"Ik ga harde opruimactie combineren met hopelijk zachte inzichten. En die hier vertellen. Dat is het plan."
Met deze woorden sloot mijn vorige logje af. En het eerste gedeelte werkt ! Ja, voor mezelf dan. Want het hier vertellen schiet er tot nu toe nog een beetje bij in. Vandaag dus een eerste verslagje.
Voor mij betekent opruimen niet alleen materiële zaken opruimen, maar ook mentale. En dat werkt het beste met een programma (bij mij). En dit is het programma dat ik voor mezelf heb bedacht.
Ik verdeel de week in tien blokken. Ieder dagdeel is een blok. En in het weekeinde plan ik eerst niks.
In het begin plan ik alleen de ochtenden. Na de lunch ben ik voorlopig 'vrij'. En heb ik tijd om te wandelen, de normale kleine huishoudelijke klusjes te doen, bellen met vrienden/vriendinnen/familie, bloggen, blogs lezen, surfen.
Want 's ochtends als ik aan mijn ''klus van de dag' begin, zet ik mijn mobiel uit. Ik wil graag geconcentreerd en ongestoord aan het werk zijn. Vooral in het begin, nu ik dit allemaal opstart.
Koffie om kwart over tien.
Maandag: schoonmaken van mijn huis.
Dinsdag: administratie en
planning: to-do list voor donderdag en weekmenu.
Woensdag: opruimklus
Donderdag : to-do list afwerken
Vrijdag: iets wat ik leuk vind: schrijven, schrijfoefeningen doen.
kortom: iets doen wat je heel erg leuk vindt.
Moet ik dan de hele ochtend met die klus bezig zijn ?
Nee, en dat vind ik juist the beauty of it. Je plant zoveel als je zelf wilt of aan toekomt die dag. En dat kan dus ook heel kort zijn. Maar ook heel lang ! En het leuke vind ik dat ik gewoon weet dat ik de hele rest van de middag vrij zal zijn . Of andere bezigheden verrichten.
Het eerste doel is om deze structuur aan te brengen en te beginnen.
Maar; ik heb wel een schop-onder-de-kont regel erbij. Die kun je ook weglaten hoor. Maar ik heb dit nodig.
De geplande dag is het enige moment in de week dat die klus aan bod komt. Dus geen innerlijke dialoog in de trant van:"Nou, dan doe ik het later deze week wel".
En ook geen inhaalklussen. Kom je er niet aan toe, dan kom je er niet aan toe en komt het volgende week wel weer aan bod.
En tot nu toe werkt het bij mij heel goed ! En ook al ga ik met kleine stapjes vooruit, ik voel me heel voldaan na gedane arbeid, vol energie en ik slaap goed !
Het voordeel van dit programma vind ik dat alle onderdelen aan bod komen.
Over een maand zal ik hier ook evalueren. En ik ben heel benieuwd.
Hebben jullie je huishouden gestructureerd of doen jullie je klussen wanneer je er zin in hebt of wanneer het uitkomt ?
on Friday, January 25, 2013
Mijn huis en ik voelen meer aan als een scheepje dan een schip. Bij een schip stel ik me toch een redelijk massief gevaarte voor. Met een heel duidelijke koers. En ik voel mij (met ons huis) meer een scheepje. Rank, scherp aan de wind zeilend en wendbaar. Zo nu en dan ook echt met de neus in de wind, klapperende zeilen en zonder vooruitgang.
Soms met bollend zeil, voor de wind. Maar altijd klaar om ook weer te wenden; een andere koers te varen.
Maar ja; schoon scheepje klinkt niet echt lekker. Schoon schip dus.
Dus: ja, ik zet een structuur op. En ja; het doet me goed om die te volgen en ook ja: ik wijk ervan af indien gewenst of noodzakelijk. En ja; dat zie ik als een pauze om weer verder te gaan.
"Nou, mouwen opstropen en aan de slag"
Nog even wachten.
Want er is iets met opruimen dat mij intrigeert. Want al heel regelmatig ben ik met behulp van verschillende methodes aan het opruimen geweest, heb alles een plaats gegeven en boekte ook zichtbaar resultaat !
Maar nooit voor lang. Alleen opruimen en alles een vast plekje geven is in mijn geval dus niet de enige 'oplossing', ben ik achtergekomen. Er speelt meer mee.
En zo kwam ik terecht bij Feng Shui en opruimen, een boekje van Nina Elshof. Zij kijkt naar een meer onderliggende oorzaak van wanorde. Want de Feng Shui gaat ervan uit:
Zoals je huis is zo ben jij en zoals jij bent zo is je huis.
Nou; in wat wanordelijker tijden wil ik dat natuurlijk helemaal niet weten Maar nu, nu het gewone leven ook voor mij weer is begonnen, wil ik dat wel weten.
Waarom ?
Als ik zin heb om iets te maken of te doen, moet ik echt lang zoeken voordat ik alles wat ik nodig heb bij elkaar heb. En met andere woorden: steeds meer van dat soort leuke plannen doe ik dan dus niet. En voor mijn gevoel is dat stagnatie. En daar baal ik van !
Genoeg is genoeg.
Ik ga harde actie combineren met hopelijk zachte inzichten. En die hier dan vertellen.
Dat is het plan.
Soms met bollend zeil, voor de wind. Maar altijd klaar om ook weer te wenden; een andere koers te varen.
Maar ja; schoon scheepje klinkt niet echt lekker. Schoon schip dus.
Dus: ja, ik zet een structuur op. En ja; het doet me goed om die te volgen en ook ja: ik wijk ervan af indien gewenst of noodzakelijk. En ja; dat zie ik als een pauze om weer verder te gaan.
"Nou, mouwen opstropen en aan de slag"
Nog even wachten.
Want er is iets met opruimen dat mij intrigeert. Want al heel regelmatig ben ik met behulp van verschillende methodes aan het opruimen geweest, heb alles een plaats gegeven en boekte ook zichtbaar resultaat !
Maar nooit voor lang. Alleen opruimen en alles een vast plekje geven is in mijn geval dus niet de enige 'oplossing', ben ik achtergekomen. Er speelt meer mee.
En zo kwam ik terecht bij Feng Shui en opruimen, een boekje van Nina Elshof. Zij kijkt naar een meer onderliggende oorzaak van wanorde. Want de Feng Shui gaat ervan uit:
Zoals je huis is zo ben jij en zoals jij bent zo is je huis.
Nou; in wat wanordelijker tijden wil ik dat natuurlijk helemaal niet weten Maar nu, nu het gewone leven ook voor mij weer is begonnen, wil ik dat wel weten.
Waarom ?
Als ik zin heb om iets te maken of te doen, moet ik echt lang zoeken voordat ik alles wat ik nodig heb bij elkaar heb. En met andere woorden: steeds meer van dat soort leuke plannen doe ik dan dus niet. En voor mijn gevoel is dat stagnatie. En daar baal ik van !
Genoeg is genoeg.
Ik ga harde actie combineren met hopelijk zachte inzichten. En die hier dan vertellen.
Dat is het plan.
on Friday, January 18, 2013
Morgen ga ik naar Den Haag. Met mijn dochter. En ik heb er zo'n zin in !
We gaan naar een open dag van de universiteit (onderdeel van Leiden). Deze opleiding stond vorig jaar ook al hoog op haar lijstje. En na een open dag een paar weken geleden is ze heel enthousiast geworden.
Morgen gaan we dus samen kijken.
In the meantime maakt ze haar propedeuse af in de moeder-richting van haar opgeheven studie. Heel verhaal. En als zij definitief beslist voor deze opleiding en aangenomen wordt, gaat ze dus naar Den Haag verhuizen.
Ook niet verkeerd.
Morgen reis ik met de trein en stapt mijn dochter in op station A'dam-Zuid en dan zoeven wij naar The Hague (tongue in cheek).
Punt is: what to wear ? Slik. Niet te netjes, niet te casual. In ieder geval colbertje. En dan iets leuks eronder. Wat ik nog niet heb. Laarzen. Ik ga zometeen de stad in voor een leuk shirtje. Duim maar even. Ik mag niet direct naar de H.ema van mijn dochter.
Om dit alles mogelijk te maken, tref ik vandaag de voorbereidingen. En u zult begrijpen uit dit hele verhaal dat mijn kloktijd weer aanstaat en ik inmiddels weer in de derde versnelling zit.
Ook helemaal goed !
Fijn weekeinde allemaal.
We gaan naar een open dag van de universiteit (onderdeel van Leiden). Deze opleiding stond vorig jaar ook al hoog op haar lijstje. En na een open dag een paar weken geleden is ze heel enthousiast geworden.
Morgen gaan we dus samen kijken.
In the meantime maakt ze haar propedeuse af in de moeder-richting van haar opgeheven studie. Heel verhaal. En als zij definitief beslist voor deze opleiding en aangenomen wordt, gaat ze dus naar Den Haag verhuizen.
Ook niet verkeerd.
Morgen reis ik met de trein en stapt mijn dochter in op station A'dam-Zuid en dan zoeven wij naar The Hague (tongue in cheek).
Punt is: what to wear ? Slik. Niet te netjes, niet te casual. In ieder geval colbertje. En dan iets leuks eronder. Wat ik nog niet heb. Laarzen. Ik ga zometeen de stad in voor een leuk shirtje. Duim maar even. Ik mag niet direct naar de H.ema van mijn dochter.
Om dit alles mogelijk te maken, tref ik vandaag de voorbereidingen. En u zult begrijpen uit dit hele verhaal dat mijn kloktijd weer aanstaat en ik inmiddels weer in de derde versnelling zit.
Ook helemaal goed !
Fijn weekeinde allemaal.
on Thursday, January 17, 2013
Stil de tijd is een heel mooi boek van Joke Hermsen over tijd en tijdsbeleving. Heel interessant. Zij schrijft over kloktijd en innerlijke tijd. En het is deze innerlijke tijd die ik nu ervaar. Het is een uitgerekt tijdsgevoel; het gevoel van tijd zonder klok, wat ik ervaar deze dagen, en waar ik me dankbaar voor voel.
Het is fijn om te voelen.
Ik denk veel na
En ik wandel in de prachtige vrieskou
Ik zwaai mijn dochter uit
En mijn zoon
Doe mijn huishoudelijk werk
Heel veel plannen liggen klaar
Ze moeten nog even wachten
Ik neem de tijd
Tijd om te voelen
Tijd om te ademen
Tijd om te zijn
Kijk eens naar een roodborstje
Luister er eens naar
Hoor het zoemen van de koelkast
En het geluid van auto`s buiten.
En het is even goed zoals het is zo.
Het is fijn om te voelen.
Ik denk veel na
En ik wandel in de prachtige vrieskou
Ik zwaai mijn dochter uit
En mijn zoon
Doe mijn huishoudelijk werk
Heel veel plannen liggen klaar
Ze moeten nog even wachten
Ik neem de tijd
Tijd om te voelen
Tijd om te ademen
Tijd om te zijn
Kijk eens naar een roodborstje
Luister er eens naar
Hoor het zoemen van de koelkast
En het geluid van auto`s buiten.
En het is even goed zoals het is zo.
on Monday, January 14, 2013
Ik wist niet dat mijn hart bevroren was.
Ik dacht dat ik er gewoon helemaal bij was.
En nu weet ik weer van niet.
Het is nu heel zachtjes aan het ontdooien; druppeltjes, hier en daar, als tranen.
Ik wist niet dat mijn hart bevroren was
Mijn geest schreeuwde zo hard
en leek zo gelijk te hebben.
En mijn ziel krimpt dan wel eens wat ineen.
Ik wist niet dat mijn hart bevroren was.
Handig manoeuvrerend tussen allerlei verplichtingen.
Afvinkend op mijn lijstje
van to do.
Nu zit mijn geest daar, wat beschaamd,
met de hoed in de hand, op de stoel, blik naar beneden.
En mijn ziel krijgt weer kleur en adem.
En nu wacht ik heel nederig,
en zorg voor warmte,
geen hitte.
En zorg;voor mijn hart.
Ik dacht dat ik er gewoon helemaal bij was.
En nu weet ik weer van niet.
Het is nu heel zachtjes aan het ontdooien; druppeltjes, hier en daar, als tranen.
Ik wist niet dat mijn hart bevroren was
Mijn geest schreeuwde zo hard
en leek zo gelijk te hebben.
En mijn ziel krimpt dan wel eens wat ineen.
Ik wist niet dat mijn hart bevroren was.
Handig manoeuvrerend tussen allerlei verplichtingen.
Afvinkend op mijn lijstje
van to do.
Nu zit mijn geest daar, wat beschaamd,
met de hoed in de hand, op de stoel, blik naar beneden.
En mijn ziel krijgt weer kleur en adem.
En nu wacht ik heel nederig,
en zorg voor warmte,
geen hitte.
En zorg;voor mijn hart.
on Friday, January 11, 2013
Receptje dan maar !!
Puur plantaardig: hollandse erwtensoep. Met de kou die in de lucht hangt en het winterweer dat voor dit weekeinde voorspeld wordt, leek me dit wel toepasselijk.
Ik heb het geleerd van de planteneter, Boele Ytsma. Een bevlogen man die vertelt en uitlegt waarom planteneten goed voor ons is. Hij noemt zichzelf een goedgeïnformeerde leek, maar naar mijn mening is dat toch echt iets te bescheiden.
In het volgende filmpje maakt zijn vrouw Heleen deze heerlijke soep .
In het weekeinde maak ik graag soep. En dit weekeinde maak ik ook een taart.
`Je wilde toch afvallen ?`
Ja, maar morgen is mijn zoon jarig ! Hij wordt vijftien jaar. Op zijn verzoek maak ik de chocoladetaart van Mathilda van Roald Dahl. Van die scene waar dat jongetje voor straf een hele chocoladetaart moet eten. Die taart.
Ik heb hem gemaakt met Kerst en hij was echt superb. Dussss.....klein stukje dan maar.
Verder komt deel 1 van een mooie (denk ik)vierdelige televisieserie: De ontmaskering van de vastgoedfraude. Zaterdagavond ned 2, 21.05 tot 22.00.
Uit de televisiegids:
`....vertelt een klassiek verhaal over hoogvliegers die diep vallen. Met in de hoofdrol de onlangs overleden acteur Jeroen Willems, als ongrijpbare en bloedlinke macher`
Kijken! Al is het alleen al om die geweldige acteur Jeroen Willems te zien schitteren.
Ik wens iedereen een heel fijn weekeinde !
Puur plantaardig: hollandse erwtensoep. Met de kou die in de lucht hangt en het winterweer dat voor dit weekeinde voorspeld wordt, leek me dit wel toepasselijk.
Ik heb het geleerd van de planteneter, Boele Ytsma. Een bevlogen man die vertelt en uitlegt waarom planteneten goed voor ons is. Hij noemt zichzelf een goedgeïnformeerde leek, maar naar mijn mening is dat toch echt iets te bescheiden.
In het volgende filmpje maakt zijn vrouw Heleen deze heerlijke soep .
In het weekeinde maak ik graag soep. En dit weekeinde maak ik ook een taart.
`Je wilde toch afvallen ?`
Ja, maar morgen is mijn zoon jarig ! Hij wordt vijftien jaar. Op zijn verzoek maak ik de chocoladetaart van Mathilda van Roald Dahl. Van die scene waar dat jongetje voor straf een hele chocoladetaart moet eten. Die taart.
Ik heb hem gemaakt met Kerst en hij was echt superb. Dussss.....klein stukje dan maar.
Verder komt deel 1 van een mooie (denk ik)vierdelige televisieserie: De ontmaskering van de vastgoedfraude. Zaterdagavond ned 2, 21.05 tot 22.00.
Uit de televisiegids:
`....vertelt een klassiek verhaal over hoogvliegers die diep vallen. Met in de hoofdrol de onlangs overleden acteur Jeroen Willems, als ongrijpbare en bloedlinke macher`
Kijken! Al is het alleen al om die geweldige acteur Jeroen Willems te zien schitteren.
Ik wens iedereen een heel fijn weekeinde !
on Wednesday, January 9, 2013
Ik kan er niks aan doen, maar het enige waar ik nu over wil schrijven is over mijn gewicht. Over eten. Hoe ik daarmee omga. Hoe ik vorig jaar en de jaren ervoor ermee om ben gegaan. En hoe meer ik probeer om dit te onderdrukken, hoe verlamder ik me voel. Omdat het veel energie kost om iets te vermijden.
Natalie Goldberg is de schrijfster van het fantastische boek `Schrijven vanuit je hart.De kunst van het creatief schrijven`. In het Engels is dat (veel mooier) `Writing down the bones`.
Natalie zegt daarin het volgende over obsessies:
Nee,nee, niet zo snel, lees nog even mee.
Ik las vanmorgen namelijk echt toevallig een artikel van de schrijfster Marjoleine de Vos in de Happinez (2/2011). Het gaat over `De kleine prins`. Zij schrijft daar zoiets moois over temmen.
Enfin. Even terug naar mijn obsessie. Over eten en gewicht. Ik heb die kracht al aardig getemd. Ik heb een band met eten en mijn gewicht. Maar dat neemt niet weg dat ik er met de regelmaat van de klok over zal willen schrijven. En dat waarschijnlijk ook hier zal doen. Jullie zijn gewaarschuwd.
Bij voorbaat vraag ik jullie begrip voor deze neurotische uitbarstingen. Door ze aandacht te geven, komen ik en mijn schrijven weer tot rust. En dan beloof ik jullie lezers dat ik ook begrip zal hebben voor jullie obsessies.En dan kunnen we daarna weer rustig verder. Hoe lijkt dat ?
He, ik voel me al een stuk beter !
Natalie Goldberg is de schrijfster van het fantastische boek `Schrijven vanuit je hart.De kunst van het creatief schrijven`. In het Engels is dat (veel mooier) `Writing down the bones`.
Natalie zegt daarin het volgende over obsessies:
Regelmatig maak ik een lijstje van mijn obsessies. Sommige veranderen, maar het worden er altijd meer.`Sommige ben ik gelukkig vergeten. Uiteindelijk gaan schrijvers over hun obsessies schrijven. Dingen die hen achtervolgen; dingen die ze niet uit hun hoofd kunnen zetten.`He jakkes, moet ik gaan temmen`
.....Als je ze hebt opgeschreven, kun je er wat mee. Er zit kracht in je belangrijkste obsessies; tijdens het schrijven zul je er steeds opnieuw naar terugkeren. Daarom kun je er maar beter aan toegeven. Ze zullen toch wel je leven gaan beheersen, dus dan kun je er maar beter iets aan doen.
We worden gedreven door onze impulsen (of neuroses). toch lijkt het of die obsessies kracht hebben: Tem die kracht.
Nee,nee, niet zo snel, lees nog even mee.
Ik las vanmorgen namelijk echt toevallig een artikel van de schrijfster Marjoleine de Vos in de Happinez (2/2011). Het gaat over `De kleine prins`. Zij schrijft daar zoiets moois over temmen.
Is dit niet prachtig van de Franse taal ? Waar temmen eerst een wat negatieve klank heeft, maakt de Franse taal haar weer, puur door dat woord, tot iets moois. Vind ik dan.In het Frans is temmen een nog beter woord: apprivoiser. Dat betekent temmen, maar ook: een band aangaan met, zich verbinden met. Als je iets of iemand temt, ga je je er ook aan hechten, je gaat een band aan. Of andersom: als je je aan iemand hecht, tem je diegene ook. Wederzijds.
Enfin. Even terug naar mijn obsessie. Over eten en gewicht. Ik heb die kracht al aardig getemd. Ik heb een band met eten en mijn gewicht. Maar dat neemt niet weg dat ik er met de regelmaat van de klok over zal willen schrijven. En dat waarschijnlijk ook hier zal doen. Jullie zijn gewaarschuwd.
Bij voorbaat vraag ik jullie begrip voor deze neurotische uitbarstingen. Door ze aandacht te geven, komen ik en mijn schrijven weer tot rust. En dan beloof ik jullie lezers dat ik ook begrip zal hebben voor jullie obsessies.En dan kunnen we daarna weer rustig verder. Hoe lijkt dat ?
He, ik voel me al een stuk beter !
on Monday, January 7, 2013
Toen ik vanmorgen opstond, was dat met mijn helder geformuleerde doelen voor ogen. En ik was ook van plan om daarover te schrijven; later op de dag.
Totdat ik op de weegschaal ging staan ! Men.
Ik weet het, ik weet het. Het is niet origineel. Maar ik heb toch ter plekke mijn doelen bijgesteld voor deze maand. Want de decemberkilo's moeten er echt af.
Begin december woog ik 57,3 kilo bij een lengte van 1.64. en mijn BMI was dus 21,3.
En vanmorgen, 7 januari 2013, woog ik 59,5 !
"Jank" zou mijn dochter zeggen.
Hier wil ik echt iets aan doen lieve mensen.
"Nouuuu, dat valt toch best mee ?" zullen jullie misschien zeggen. Maar dat BMI van 21,3 van vorig jaar heb ik met heel veel moeite bereikt. Want ik weet niet hoe het met mijn fellow leeftijdsgenoten zit, maar afvallen gaat een stuk moeilijker nu ik wat ouder ben.
Enfin, afvallen dus. En eerst maar weer eens mijn 'oude' pre-feestdagen gewicht van 57,3 bereiken. Dat zijn dan 2.2 kilo's.
Wil ik echt verstandig doen, dan, nee. Ik ga, of toch wel. Gadverdamme: een langere periode ga ik hier voor nemen.
"Ja, maar je weet dat snelle kilo's er ook weer snel afgaan ?! Dus ; dan kan je ook wel een wat kortere periode nemen", lispelt een duiveltje in mijn oor.
Hoe komt het toch dat ik mezelf in een soort onderhandelingspositie manoeuvreer zodra het gaat over de tijd die nodig is om die kilo's af te vallen ?
Heel vreemd.
En iedere, echt iedere moderne voedingsdeskundige vertelt me dat dat ook niet hoeft.
Nou, dan doe ik het ook maar niet.
"Ik weet het goed gemaakt. Ik stel mijzelf als doel om in januari weer mijn gewicht van 57,3 behaald te hebben".
"Ja, en dat kan makkelijk, want er zit op zijn minst een kilo vocht bij", dat duiveltje weer.
"Een kilo, dus 58,5; dan moet ik in drie weken 1,2 kilo echt afvallen. Nouuuu, dat moet kunnen".
Jongens, jongens.
Diep ademhalen. Ok.
Ik ga geen tijdslimiet stellen. Ook mijn mentale boekhoudster niet.
En ik ga 2,2 kilo's afvallen.
Promise.
Totdat ik op de weegschaal ging staan ! Men.
Ik weet het, ik weet het. Het is niet origineel. Maar ik heb toch ter plekke mijn doelen bijgesteld voor deze maand. Want de decemberkilo's moeten er echt af.
Begin december woog ik 57,3 kilo bij een lengte van 1.64. en mijn BMI was dus 21,3.
En vanmorgen, 7 januari 2013, woog ik 59,5 !
"Jank" zou mijn dochter zeggen.
Hier wil ik echt iets aan doen lieve mensen.
"Nouuuu, dat valt toch best mee ?" zullen jullie misschien zeggen. Maar dat BMI van 21,3 van vorig jaar heb ik met heel veel moeite bereikt. Want ik weet niet hoe het met mijn fellow leeftijdsgenoten zit, maar afvallen gaat een stuk moeilijker nu ik wat ouder ben.
Enfin, afvallen dus. En eerst maar weer eens mijn 'oude' pre-feestdagen gewicht van 57,3 bereiken. Dat zijn dan 2.2 kilo's.
Wil ik echt verstandig doen, dan, nee. Ik ga, of toch wel. Gadverdamme: een langere periode ga ik hier voor nemen.
"Ja, maar je weet dat snelle kilo's er ook weer snel afgaan ?! Dus ; dan kan je ook wel een wat kortere periode nemen", lispelt een duiveltje in mijn oor.
Hoe komt het toch dat ik mezelf in een soort onderhandelingspositie manoeuvreer zodra het gaat over de tijd die nodig is om die kilo's af te vallen ?
Heel vreemd.
En iedere, echt iedere moderne voedingsdeskundige vertelt me dat dat ook niet hoeft.
Nou, dan doe ik het ook maar niet.
"Ik weet het goed gemaakt. Ik stel mijzelf als doel om in januari weer mijn gewicht van 57,3 behaald te hebben".
"Ja, en dat kan makkelijk, want er zit op zijn minst een kilo vocht bij", dat duiveltje weer.
"Een kilo, dus 58,5; dan moet ik in drie weken 1,2 kilo echt afvallen. Nouuuu, dat moet kunnen".
Jongens, jongens.
Diep ademhalen. Ok.
Ik ga geen tijdslimiet stellen. Ook mijn mentale boekhoudster niet.
En ik ga 2,2 kilo's afvallen.
Promise.
on Sunday, January 6, 2013
Lieve mensen, ik ben er weer.
Dinsdag 1 januari schreef ik in mijn dagboek.En ik was bezig om mijn doelen te formuleren voor het nieuwe jaar. En tijdens het schrijven kwam er een woord naar boven, zomaar. En dat woord was beschikbaar.
Lees even met me mee.
Ik loop in de kamer die voor mij beschikbaarheid uitbeeldt. Het is er een chaos. Er staan mooie spullen. Maar het is er een chaos. En ik kijk rond. Zie overal liefde liggen. Hier en daar erotiek. Ik zie ook, in het stof, ergernis en woede.
Ik zie ook kracht, stapels mooie doelen, mooie plannen. En ook zie ik weer liefde en energie, in alle soorten en maten.
Dat ligt allemaal in mijn kamer van beschikbaarheid.
En vandaag sta ik stil. De wind is gaan liggen. De urgentie verdwenen. Kijken, kijken. En een diepe blijheid voelen dat ik nu mag kijken. Ik kan dus deze kamer opruimen. En ordenen.
Vriendschappen staan in de boekenplanken. Collega`s, lesvoorbereidingen. En wat ik ook zie zijn mijn dagboeken. Als een onneembare vesting in deze kamer van beschikbaarheid. Waarin ik schikte, herschikte, nadacht en mezelf bleef.
Is de ander de schuld ?
Dat is juist het punt.
Ik heb dit zelf als antwoord geformuleerd. En het is als een tweede natuur bij me gaan horen.
Het is nu voorbij.
De kamer van beschikbaarheid.
Ik kijk er rond vandaag. En wat ik zie bevalt me. Want het is allemaal van mij. En het mooie is dat ik als motto voor 2013 bedacht had: naar buiten. En nu krijgt dit motto een hele nieuwe dimensie.
Ik sta in mijn kamer van beschikbaarheid.
Waar zal ik beginnen ? Het maakt niet uit. Want alles wat ik vastpak in deze kamer voelt aan als een energiestroom. Een geparkeerde energiestroom waar ik nu op aansluit.
2012 heeft me een woord ingefluisterd: beschikbaar.
en ik weet dat ik zelf, op alle terreinen van mijn leven mag bepalen wanneer en hoe ik beschikbaar ben.
Te beginnen: NU.
Nogmaals een heel gelukkig Nieuwjaar voor iedereen !
Dinsdag 1 januari schreef ik in mijn dagboek.En ik was bezig om mijn doelen te formuleren voor het nieuwe jaar. En tijdens het schrijven kwam er een woord naar boven, zomaar. En dat woord was beschikbaar.
Lees even met me mee.
Ik loop in de kamer die voor mij beschikbaarheid uitbeeldt. Het is er een chaos. Er staan mooie spullen. Maar het is er een chaos. En ik kijk rond. Zie overal liefde liggen. Hier en daar erotiek. Ik zie ook, in het stof, ergernis en woede.
Ik zie ook kracht, stapels mooie doelen, mooie plannen. En ook zie ik weer liefde en energie, in alle soorten en maten.
Dat ligt allemaal in mijn kamer van beschikbaarheid.
En vandaag sta ik stil. De wind is gaan liggen. De urgentie verdwenen. Kijken, kijken. En een diepe blijheid voelen dat ik nu mag kijken. Ik kan dus deze kamer opruimen. En ordenen.
Vriendschappen staan in de boekenplanken. Collega`s, lesvoorbereidingen. En wat ik ook zie zijn mijn dagboeken. Als een onneembare vesting in deze kamer van beschikbaarheid. Waarin ik schikte, herschikte, nadacht en mezelf bleef.
Is de ander de schuld ?
Dat is juist het punt.
Ik heb dit zelf als antwoord geformuleerd. En het is als een tweede natuur bij me gaan horen.
Het is nu voorbij.
De kamer van beschikbaarheid.
Ik kijk er rond vandaag. En wat ik zie bevalt me. Want het is allemaal van mij. En het mooie is dat ik als motto voor 2013 bedacht had: naar buiten. En nu krijgt dit motto een hele nieuwe dimensie.
Ik sta in mijn kamer van beschikbaarheid.
Waar zal ik beginnen ? Het maakt niet uit. Want alles wat ik vastpak in deze kamer voelt aan als een energiestroom. Een geparkeerde energiestroom waar ik nu op aansluit.
2012 heeft me een woord ingefluisterd: beschikbaar.
en ik weet dat ik zelf, op alle terreinen van mijn leven mag bepalen wanneer en hoe ik beschikbaar ben.
Te beginnen: NU.
Nogmaals een heel gelukkig Nieuwjaar voor iedereen !
Subscribe to:
Comments (Atom)