Over plannen en veerkracht

Mijn dochter studeert sinds september in Amsterdam. Zij is al sinds 4VWO heel serieus bezig met haar studiekeuze en ze heeft daarom ook verschillende universiteiten bezocht. Groningen, Wageningen en Amsterdam. En op beeldscherm nog veel meer.
Uiteindelijk heeft ze een studie gevonden die haar precies paste. We hebben een kamer gevonden, een kamergenote.  Een uitzet bij elkaar gezocht.  Allerlei financiele en administratieve zaken geregeld. Ze vond een baantje.
Kortom: ze was goed voorbereid en begon haar nieuwe leven in volle vaart, met enthousiasme en succes.
En ze genóót ervan. En ik ook.

En nu heeft de universiteit de hele studie stopgezet. Midden in het jaar.
"Kan dat zomaar ?"
"Ja,dat kan zomaar."
En mijn lieve meid worstelt ermee. Natuurlijk heeft de VU een aantal alternatieven voor de studenten bedacht. Maar dan kennen ze mijn dochter nog niet.
"Ik weet niet of ik dat wel wil", zei ze.

Afgelopen week is ze thuis geweest. Om te studeren voor twee tentamens. Persoonlijk vind ik dat ze hulde verdient om in deze situatie nog de motivatie op te brengen om dit te doen.
Ik hing het liefst met de LSVB aan de telefoon. Ouders mobiliseren. 
"Wel eens even gaan praten bij de VU"
Die neiging had ik wel ja. Om direct en onmiddellijk weer los te laten.

Dit is háár leven, haar tegenslag. En ik ben blij dat ze dit met me deelt.
En dat we weer praten over studies. Beeldschermen met universiteiten en vakken komen weer voorbij. Gesprekken over haar toekomst.
Maar meer kan ik niet doen. Behalve haar gruwelijk verwennen met lekker eten. En gezelligheid.
Donderdagavond bracht ik haar naar de bus.
"Wat ben je stil mam", zei ze.
"Ik heb niet zoveel praatjes", zei ik, in een poging lucht te scheppen.

Gistermiddag belde ze me helemaal vrolijk op. Het tentamen was heel goed gegaan. De borrel erna was gezellig geweest.
"Hé maar mam, ik moet nu werken hoor!"
tuut tuut tuut
Deze veerkracht die ze betoont is niet te plannen.
En maakt me stil. En dankbaar.