Vergeving

Ik wist niet dat mijn hart bevroren was.
Ik dacht dat ik er gewoon helemaal bij was.
En nu weet ik weer van niet.
Het is nu heel zachtjes aan het ontdooien; druppeltjes, hier en daar, als tranen.

Ik wist niet dat mijn hart bevroren was
Mijn geest schreeuwde zo hard
en leek zo gelijk te hebben.
En mijn ziel krimpt dan wel eens wat ineen.

Ik wist niet dat mijn hart bevroren was.
Handig manoeuvrerend tussen allerlei verplichtingen.
Afvinkend op mijn lijstje
van to do.

Nu zit mijn geest daar, wat beschaamd,
met de hoed in de hand, op de stoel, blik naar beneden.
En mijn ziel krijgt weer kleur en adem.

En nu wacht ik heel nederig,
en zorg voor warmte,
geen hitte.
En zorg;voor mijn hart.