Naar binnen

Er ligt weer sneeuw op de daken. Ook de sneeuw op de coniferen en de klimop blijft liggen. Windstil buiten. Nog donker.
Om mijn verscheurdheid van dit moment enigszins te verklaren heb ik besloten om bij mezelf naar binnen te gaan.

Kerst mondde bij ons vroeger thuis vroeger altijd uit in een drama. En dan bedoel ik ook Drama. Ruzie, huilen, slaan met deuren. Ik kom hier nooit meer en Ik doe dit nooit weer. Uitspraken. Uitpraten. Ook altijd. Dat dan weer wel.
Mijn ex-partner, de vader van mijn kinderen, is Frans.Inmiddels heeft hij twee nationaliteiten. Om het nog erger te maken: hij is ook franse kok. En een goeie franse kok.
"Oh, heerlijk", denk je nu misschien.
En ja, inderdaad!  Heerlijk. Hij kookte als hij zelf niet hoefde te werken. En dat was heerlijk. Wij konden ook veel over eten praten.Kortom; fijn.
Maarrr....ik kookte gewoon. Hollandse pot en mijn chili con carne was wel het bijzonderste wat ik kon koken. Nu kan ik jullie een kijkje in de keuken geven van deze clash van culturen.
Hij was heel kritisch. Op zichzelf ten eerste.
Had hij iets gemaakt. Een experiment bijvoorbeeld. En dan ging hij aan tafel zitten; de lucht om hem heen verdichtte een beetje. De eerste hap, kritisch kauwend. Ik, en later wij, waren aan de periferie van zijn interesse beland. Kauwen, proeven....doorslikken. En dán....moment supreme.
"Ik kan dit niet eten". Kon hij zomaar zeggen. Hij pakte dan het liefst ook onze borden direct van tafel om iets anders te gaan bereiden. Serious Business dus.
Het zal jullie niet verbazen dat deze kritische smaakpapillen ook actief waren bij hetgeen ik had gekookt. Enne...je voelt hem al aankomen natuurlijk; in mijn herinnering was dat niet altijd ontspannen.
Dit doet je zelfvertrouwen op kookgebied geen goed laten we maar zeggen.

Ik probeer te schetsen waar ik vandaan kom. Op kerstgebied. Op kookgebied. En ik voel het. Ik begrijp het. Maar gister herinnerde ik me iets anders.
Na onze eerste hap van de rollade vorig jaar, het beleefde kauwen in eerste instantie en dan de naked truth. Ok. Nog een hap. Ik zag de kinderen elkaar aankijken.
En dan het verlossende woord van de kok.
"Wel een beetje droog", zei ik
Heel bescheiden instemmend gemompel.
En daarna hebben we zó verschrikkelijk gelachen. Bij de stoofpeertjes ging het precies zo. Die heb ik in dezelfde beweging als mijn ex herinner ik me nu, resoluut van tafel gehaald.
Maar wij hebben echt smakelijk gelachen ! Het was niet erg. En ik heb gezellig nagetafeld met dochter en vriendin en zoon. Over studiekeuzes en toekomstdromen.
En dat is een beetje mijn punt nu.
Want ook kerst bij ons thuis was nooit alleen maar spanning.Ook wij hebben genoeglijk bij de open haard gezeten, mooie gesprekken gevoerd. Zielige films en mooie series gekeken. Wandelingen en een beetje teut. Dat was er óók.
En nu sta ik hier. Vandaag. En ik weet dat dit verleden ook mijn heden uitmaakt.Mijn eigen weg hierin is soms moeilijk.  Aan de ene kant is daar mijn enthousiasme, de voorpret om plannetjes te maken. En natuurlijk is iets bijzonders koken ook léuk. En lekker. En de moeite waard. Een ontspannen kerst is ook fijn. Niet veel hoeven of plannen.Het is er allemaal. Ook voor mij. Deze dualiteit. Het is én én .
Én een paar lekkere recepten van Karin of Jamie. En een paar heel gewone, vertrouwde gerechten.En voor de rest vertrouw ik op mijn beproefde vermogen om dingen die anders lopen dan gepland los te laten en te blijven genieten.
De lucht is zachtgrijs. Langzaam is het buiten steeds lichter geworden terwijl ik dit schrijf. Langzaam is het bij mij binnen ook lichter.