nou weer ?!"
"Verticaal poetsen is het huis met de franse slag poetsen van de bovenverdieping naar de benedenverdieping. Een vaardigheid uit Els' boek die ik me al wél heb eigengemaakt en die me zelfs heel goed bevalt".
"Volgensmij zit je gewoon te zwetsen en ben je alleen maar aan het uitstellen", die innerlijke criticus weer.
"Mmmmm, zit wat in"
Diep ademhalen
"Hoe laat is het ?"
"Half 1"
"Waar heb ik het meeste zin in ?"
"In opruimen"
"Wat vind ik van mezelf dat het meeste moet ?"
"Verticaal poetsen"
"Wat ga je dus doen ?"
"Opruimen".
to be continued
on Tuesday, December 18, 2012
Ik mis mijn blender.
In oktober gekocht. Omdat ik zoo graag groene smoothies wilde maken,gezonde dingen. En die heb ik gemaakt. Andijvie met peer; heerlijk. Spinazie met banaan; mijn favoriet. En smoothies met fruit voor mijn zoon.
Maar hij ging kapot en werd door een norse mevrouw van W.ehkamp met hele lange nagels met allemaal versiering erop, afgehaald.
En dat is twee weken geleden. Hadden ze ook gezegd hoor, bij W.ehkamp.
en nu wacht ik dus op een vervangend exemplaar. En nu mis ik die groene smoothies. En ik mis mijn zelfgemaakte amandelmelk waarmee ik mijn ontbijtje maakte.
Mijn blender was mijn brother-in-tools in mijn nieuwe leefwijze.Ik eet al sinds september geen brood meer. En nu dit. Geen blender, geen gezonde dingen die dat brood bevredigend vervangen.
Kan ik dus niet gezond leven zonder blender ?
Natuurlijk wel.
Maar de nieuwe gewoontes die ik had opgebouwd, die me veel energie gaven en mooislank op gewicht hielden; die zijn wreed verstoord door de afwezigheid van mijn blender.
Dus dáár komt het van dat ik ietsje ben aangekomen ?
Ja; tuurlijk. Niet van de chocoladeletter, pepernoten, kerstkransjes en ander (heerlijk) december-eten. Niét omdat ik zo weinig gewandeld heb vorige week omdat dit nieuwe blog mijn dagelijkse routines een beetje omverwierp....
Ik mis mijn blender.
In oktober gekocht. Omdat ik zoo graag groene smoothies wilde maken,gezonde dingen. En die heb ik gemaakt. Andijvie met peer; heerlijk. Spinazie met banaan; mijn favoriet. En smoothies met fruit voor mijn zoon.
Maar hij ging kapot en werd door een norse mevrouw van W.ehkamp met hele lange nagels met allemaal versiering erop, afgehaald.
En dat is twee weken geleden. Hadden ze ook gezegd hoor, bij W.ehkamp.
en nu wacht ik dus op een vervangend exemplaar. En nu mis ik die groene smoothies. En ik mis mijn zelfgemaakte amandelmelk waarmee ik mijn ontbijtje maakte.
Mijn blender was mijn brother-in-tools in mijn nieuwe leefwijze.Ik eet al sinds september geen brood meer. En nu dit. Geen blender, geen gezonde dingen die dat brood bevredigend vervangen.
Kan ik dus niet gezond leven zonder blender ?
Natuurlijk wel.
Maar de nieuwe gewoontes die ik had opgebouwd, die me veel energie gaven en mooi
Dus dáár komt het van dat ik ietsje ben aangekomen ?
Ja; tuurlijk. Niet van de chocoladeletter, pepernoten, kerstkransjes en ander (heerlijk) december-eten. Niét omdat ik zo weinig gewandeld heb vorige week omdat dit nieuwe blog mijn dagelijkse routines een beetje omverwierp....
Ik mis mijn blender.
on Monday, December 17, 2012
De afwas is gedaan. De was draait in de machine. En wat doe ik dan ?
Dan neem ik een pause to check. Een pauze om even na te denken. Pause to check is een begrip dat is geintroduceerd door E.laine A.ron in haar boek Hoog Sensitieve personen. Het begrip is tamelijk onbevredigend (vind ik)vertaald als stilstaan en nadenken en automatisch controlepauzesysteem. Maar ik weet ook geen betere vertaling.
Deze pauze om na te denken kan er als volgt uitzien in mijn innerlijke dialoog.
Ok. Ik had op mijn planning staan om vanmiddag in de tuin te werken. Hoe is het weer ? Goed. Hoe voel ik me vandaag ? goed. Zijn er nog andere dingen die Beslist moeten gebeuren ? Heb ik het avondeten al in huis ? Nee. Ok.Wat gaan we dan eten ?(even boodschappenlijstje maken).Goed. Dan ga ik zo eerst naar de C.1.000. Ga ik dan daarna in de tuin werken ? Hoe laat is het ?half 2;oke,prima. Hoe laat komt zoon thuis ? half 3.Oh,dat is minder.Ik weet precies hoe dat gaat.In mijn droombeeld ben ik gewoon aan het werk in de tuin als hij thuiskomt.In de praktijk roept hij me al terwijl hij nog op zijn fiets zit, wil zijn verhaal even kwijt, vraagt waar zijn....(vul maar in) ligt en voor ik het weet, sta ik mijn laarzen uit te trekken, voorzichtig met mijn vieze handen bij het deurkozijn en de deurkrukken, staat alle tuingereedschap nog her en der en loop ik naar binnen.
Voor heel veel mensen zal dit echt geen probleem zijn. Voor mij wel. Niet omdat ik mijn zoon geen aandacht wil geven, maar omdat deze omschakeling mij veel energie kost.We gaan even door.
Ik laat dit dus de revue passeren in mijn pauze-momentje en vervolgens laat ik dit meewegen in mijn beslissing in wat ik ga doen die middag. Ik voel me hier beter bij, maar het is nog wel een bewuste handeling.Voordat ik ook nog maar iets had gelezen over hooggevoeligheid, was mijn aanpak heel anders.
Noú. A(vonturijn), húp, vandaag zou je in de tuin werken. Ik trek om half 9 's morgens mijn tuinkloffie aan en ga beginnen in de tuin. Ik zit lekker in de flow en werk door totdat ik voel dat ik een zere rug krijg en wat chagrijnig word. Ok. Nu even tijd voor een kop koffie denk ik opgewekt. En dan trek ik mijn laarzen uit, pas goed op de kozijnen en deurkrukken met mijn vieze handen en ga naar de keuken.
Tot zover alles goed. Koffie, plakje kruidkoek (of twee).
En als ik dan ging zitten met een tijdschrift (toen nog) of achter de computer (is nu realistischer) voelde ik me goed, voldaan en prima. Dan word ik gebeld. Het is een vriend of vriendin en we zitten even écht gezellig te kletsen.
Nou, nu doorgaan meid. Ik doe mijn laarzen weer aan en pak de draad weer op. En zo gaat dit de hele dag door. Intussen heb ik dan ook de achtertuin maar even aangeveegd, de container schoongemaakt die toevallig net die dag geleegd was, de lege flessen weggebracht die omvielen toen ik het tuingereedschap wilde opbergen.
Tegen een uur of vijf had ik na zo'n dag barstende koppijn en wilde nog maar 1 ding: stoppen. En dan ook helemáál stoppen. Ook geen eten meer koken, geen gezellige avond meer, helemaal niks. Ik had wél veel werk verzet, dat wel, maar ik voelde me gewoon slecht.
Dit slechte gevoel beinvloedde de sfeer in huis natuurlijk ook. Dus ging ik zeuren. "Nou heb ik al zó vaak gezegd dat je....vul maar in".
Of deze. "En nóu ben ik het zat. Ik wil dat je nu even komt om ...."vul maar in.
Pffff
Mijn punt is het volgende. Toen ik las over dit pause to check-systeem wist ik dat die manier bij mij hoort. Al mijn leven lang. Maar met die manier is het niet altijd 'lekker aanpakken', 'lekker opschieten' geblazen.
"Het heeft ook wel iets gepassioneerds hoor", hijgt mijn innerlijke criticus, "die hoge pieken, diepe dalen.En je verzet toch ook maar mooi wat werk".
Inmiddels leer ik, en voel ik, dat mijn oude aanpak niet goed voor me is. Maar nog steeds wel mijn comfort zone. Waarom dan toch ? denk ik. Ik weet nou toch al heel lang dat ik gelukkiger word als ik regelmatig een pauze neem om na te denken ?
Kennelijk ligt dat iets gecompliceerder. En ook al voel ik weer trappelende hoeven van zin om daar hier nu dieper op in te gaan. Dat doe ik niet.
Feit is dat ik me beter voel als ik regelmatig op een dag deze pause to check inlas. En dan heeft dat op mij het effect van een pauze om daarna weer verder te gaan. En dát geeft mij veel energie. En dat werkt bij mij omdat ik uiteindelijk meer gedaan krijg. En me veel beter voel.
Ik realiseer mij dat dit voor heel veel mensen niet zo is. En dat voor hen de volgende spreuk opgaat: Na gedane arbeid is het goed rusten.
En in mijn geval zou dat moeten zijn: Na gedane arbeid zonder genoeg pauzes is het vervelend wakker liggen.
En dit 'bekt' niet lekker, zeg nou zelf.
Vandaar dat ik zeg: "Did you have your pause to check today ?"
Dan neem ik een pause to check. Een pauze om even na te denken. Pause to check is een begrip dat is geintroduceerd door E.laine A.ron in haar boek Hoog Sensitieve personen. Het begrip is tamelijk onbevredigend (vind ik)vertaald als stilstaan en nadenken en automatisch controlepauzesysteem. Maar ik weet ook geen betere vertaling.
Deze pauze om na te denken kan er als volgt uitzien in mijn innerlijke dialoog.
Ok. Ik had op mijn planning staan om vanmiddag in de tuin te werken. Hoe is het weer ? Goed. Hoe voel ik me vandaag ? goed. Zijn er nog andere dingen die Beslist moeten gebeuren ? Heb ik het avondeten al in huis ? Nee. Ok.Wat gaan we dan eten ?(even boodschappenlijstje maken).Goed. Dan ga ik zo eerst naar de C.1.000. Ga ik dan daarna in de tuin werken ? Hoe laat is het ?half 2;oke,prima. Hoe laat komt zoon thuis ? half 3.Oh,dat is minder.Ik weet precies hoe dat gaat.In mijn droombeeld ben ik gewoon aan het werk in de tuin als hij thuiskomt.In de praktijk roept hij me al terwijl hij nog op zijn fiets zit, wil zijn verhaal even kwijt, vraagt waar zijn....(vul maar in) ligt en voor ik het weet, sta ik mijn laarzen uit te trekken, voorzichtig met mijn vieze handen bij het deurkozijn en de deurkrukken, staat alle tuingereedschap nog her en der en loop ik naar binnen.
Voor heel veel mensen zal dit echt geen probleem zijn. Voor mij wel. Niet omdat ik mijn zoon geen aandacht wil geven, maar omdat deze omschakeling mij veel energie kost.We gaan even door.
Ik laat dit dus de revue passeren in mijn pauze-momentje en vervolgens laat ik dit meewegen in mijn beslissing in wat ik ga doen die middag. Ik voel me hier beter bij, maar het is nog wel een bewuste handeling.Voordat ik ook nog maar iets had gelezen over hooggevoeligheid, was mijn aanpak heel anders.
Noú. A(vonturijn), húp, vandaag zou je in de tuin werken. Ik trek om half 9 's morgens mijn tuinkloffie aan en ga beginnen in de tuin. Ik zit lekker in de flow en werk door totdat ik voel dat ik een zere rug krijg en wat chagrijnig word. Ok. Nu even tijd voor een kop koffie denk ik opgewekt. En dan trek ik mijn laarzen uit, pas goed op de kozijnen en deurkrukken met mijn vieze handen en ga naar de keuken.
Tot zover alles goed. Koffie, plakje kruidkoek (of twee).
En als ik dan ging zitten met een tijdschrift (toen nog) of achter de computer (is nu realistischer) voelde ik me goed, voldaan en prima. Dan word ik gebeld. Het is een vriend of vriendin en we zitten even écht gezellig te kletsen.
Nou, nu doorgaan meid. Ik doe mijn laarzen weer aan en pak de draad weer op. En zo gaat dit de hele dag door. Intussen heb ik dan ook de achtertuin maar even aangeveegd, de container schoongemaakt die toevallig net die dag geleegd was, de lege flessen weggebracht die omvielen toen ik het tuingereedschap wilde opbergen.
Tegen een uur of vijf had ik na zo'n dag barstende koppijn en wilde nog maar 1 ding: stoppen. En dan ook helemáál stoppen. Ook geen eten meer koken, geen gezellige avond meer, helemaal niks. Ik had wél veel werk verzet, dat wel, maar ik voelde me gewoon slecht.
Dit slechte gevoel beinvloedde de sfeer in huis natuurlijk ook. Dus ging ik zeuren. "Nou heb ik al zó vaak gezegd dat je....vul maar in".
Of deze. "En nóu ben ik het zat. Ik wil dat je nu even komt om ...."vul maar in.
Pffff
Mijn punt is het volgende. Toen ik las over dit pause to check-systeem wist ik dat die manier bij mij hoort. Al mijn leven lang. Maar met die manier is het niet altijd 'lekker aanpakken', 'lekker opschieten' geblazen.
"Het heeft ook wel iets gepassioneerds hoor", hijgt mijn innerlijke criticus, "die hoge pieken, diepe dalen.En je verzet toch ook maar mooi wat werk".
Inmiddels leer ik, en voel ik, dat mijn oude aanpak niet goed voor me is. Maar nog steeds wel mijn comfort zone. Waarom dan toch ? denk ik. Ik weet nou toch al heel lang dat ik gelukkiger word als ik regelmatig een pauze neem om na te denken ?
Kennelijk ligt dat iets gecompliceerder. En ook al voel ik weer trappelende hoeven van zin om daar hier nu dieper op in te gaan. Dat doe ik niet.
Feit is dat ik me beter voel als ik regelmatig op een dag deze pause to check inlas. En dan heeft dat op mij het effect van een pauze om daarna weer verder te gaan. En dát geeft mij veel energie. En dat werkt bij mij omdat ik uiteindelijk meer gedaan krijg. En me veel beter voel.
Ik realiseer mij dat dit voor heel veel mensen niet zo is. En dat voor hen de volgende spreuk opgaat: Na gedane arbeid is het goed rusten.
En in mijn geval zou dat moeten zijn: Na gedane arbeid zonder genoeg pauzes is het vervelend wakker liggen.
En dit 'bekt' niet lekker, zeg nou zelf.
Vandaar dat ik zeg: "Did you have your pause to check today ?"
on Friday, December 14, 2012
"Alles is goed zoals het is en ook als het niet goed is, is het goed"
Deze wijsheid heeft lang boven mijn kalender gehangen waar ik hem iedere dag zag. En ik heb er ook flink mee geworsteld. Maar nu is hij een onderdeel van mijn leven geworden. Ik hoop dat jullie er ook wat aan kunnen hebben.
Deze wijsheid heeft lang boven mijn kalender gehangen waar ik hem iedere dag zag. En ik heb er ook flink mee geworsteld. Maar nu is hij een onderdeel van mijn leven geworden. Ik hoop dat jullie er ook wat aan kunnen hebben.
Wat er er ook gebeurt in mijn leven. Of niet gebeurt. Als ik even niet meer weet wat ik moet doen, begin ik met de afwas. Of ie nou groot of klein is. Ook als ik heel goéd weet wat ik moet doen, begin ik met de afwas.
Op een nederige tweede plaats staat de was.
Deze routines bieden mij ritme in mijn huishouden. En binnen dat ritme is er dus altijd ruimte voor het leven dat er tussenschuift.
Ik ben namelijk afgestapt van het idee:"Ik moet iedere dag de was op orde hebben". Dat werkt in de praktijk niet bij mij.
Er zijn weken waarbij de afwas en de was keurig op schema liggen, de schone kleding in de kasten, nooit met een handdoek om me heen een onderbroek hoeven vissen uit de wash-mountain. Het aanrecht leeg en schoon.
Die periodes zijn er. Ook. En gelukkig ook in de meerderheid.
Te prefereren boven deze. Bij het avondeten ontdekken dat de afwas in ''De Bak" staat. De Bak is een groene curver in mijn gootsteenkastje waarin ik de afwas zet als ik s'avonds besluit om die niet meer te doen.
Niet fijn, maar het gebeurt.
De clou is voor mij dat ik bepaal. Ik bepaal wanneer en hoe ik die afwas en was doe. En zij krijgen in ruil daarvoor de eerste en tweede plaats in mijn huishouden.
Op een nederige tweede plaats staat de was.
Deze routines bieden mij ritme in mijn huishouden. En binnen dat ritme is er dus altijd ruimte voor het leven dat er tussenschuift.
Ik ben namelijk afgestapt van het idee:"Ik moet iedere dag de was op orde hebben". Dat werkt in de praktijk niet bij mij.
Er zijn weken waarbij de afwas en de was keurig op schema liggen, de schone kleding in de kasten, nooit met een handdoek om me heen een onderbroek hoeven vissen uit de wash-mountain. Het aanrecht leeg en schoon.
Die periodes zijn er. Ook. En gelukkig ook in de meerderheid.
Te prefereren boven deze. Bij het avondeten ontdekken dat de afwas in ''De Bak" staat. De Bak is een groene curver in mijn gootsteenkastje waarin ik de afwas zet als ik s'avonds besluit om die niet meer te doen.
Niet fijn, maar het gebeurt.
De clou is voor mij dat ik bepaal. Ik bepaal wanneer en hoe ik die afwas en was doe. En zij krijgen in ruil daarvoor de eerste en tweede plaats in mijn huishouden.
on Thursday, December 13, 2012
Er ligt weer sneeuw op de daken. Ook de sneeuw op de coniferen en de klimop blijft liggen. Windstil buiten. Nog donker.
Om mijn verscheurdheid van dit moment enigszins te verklaren heb ik besloten om bij mezelf naar binnen te gaan.
Kerst mondde bij ons vroeger thuis vroeger altijd uit in een drama. En dan bedoel ik ook Drama. Ruzie, huilen, slaan met deuren. Ik kom hier nooit meer en Ik doe dit nooit weer. Uitspraken. Uitpraten. Ook altijd. Dat dan weer wel.
Mijn ex-partner, de vader van mijn kinderen, is Frans.Inmiddels heeft hij twee nationaliteiten. Om het nog erger te maken: hij is ook franse kok. En een goeie franse kok.
"Oh, heerlijk", denk je nu misschien.
En ja, inderdaad! Heerlijk. Hij kookte als hij zelf niet hoefde te werken. En dat was heerlijk. Wij konden ook veel over eten praten.Kortom; fijn.
Maarrr....ik kookte gewoon. Hollandse pot en mijn chili con carne was wel het bijzonderste wat ik kon koken. Nu kan ik jullie een kijkje in de keuken geven van deze clash van culturen.
Hij was heel kritisch. Op zichzelf ten eerste.
Had hij iets gemaakt. Een experiment bijvoorbeeld. En dan ging hij aan tafel zitten; de lucht om hem heen verdichtte een beetje. De eerste hap, kritisch kauwend. Ik, en later wij, waren aan de periferie van zijn interesse beland. Kauwen, proeven....doorslikken. En dán....moment supreme.
"Ik kan dit niet eten". Kon hij zomaar zeggen. Hij pakte dan het liefst ook onze borden direct van tafel om iets anders te gaan bereiden. Serious Business dus.
Het zal jullie niet verbazen dat deze kritische smaakpapillen ook actief waren bij hetgeen ik had gekookt. Enne...je voelt hem al aankomen natuurlijk; in mijn herinnering was dat niet altijd ontspannen.
Dit doet je zelfvertrouwen op kookgebied geen goed laten we maar zeggen.
Ik probeer te schetsen waar ik vandaan kom. Op kerstgebied. Op kookgebied. En ik voel het. Ik begrijp het. Maar gister herinnerde ik me iets anders.
Na onze eerste hap van de rollade vorig jaar, het beleefde kauwen in eerste instantie en dan de naked truth. Ok. Nog een hap. Ik zag de kinderen elkaar aankijken.
En dan het verlossende woord van de kok.
"Wel een beetje droog", zei ik
Heel bescheiden instemmend gemompel.
En daarna hebben we zó verschrikkelijk gelachen. Bij de stoofpeertjes ging het precies zo. Die heb ik in dezelfde beweging als mijn ex herinner ik me nu, resoluut van tafel gehaald.
Maar wij hebben echt smakelijk gelachen ! Het was niet erg. En ik heb gezellig nagetafeld met dochter en vriendin en zoon. Over studiekeuzes en toekomstdromen.
En dat is een beetje mijn punt nu.
Want ook kerst bij ons thuis was nooit alleen maar spanning.Ook wij hebben genoeglijk bij de open haard gezeten, mooie gesprekken gevoerd. Zielige films en mooie series gekeken. Wandelingen en een beetje teut. Dat was er óók.
En nu sta ik hier. Vandaag. En ik weet dat dit verleden ook mijn heden uitmaakt.Mijn eigen weg hierin is soms moeilijk. Aan de ene kant is daar mijn enthousiasme, de voorpret om plannetjes te maken. En natuurlijk is iets bijzonders koken ook léuk. En lekker. En de moeite waard. Een ontspannen kerst is ook fijn. Niet veel hoeven of plannen.Het is er allemaal. Ook voor mij. Deze dualiteit. Het is én én .
Én een paar lekkere recepten van Karin of Jamie. En een paar heel gewone, vertrouwde gerechten.En voor de rest vertrouw ik op mijn beproefde vermogen om dingen die anders lopen dan gepland los te laten en te blijven genieten.
De lucht is zachtgrijs. Langzaam is het buiten steeds lichter geworden terwijl ik dit schrijf. Langzaam is het bij mij binnen ook lichter.
Om mijn verscheurdheid van dit moment enigszins te verklaren heb ik besloten om bij mezelf naar binnen te gaan.
Kerst mondde bij ons vroeger thuis vroeger altijd uit in een drama. En dan bedoel ik ook Drama. Ruzie, huilen, slaan met deuren. Ik kom hier nooit meer en Ik doe dit nooit weer. Uitspraken. Uitpraten. Ook altijd. Dat dan weer wel.
Mijn ex-partner, de vader van mijn kinderen, is Frans.Inmiddels heeft hij twee nationaliteiten. Om het nog erger te maken: hij is ook franse kok. En een goeie franse kok.
"Oh, heerlijk", denk je nu misschien.
En ja, inderdaad! Heerlijk. Hij kookte als hij zelf niet hoefde te werken. En dat was heerlijk. Wij konden ook veel over eten praten.Kortom; fijn.
Maarrr....ik kookte gewoon. Hollandse pot en mijn chili con carne was wel het bijzonderste wat ik kon koken. Nu kan ik jullie een kijkje in de keuken geven van deze clash van culturen.
Hij was heel kritisch. Op zichzelf ten eerste.
Had hij iets gemaakt. Een experiment bijvoorbeeld. En dan ging hij aan tafel zitten; de lucht om hem heen verdichtte een beetje. De eerste hap, kritisch kauwend. Ik, en later wij, waren aan de periferie van zijn interesse beland. Kauwen, proeven....doorslikken. En dán....moment supreme.
"Ik kan dit niet eten". Kon hij zomaar zeggen. Hij pakte dan het liefst ook onze borden direct van tafel om iets anders te gaan bereiden. Serious Business dus.
Het zal jullie niet verbazen dat deze kritische smaakpapillen ook actief waren bij hetgeen ik had gekookt. Enne...je voelt hem al aankomen natuurlijk; in mijn herinnering was dat niet altijd ontspannen.
Dit doet je zelfvertrouwen op kookgebied geen goed laten we maar zeggen.
Ik probeer te schetsen waar ik vandaan kom. Op kerstgebied. Op kookgebied. En ik voel het. Ik begrijp het. Maar gister herinnerde ik me iets anders.
Na onze eerste hap van de rollade vorig jaar, het beleefde kauwen in eerste instantie en dan de naked truth. Ok. Nog een hap. Ik zag de kinderen elkaar aankijken.
En dan het verlossende woord van de kok.
"Wel een beetje droog", zei ik
Heel bescheiden instemmend gemompel.
En daarna hebben we zó verschrikkelijk gelachen. Bij de stoofpeertjes ging het precies zo. Die heb ik in dezelfde beweging als mijn ex herinner ik me nu, resoluut van tafel gehaald.
Maar wij hebben echt smakelijk gelachen ! Het was niet erg. En ik heb gezellig nagetafeld met dochter en vriendin en zoon. Over studiekeuzes en toekomstdromen.
En dat is een beetje mijn punt nu.
Want ook kerst bij ons thuis was nooit alleen maar spanning.Ook wij hebben genoeglijk bij de open haard gezeten, mooie gesprekken gevoerd. Zielige films en mooie series gekeken. Wandelingen en een beetje teut. Dat was er óók.
En nu sta ik hier. Vandaag. En ik weet dat dit verleden ook mijn heden uitmaakt.Mijn eigen weg hierin is soms moeilijk. Aan de ene kant is daar mijn enthousiasme, de voorpret om plannetjes te maken. En natuurlijk is iets bijzonders koken ook léuk. En lekker. En de moeite waard. Een ontspannen kerst is ook fijn. Niet veel hoeven of plannen.Het is er allemaal. Ook voor mij. Deze dualiteit. Het is én én .
Én een paar lekkere recepten van Karin of Jamie. En een paar heel gewone, vertrouwde gerechten.En voor de rest vertrouw ik op mijn beproefde vermogen om dingen die anders lopen dan gepland los te laten en te blijven genieten.
De lucht is zachtgrijs. Langzaam is het buiten steeds lichter geworden terwijl ik dit schrijf. Langzaam is het bij mij binnen ook lichter.
Het druilde van de ijsregen. Toen ik gistermiddag de kerstboom ging kopen. Een mooie Nordmann bij P.raxis. Vijftien euro had ik in mijn hoofd. Ietsje duurder geworden bij G.amma,waar een aardige jongen een paar exemplaren uit hun net bevrijdde voor mij.
Vervolgens liep ik de G.amma in. Vastbesloten als ik was om die spullen voor een voedertafel te kopen. Rond houten tuinpalen. Check. Die had ik gevonden. Een plankje van 30x40 cm. Tja, een plankje. Platen; dat wel. Konden niet verzaagd worden.Maar plankjes: nee.
"Op zolder liggen nog veel plankjes, boekenplanken die we niet meer gebruiken." dacht ik
"Jaa, zo'n boekenplank op zo'n groen houten tuinpaal ziet er echt niet uit"
"Misschien donkergroen beitsen ?"
"Jaa, dat is duurder dan nieuw kopen"
Jongens, jongens.
Ergens treedt hier een blinde vlek op bij mij. Op zelfmaak-gebied.Ik wil het heel graag, maar, eh, hoe zal ik het zeggen ? Daar ligt mijn kracht niet.
"Ja, zo ken ik er nog wel één !" riep mijn innerlijke criticus
"Je laat je wel héél snel uit het veld slaan zeg.En voor je het weet surf je weer naar I.ntratuin;voederhuisje".
Hmmmm.
Laverend tussen deze twee grootheden, besluit ik om voorlopig eerst maar in ieder geval de vetbollen op te hangen! Zo!
Komen we bij het volgende onderwerp: de planning.
www.kokenmetkarin.nl belooft een kerstmenu op haar site te plaatsen....oooh.Ik ben zo'n fan van haar.15 december, dat is zaterdag.
Ga-ik-weer.
Dit bedoel ik nou, lieve mensen.
Ik ben er nog niet uit.
Heel erg leuk ! Ik heb mezelf kaartjes gegeven op Sinterklaas van www.marjanvanzeyl.nl. En daar geniet ik zo van ! Ik zou ze hier wel willen plaatsen, maar zal eerst vragen of dat mag. Kennen jullie haar kaartjes ? Zo ontzettend leuk.
Mijn vieruur-momentje heb ik min of meer gehad. Met heerlijke witte thee.Niet op de bank met een boek weliswaar. Wel op een stoel, met een toetsenbord, surfend, zoekend naar......(vul zelf maar in).
Vervolgens liep ik de G.amma in. Vastbesloten als ik was om die spullen voor een voedertafel te kopen. Rond houten tuinpalen. Check. Die had ik gevonden. Een plankje van 30x40 cm. Tja, een plankje. Platen; dat wel. Konden niet verzaagd worden.Maar plankjes: nee.
"Op zolder liggen nog veel plankjes, boekenplanken die we niet meer gebruiken." dacht ik
"Jaa, zo'n boekenplank op zo'n groen houten tuinpaal ziet er echt niet uit"
"Misschien donkergroen beitsen ?"
"Jaa, dat is duurder dan nieuw kopen"
Jongens, jongens.
Ergens treedt hier een blinde vlek op bij mij. Op zelfmaak-gebied.Ik wil het heel graag, maar, eh, hoe zal ik het zeggen ? Daar ligt mijn kracht niet.
"Ja, zo ken ik er nog wel één !" riep mijn innerlijke criticus
"Je laat je wel héél snel uit het veld slaan zeg.En voor je het weet surf je weer naar I.ntratuin;voederhuisje".
Hmmmm.
Laverend tussen deze twee grootheden, besluit ik om voorlopig eerst maar in ieder geval de vetbollen op te hangen! Zo!
Komen we bij het volgende onderwerp: de planning.
www.kokenmetkarin.nl belooft een kerstmenu op haar site te plaatsen....oooh.Ik ben zo'n fan van haar.15 december, dat is zaterdag.
Ga-ik-weer.
Dit bedoel ik nou, lieve mensen.
Ik ben er nog niet uit.
Heel erg leuk ! Ik heb mezelf kaartjes gegeven op Sinterklaas van www.marjanvanzeyl.nl. En daar geniet ik zo van ! Ik zou ze hier wel willen plaatsen, maar zal eerst vragen of dat mag. Kennen jullie haar kaartjes ? Zo ontzettend leuk.
Mijn vieruur-momentje heb ik min of meer gehad. Met heerlijke witte thee.Niet op de bank met een boek weliswaar. Wel op een stoel, met een toetsenbord, surfend, zoekend naar......(vul zelf maar in).
on Monday, December 10, 2012
Het belangrijkste voor mij deze maand is rustig blijven. En niet alleen het belangrijkste. Maar ook een behoefte. Misschien zelfs een droom.
Er bestaat bij mij een (droom)beeld om, in deze december-maand, om een uur of vier met een kop thee en een boek op de bank te gaan zitten en niets meer te hoeven. Klaar te zijn.
Maar op een of andere manier lukt het nog niet. Het blijft vaag.En dit ken ik van mezelf. En als ik dit zo houd, dan kom ik te laat in actie; raak overprikkeld en geef teveel geld (en energie) uit.
Vorig jaar heb ik mezelf he-le-maal gek laten maken door diverse kookblogs. Met rollade-recepten. De rollade is niet gelukt, de stoofpeertjes waren niet te eten en ik was compleet in de stress.
En dat wil ik dit jaar niet weer..
Een planning dus. Daar ga ik de komende dagen mee bezig.
Financieel, kerstmenu, kerstactiviteiten, Oud en Nieuw en het huishouden.
Er bestaat bij mij een (droom)beeld om, in deze december-maand, om een uur of vier met een kop thee en een boek op de bank te gaan zitten en niets meer te hoeven. Klaar te zijn.
Maar op een of andere manier lukt het nog niet. Het blijft vaag.En dit ken ik van mezelf. En als ik dit zo houd, dan kom ik te laat in actie; raak overprikkeld en geef teveel geld (en energie) uit.
Vorig jaar heb ik mezelf he-le-maal gek laten maken door diverse kookblogs. Met rollade-recepten. De rollade is niet gelukt, de stoofpeertjes waren niet te eten en ik was compleet in de stress.
En dat wil ik dit jaar niet weer..
Een planning dus. Daar ga ik de komende dagen mee bezig.
Financieel, kerstmenu, kerstactiviteiten, Oud en Nieuw en het huishouden.
on Tuesday, December 4, 2012
Ik heb zin in december.
De feesten
Het licht;december kan zo mooi en fijn zijn.
De winterluchten
De winterlucht
De prachtige winterzon
Maar ook de grijze dagen met de verwarming aan, lekker binnen
Mooie, lange middag-wandelingen maken in de kou; de vrieskou
En ik hoop dat er sneeuw komt; en dat we lekker kunnen schaatsen
De kerstboom kopen
De kerstboom versieren
In het donker buiten lopen, een uur of 6, als mensen de gordijnen nog niet dichthebben, en dan naar binnen kijken naar de kerstbomen
Dan ook langs ons eigen huis lopen of fietsen en kijken naar onze eigen kerstboom
Die om die reden ook altijd voor het raam staat
Een kerstmenu verzinnen
Toch weer teveel willen, hysterisch, en dan blij zijn met een eenvoudig menu.
De dikke VPRO-gids met de film-bijlage
De lichtjes buiten
Mijn (droom)-wens om mijn eigen voederplank te gaan maken
Twee!
Gewoon; omdat ik geniet van het kijken naar vogeltjes
Het boek "Vader" van Karl Ove Knausgard dat ik ga krijgen van Sinterklaas
Dit lezen
Het boek Midwinter van Rosamunde Pilcher weer lezen
Op geld letten
Dit blog schrijven
Fanny en Alexander (weer) kijken met of rondom kerst
Zelf oliebollen bakken
En me daarna plechtig voornemen om het noooit meer te doen
Genieten van de sfeer op oudjaarsdag
Nog meer genieten van de sfeer op nieuwjaarsdag; de speciale stilte; de nieuwe stilte
Denken dat ik het leuk ga vinden om het schansspringen te kijken met een koude appelflap
En merken dat ik na 5 minuten alweer een boek pak
Maar nu loop ik op de zaken vooruit.Want dan is het alweer 1 januari
En; eerlijk is eerlijk; ik heb nog niet zo'n zin in januari
De feesten
Het licht;december kan zo mooi en fijn zijn.
De winterluchten
De winterlucht
De prachtige winterzon
Maar ook de grijze dagen met de verwarming aan, lekker binnen
Mooie, lange middag-wandelingen maken in de kou; de vrieskou
En ik hoop dat er sneeuw komt; en dat we lekker kunnen schaatsen
De kerstboom kopen
De kerstboom versieren
In het donker buiten lopen, een uur of 6, als mensen de gordijnen nog niet dichthebben, en dan naar binnen kijken naar de kerstbomen
Dan ook langs ons eigen huis lopen of fietsen en kijken naar onze eigen kerstboom
Die om die reden ook altijd voor het raam staat
Een kerstmenu verzinnen
Toch weer teveel willen, hysterisch, en dan blij zijn met een eenvoudig menu.
De dikke VPRO-gids met de film-bijlage
De lichtjes buiten
Mijn (droom)-wens om mijn eigen voederplank te gaan maken
Twee!
Gewoon; omdat ik geniet van het kijken naar vogeltjes
Het boek "Vader" van Karl Ove Knausgard dat ik ga krijgen van Sinterklaas
Dit lezen
Het boek Midwinter van Rosamunde Pilcher weer lezen
Op geld letten
Dit blog schrijven
Fanny en Alexander (weer) kijken met of rondom kerst
Zelf oliebollen bakken
En me daarna plechtig voornemen om het noooit meer te doen
Genieten van de sfeer op oudjaarsdag
Nog meer genieten van de sfeer op nieuwjaarsdag; de speciale stilte; de nieuwe stilte
Denken dat ik het leuk ga vinden om het schansspringen te kijken met een koude appelflap
En merken dat ik na 5 minuten alweer een boek pak
Maar nu loop ik op de zaken vooruit.Want dan is het alweer 1 januari
En; eerlijk is eerlijk; ik heb nog niet zo'n zin in januari
Subscribe to:
Comments (Atom)