Obsessies

Ik kan er niks aan doen, maar het enige waar ik nu over wil schrijven is over mijn gewicht. Over eten. Hoe ik daarmee omga. Hoe ik vorig jaar en de jaren ervoor ermee om ben gegaan. En hoe meer ik probeer om dit te onderdrukken, hoe verlamder ik me voel. Omdat het veel energie kost om iets te vermijden.

Natalie Goldberg is de schrijfster van het fantastische boek `Schrijven vanuit je hart.De kunst van het creatief schrijven`. In het Engels is dat (veel mooier) `Writing down the bones`.
Natalie zegt daarin het volgende over obsessies:

Regelmatig maak ik een lijstje van mijn obsessies. Sommige veranderen, maar het worden er altijd meer.`Sommige ben ik gelukkig vergeten. Uiteindelijk gaan schrijvers over hun obsessies schrijven. Dingen die hen achtervolgen; dingen die ze niet uit hun hoofd kunnen zetten.
.....Als je ze hebt opgeschreven, kun je er wat mee. Er zit kracht in je belangrijkste obsessies; tijdens het schrijven zul je er steeds  opnieuw naar terugkeren. Daarom kun je er maar beter aan toegeven. Ze zullen toch wel je leven gaan beheersen, dus dan kun je er maar beter iets aan doen.
We worden gedreven door onze impulsen (of neuroses). toch lijkt het of die obsessies kracht hebben: Tem die kracht.

`He jakkes, moet ik gaan temmen`
Nee,nee, niet zo snel, lees nog even mee.
Ik las vanmorgen namelijk echt toevallig  een artikel van de schrijfster Marjoleine de Vos in de Happinez (2/2011). Het gaat over `De kleine prins`. Zij schrijft daar zoiets moois over temmen.

In het Frans is temmen een nog beter woord: apprivoiser. Dat betekent temmen, maar ook: een band aangaan met, zich verbinden met. Als je iets of iemand temt, ga je je er ook aan hechten, je gaat een band aan. Of andersom: als je je aan iemand hecht, tem je diegene ook. Wederzijds.
 

Is dit niet prachtig van de Franse taal ? Waar temmen eerst een wat negatieve klank heeft, maakt de Franse taal haar weer, puur door dat woord, tot iets moois. Vind ik dan.

Enfin. Even terug naar mijn obsessie. Over eten en gewicht. Ik heb die kracht al aardig getemd. Ik heb een band met eten en mijn gewicht. Maar dat neemt niet weg dat ik er met de regelmaat van de klok over zal willen schrijven. En dat waarschijnlijk ook hier zal doen. Jullie zijn gewaarschuwd.
Bij voorbaat vraag ik jullie begrip voor deze neurotische uitbarstingen. Door ze aandacht te geven, komen ik en mijn schrijven weer tot rust. En dan beloof ik jullie lezers dat ik ook begrip zal hebben voor jullie obsessies.En dan kunnen we daarna weer rustig verder. Hoe lijkt dat ?
He, ik voel me al een stuk beter !