Kettingreactie

Ik heb ongeveer bedacht hoe het menu eruit gaat zien voor de kerstdagen. En dat zal in ieder geval bevatten:
- rosbiefrolletjes met paprika (van Karin ) zal gemaakt worden door mijn dochter, die dit al heeft uitgeprobeerd.
- wraps met zelfgemaakte vulling (van mezelf)
-chocoladetaart uit de film Matilda van Roald Dahl
- varkensfiletrollade (in de categorie: koppig en eigenwijs)
- roast potatoes (van Karin)
- cranberry saus (van mezelf)
- kaasplank (op verzoek van dochter)
Het is geworden wat ik had gedacht: een mengeling van vertrouwd en uitdagend. En vooral: heel erg lekker.

Nu ik dit heb bedacht, kan ik de boodschappenlijst gaan schrijven en boodschappen gaan doen. En ik weet dat ik dan eerst moet opruimen. Ruimte maken in mijn voorraadkast. De non-food spullen die daarin staan, gaan dan naar de kast in de schuur. En wat in de kast in de schuur staat, gereedschap, gaat zolang even naar de zolder.

En zó werpe u enorme drempels voor uzelve op om uberhaupt één boodschapje te halen. E.ls J.acobs noemt dat in haar boek het kettingdenken. En raadt dit dan ook ten zeerste af.Maar goed, in geval van kerstboodschappen maak ik toch maar een uitzondering.
"Ja maar, ik wil dan eerst graag het huis verticaal poetsen"
"Wat is dát nou weer ?!"
"Verticaal poetsen is het huis met de franse slag poetsen van de bovenverdieping naar de benedenverdieping. Een vaardigheid uit Els' boek die ik me al wél heb eigengemaakt en die me zelfs heel goed bevalt".
"Volgensmij zit je gewoon te zwetsen en ben je alleen maar aan het uitstellen", die innerlijke criticus weer.

"Mmmmm, zit wat in"
Diep ademhalen
"Hoe laat is het ?"
"Half 1"
"Waar heb ik het meeste zin in ?"
"In opruimen"
"Wat vind ik van mezelf dat het meeste moet ?"
"Verticaal poetsen"
"Wat ga je dus doen ?"
"Opruimen".

                      to be continued