Al een week of drie volg ik het vastendieet. Dit dieet houdt grofweg in dat je twee dagen van de week vast en vijf dagen per week je mag eten wat je wilt.
Op je vastendag eet je als vrouw 500 kcal en als man 600 kcal.
In augustus dit jaar was bij het programma Focus een documentaire van Dr. Michael Mosley : "Eat, fast and live longer". Samen met Mimi Spencer schreef hij het boek "Het vastendieet''.
En ik doe het dus al een tijdje. Mijn vastendagen zijn maandag en donderdag.En het gaat heel erg goed. De eerste vastendagen waren echt heel moeilijk. Ik had hoofdpijn, erge hoofdpijn en sliep ook slechter die nacht (detox).De tweede vastendag ging het al veel beter. Al had ik het toen echt heel erg koud. Maar nu is een vastendag heel makkelijk eigenlijk.
Ik ontbijt niet en stel mijn eetmoment zo lang mogelijk uit. Deze tip heb ik van ervarings-deskundigen van internet geleerd. Het idee hierachter is dat je als het ware je ''honger-switch'' aanzet of uitlaat. En als je hem aanzet, nou, dan is hij aan.
Als je hem uit laat, dan heb je dus geen honger. Ik heb dit nu vier vastendagen uitgeprobeerd en het werkt.
Ik drink wel thee en koffie met melk. Dat zou ik nog graag veranderen in groene thee. Je mag trouwens alles drinken (ook zwarte thee en koffie). Veel water.
Om een uur of drie eet ik een groene smoothie of een gekookt ei, een kom soep. Of zoals vandaag een overheeeeerlijke biologische mandarijn.
En zo ''bewaar" ik mijn calorieën tot het avondeten.
''s Avonds eet ik groente, groentestoofpotten, chili, of weer soep :) Met een lekker eitje erbij of een stukje zalmfilet of wat je dan maar lekker vindt.
Maar ja, zo doe ik het. Maar je kunt je maaltijden ook heel anders plannen.
Ik ben nu een kilo afgevallen en mijn broeken zitten weer lekker. En het leuke en fijne van dit dieet is dat ik ook de dingen kan blijven eten die ik lekker vind. Zoals een keer pepernoten of marsepein in deze tijd. Niet dat ik dat dus heel veel doe op een gewone dag, maar het kan wel.
Afgelopen weekeinde heb ik een heerlijke lasagne gemaakt omdat mijn dochter thuiskwam en het vriendinnetje van mijn zoon. Heerlijk ! Zonder schuldgevoel lekker van gegeten.
Intermittent Fasting, wat dit dieet is, kent ook veel gezondheidsvoordelen (schrijf ik een andere keer over). Die komen in de documentaire ook uitgebreid aan bod. Veel mensen vasten ook alleen om de gezondheidsvoordelen van 5:2. Ook lees ik veel enthousiaste verhalen van mannen die dit dieet volgen ! En dat kan ik me ook heel goed voorstellen. Het is duidelijk en op een heleboel manier in te vullen en je boekt al heel snel resultaat.
Toch moet je als je gezondheidsproblemen hebt niet zomaar beginnen met vasten. Altijd eerst bespreken met je huisarts.
Ik merkte dat ik heel moeilijk afviel de laatste anderhalf jaar. Ik eet gezond, wandel veel, fiets veel en ben actief. Maar ik viel maar niet af. En met dit dieet komt er (eindelijk !) rust in mijn hoofd op voedingsgebied.
Ik ben nu allemaal recepten aan het verzamelen voor groentestoofpotten,soepen, stews en dergelijke en lonk al steeds vaker naar een slowcooker....
En ik heb nu ook al zin om zelf marsepein te maken,mmmmm.
Allebei.
Feesten en vasten.
on Saturday, October 5, 2013
Zo, ga maar even zitten. We zitten hier nu naar aanleiding van een incident van vorige week. Amygdala* kwam hier huilend en overstuur binnen, want ze had je tijdens onze wekelijkse routineschoonmaak in de keuken aangetroffen.
Wilskracht knikte en keek naar zijn handen
En de mayonaise, de ketchup, alles stond her en der verspreid in de keuken ?
knikje
De onderdelen van de koelkast stonden klaar in de vaatwasser ?
Ineens vloog Wilskracht op.
Ja ! Maar dan KON ook echt niet langer. Het moest gewoon schoon. Iemand moet dat toch doen ? Er lagen broodkorrels in, of wat die korrels ook maar zijn. Het is een schande.
Wij hebben iets afgesproken over hoe wij de schoonmaak hier uitvoeren. En zijn daarbij overeengekomen dat wilde acties ons niet verder helpen. Wij maken schoon volgens schema.
Ja, ja, dat is ook zo.
En het is jouw ontwikkelpunt om dit soort wilde impulsen direct te melden bij mij. Zodat we er gezamenlijk wat aan kunnen doen.
Ja, ja, ik weet het.
En het ging ook heel goed afgelopen half jaar ! De conflicten tussen Amygdala en jou zijn nagenoeg opgelost. Tot vorige week.
Ja, maar Amygdala is ook wel een watje hoor
Nou, er kwamen ook klachten van de Maag en van de serotonine en melatonine-productieafdeling.
O, Wilskracht kijkt schuldbewust.
Ook de geurafdeling meldde chlooralarm. Ze hadden je om 5 uur die middag op je knieën in de badkamer gezien met een tandenborstel en bleekmiddel....
Ja, maar hebt u die voegen gezien ! en ik had op internet gelezen dat.........
Ja. We weten allemaal hoe moeilijk dit voor je is. En we zijn ook allemaal heel blij en gelukkig met je in ons team. We zullen dit maar als een slechte dag beschouwen en ik wil je vragen om je voortaan weer aan de afspraak te houden. Want we kunnen absoluut niet zonder je !
Wilskracht zit nu te stralen.
Is er een taak waar je je energie in kwijt kunt ? Naast het schoonmaken van de afvalcontainers ?
Ja, ik zou heel graag in de tuin aan de slag willen. Mijn handen jeuken. Hebt u al die vrouwenmantel gezien ?
Hmmm, ik weet het nog niet. De tuin is in het verleden vaak een lastig punt voor je geweest. Dat staat de rugafdeling nog helder voor de geest.
Maar ik heb met de Ogen gesproken en zij kunnen het ook niet meer aanzien !
Ja, daar heb ik inderdaad een memo van ontvangen ja.
Met een timer dan ? Dan gaat het meestal goed.
We zullen het nog bespreken in het team. Maar ga er maar vanuit dat je morgen wel aan de slag kunt.
Yesssss....
Fijne dag nog.
U ook een fijne dag.
*Amygdala= een onderdeel van de hersenen. Psycholoog Dr Robert Maurer heeft hier een geweldig boekje over geschreven dat heet "De kunst van Kaizen". Hij beschrijft de rol van de Amygdala, het deeltje van ons brein dat de vecht-of vluchtrespons aanstuurt. Hij legt uit waarom mensen zich overweldigd kunnen voelen en maakt zich er hard voor om iets te doen dat voor de meeste mensen heel erg indruist tegen hun intuitie: kalm aan doen en vereenvoudigen. Lees meer over dit geweldige boekje bij Spaarcentje.
Wilskracht knikte en keek naar zijn handen
En de mayonaise, de ketchup, alles stond her en der verspreid in de keuken ?
knikje
De onderdelen van de koelkast stonden klaar in de vaatwasser ?
Ineens vloog Wilskracht op.
Ja ! Maar dan KON ook echt niet langer. Het moest gewoon schoon. Iemand moet dat toch doen ? Er lagen broodkorrels in, of wat die korrels ook maar zijn. Het is een schande.
Wij hebben iets afgesproken over hoe wij de schoonmaak hier uitvoeren. En zijn daarbij overeengekomen dat wilde acties ons niet verder helpen. Wij maken schoon volgens schema.
Ja, ja, dat is ook zo.
En het is jouw ontwikkelpunt om dit soort wilde impulsen direct te melden bij mij. Zodat we er gezamenlijk wat aan kunnen doen.
Ja, ja, ik weet het.
En het ging ook heel goed afgelopen half jaar ! De conflicten tussen Amygdala en jou zijn nagenoeg opgelost. Tot vorige week.
Ja, maar Amygdala is ook wel een watje hoor
Nou, er kwamen ook klachten van de Maag en van de serotonine en melatonine-productieafdeling.
O, Wilskracht kijkt schuldbewust.
Ook de geurafdeling meldde chlooralarm. Ze hadden je om 5 uur die middag op je knieën in de badkamer gezien met een tandenborstel en bleekmiddel....
Ja, maar hebt u die voegen gezien ! en ik had op internet gelezen dat.........
Ja. We weten allemaal hoe moeilijk dit voor je is. En we zijn ook allemaal heel blij en gelukkig met je in ons team. We zullen dit maar als een slechte dag beschouwen en ik wil je vragen om je voortaan weer aan de afspraak te houden. Want we kunnen absoluut niet zonder je !
Wilskracht zit nu te stralen.
Is er een taak waar je je energie in kwijt kunt ? Naast het schoonmaken van de afvalcontainers ?
Ja, ik zou heel graag in de tuin aan de slag willen. Mijn handen jeuken. Hebt u al die vrouwenmantel gezien ?
Hmmm, ik weet het nog niet. De tuin is in het verleden vaak een lastig punt voor je geweest. Dat staat de rugafdeling nog helder voor de geest.
Maar ik heb met de Ogen gesproken en zij kunnen het ook niet meer aanzien !
Ja, daar heb ik inderdaad een memo van ontvangen ja.
Met een timer dan ? Dan gaat het meestal goed.
We zullen het nog bespreken in het team. Maar ga er maar vanuit dat je morgen wel aan de slag kunt.
Yesssss....
Fijne dag nog.
U ook een fijne dag.
*Amygdala= een onderdeel van de hersenen. Psycholoog Dr Robert Maurer heeft hier een geweldig boekje over geschreven dat heet "De kunst van Kaizen". Hij beschrijft de rol van de Amygdala, het deeltje van ons brein dat de vecht-of vluchtrespons aanstuurt. Hij legt uit waarom mensen zich overweldigd kunnen voelen en maakt zich er hard voor om iets te doen dat voor de meeste mensen heel erg indruist tegen hun intuitie: kalm aan doen en vereenvoudigen. Lees meer over dit geweldige boekje bij Spaarcentje.
on Tuesday, October 1, 2013
Huh ? Was dat ?
Mijn guilty pleasure op muziekgebied is ABBA. Ik luister er weer naar, zing (halve) teksten mee en word er helemaal vrolijk van.
Toen ik in de zesde klas zat, en al helemaal op de middelbare school was het eigenlijk not done om Abba leuk te vinden....En nu volgensmij ook niet echt.
Geïnspireerd door DWDD waar ook werd gesproken over de guilty pleasures op muziekgebied van Matthijs van Nieuwkerk (en wie wil dat nou niet weten: ik wel :), de mannen van de Jeugd van Tegenwoordig (heeeel verrassend !) en Anneke van Giersbergen.
Google even dwdd guilty pleasures en je bent er. Link hier plaatsen is helaas niet gelukt.
Abba dus.
Nog meer guilty pleasures te bedenken ?
Jaa, nog veel meer ! En ik ben benieuwd naar al jullie guilty pleasures op muziekgebied ! In ieder geval heb ik deze vraag toegevoegd aan de vragen voor de genomineerden van de liebster award.
1. Wat is je guilty pleasure op muziekgebied ?
2.Welk boek heeft het meeste indruk op je gemaakt ?
3. Wie of wat is je grootste inspiratie ?
4. Wat is je grootste trots in het leven ?
5.Op welk zelfgemaakt item ben je het meest trots ?
6. Is er iets wat je al heel lang wilt doen, maar er nog altijd niet van is gekomen ?
7.Waarvan geniet jij het meest ?
8. Kies zelf een guilty pleasure die je met ons wilt delen.
9. Van welk seizoen hou je het meest ?
10.Hou je het meest van de ochtend, de middag of de avond ?
11. Wat is je lievelingskostje ?
Een liebster award is bedoeld om blogs onder de aandacht te brengen. Maar je mag hem natuurlijk ook weigeren als je liever anoniem(er) wilt blijven.
Dan stuur je me een mail en haal ik je van de lijst. No problem.
De blogs die ik nomineer lees ik allemaal met veel plezier.
Dit zijn ze:
1. Consuminderen met plezier
2.Bibje
3. See a ladybird
4. Schrijfscherven
5. Dagboek van een gematigd optimist
6.Firma Fluitekruid
7.De Verdubbeldame
Dat was het. Ik nomineer deze 7 blogs.
Officieel mag je 11 blogs nomineren en 11 nieuwe vragen stellen. Maar ik permitteer mezelf de vrijheid om het bij deze 7 te houden :). En om een aantal vragen gelijk te laten.
Veel plezier !
En aan alle lezeressen/lezers zou ik willen vragen:
Wat is jouw guilty pleasure op muziekgebied ?
Mijn guilty pleasure op muziekgebied is ABBA. Ik luister er weer naar, zing (halve) teksten mee en word er helemaal vrolijk van.
Toen ik in de zesde klas zat, en al helemaal op de middelbare school was het eigenlijk not done om Abba leuk te vinden....En nu volgensmij ook niet echt.
Geïnspireerd door DWDD waar ook werd gesproken over de guilty pleasures op muziekgebied van Matthijs van Nieuwkerk (en wie wil dat nou niet weten: ik wel :), de mannen van de Jeugd van Tegenwoordig (heeeel verrassend !) en Anneke van Giersbergen.
Google even dwdd guilty pleasures en je bent er. Link hier plaatsen is helaas niet gelukt.
Abba dus.
Nog meer guilty pleasures te bedenken ?
Jaa, nog veel meer ! En ik ben benieuwd naar al jullie guilty pleasures op muziekgebied ! In ieder geval heb ik deze vraag toegevoegd aan de vragen voor de genomineerden van de liebster award.
1. Wat is je guilty pleasure op muziekgebied ?
2.Welk boek heeft het meeste indruk op je gemaakt ?
3. Wie of wat is je grootste inspiratie ?
4. Wat is je grootste trots in het leven ?
5.Op welk zelfgemaakt item ben je het meest trots ?
6. Is er iets wat je al heel lang wilt doen, maar er nog altijd niet van is gekomen ?
7.Waarvan geniet jij het meest ?
8. Kies zelf een guilty pleasure die je met ons wilt delen.
9. Van welk seizoen hou je het meest ?
10.Hou je het meest van de ochtend, de middag of de avond ?
11. Wat is je lievelingskostje ?
Een liebster award is bedoeld om blogs onder de aandacht te brengen. Maar je mag hem natuurlijk ook weigeren als je liever anoniem(er) wilt blijven.
Dan stuur je me een mail en haal ik je van de lijst. No problem.
De blogs die ik nomineer lees ik allemaal met veel plezier.
Dit zijn ze:
1. Consuminderen met plezier
2.Bibje
3. See a ladybird
4. Schrijfscherven
5. Dagboek van een gematigd optimist
6.Firma Fluitekruid
7.De Verdubbeldame
Dat was het. Ik nomineer deze 7 blogs.
Officieel mag je 11 blogs nomineren en 11 nieuwe vragen stellen. Maar ik permitteer mezelf de vrijheid om het bij deze 7 te houden :). En om een aantal vragen gelijk te laten.
Veel plezier !
En aan alle lezeressen/lezers zou ik willen vragen:
Wat is jouw guilty pleasure op muziekgebied ?
gekregen van Anita
Dank je wel Anita !
Hier komen de vragen.
1. Wat doe je in het dagelijks leven ?
Ik ben thuisblijfmoeder.
2.Welke plek zou je graag eens willen bezoeken ?
Heel Scandinavië. En dan voel ik me heel erg aangetrokken tot Zweden.
Wat mij gewoon helemaal geweldig lijkt, is om door Zweden te rijden. Stockholm bezoeken en in de stad overnachten. En dan verder; door die fantastische natuur. En dan in een leuke blokhut overnachten :). En dan rijden we door naar het Noorden, naar Lapland, naar Viska Garden, waar twee Nederlandse vrouwen een bed &breakfast zijn begonnen. En waar je kan wandelen, honden sledetocht maken, heerlijk eten, vuur maken, sneeuwscootertocht maken... en nog wel meer leuks. Ze zijn bij "ik vertrek" geweest.
De Scandinavische schrijvers en schrijfsters lees ik ook graag. En ik kijk graag naar Scandinavische thrillers.
3.Wie of wat is je grootste inspiratie ?
Mijn kinderen.
4. Waarom ben je een weblog gestart ?
Ik las al een hele tijd mee op allerlei blogs en vond (en vind) iedereen zo moedig ! Dat je dat allemaal durft te schrijven. Zelf schrijf ik al vanaf mijn tienertijd in mijn dagboek. Mijn dagboek hoort echt helemaal bij mijn leven. Maar dat is voor mij zelf. Ik ben het blog begonnen om ook voor anderen te schrijven. Naar buiten, dat is eigenlijk het idee, de intentie van mijn weblog.
5. Wat is je grootste trots in het leven ?
Mijn grootste trots in mijn leven is dat ik ben blijven geloven in de kracht van (mijn) kwetsbaarheid. Voelen wat ik voel, zien wat ik zie en daar consequenties aan verbinden. Meestal eerst voor mezelf, waar mijn dagboek een belangrijke functie in vervult. Maar altijd uitmondend in nieuwe inzichten en beslissingen. Voor mezelf en voor mijn kinderen. Ook het schrijven heeft me hier heel erg bij geholpen.
Ik ben heel zonnig van nature en dat ben ik ook gebleven. En daar ben ik het meest trots op. Want ik heb al heel wat stormen doorstaan !
En dan kom ik direct bij mijn volgende vraag die hiermee te maken heeft:
6. Wat vind jij echt onwijs irritant ?
Heeft te maken met reacties op kwetsbaarheid. Mensen koppelen kwetsbaarheid vaak aan zwakte, aan niet goed beslissingen kunnen nemen, aan dom zijn soms ook. En dan heb ik het al regelmatig meegemaakt dat ik rustig vertel hoe ik iets ervaar of zie. En dat mensen schrikken of verbaasd reageren als je vertelt welke beslissing of keuze daaruit voortvloeit.
7. Waarvan geniet jij het meest ?
Ik geniet het meest van in balans zijn. En dat is vaak in stilte, maar niet altijd ! Ik hou net zo lief van drukte en gezelligheid.
Maar zo zittend aan mijn tafel, het liefst in de ochtend als iedereen nog slaapt, met mijn huispak aan, een kopje thee of koffie en schrijven, ja, daar geniet ik toch het allermeest van.
8. Is er iets wat je al heel lang wil doen maar er nog altijd niet van is gekomen ?
Een boek schrijven.
9. Waarvoor kunnen ze jou 's nachts wakker maken ?
Overal voor.
10. Op welk zelfgemaakt item ben je het meest trots ?
Op mijn gordijnen !
11.Wat zijn jouw plannen voor morgen ?
In de tuin werken waarschijnlijk, hoop ik.
Zoooo.....pfff, dat is me wat zeg. Maar Anita, je hebt gelijk; dit is leuk !
En dan ga ik nu even nadenken over een paar vragen die ik graag wil stellen aan nieuwe genomineerden. Is even een ander hoofdstuk en ga ik in een nieuw blog doen.
L
on Sunday, September 15, 2013
Ok. Ik kom uit AH. Zit daar een zwarte poes prinsheerlijk achterop mijn fiets.
Nou,leuk denk ik. Ik aai en verwacht dat de poes weg zal springen.
Niks hoor. Mevrouw blijft lekker zitten, ik aai nog wat, vindt ze fijn.
Ik begin de fietstas in te laden en denk nou...nu zal ze wel wegstuiven.
Nee hoor, mevrouw blijft zitten, spinnend, en ik doe AL mijn boodschappen in de fietstas.
Ok, ik wat lacherig, een andere vrouw ook, we lachen er wat om.
Als ik de fiets achteruitrijd, DAN zal ze wel wegspringen.....
dacht ik dus.
NEE dus
Die mevrouw moet inmiddels van verbazing ook lachen.
Nou, dan til ik je er maar af zeg ik tegen hare majesteit.
Gaat ze me bijten en krabben !
Pas als ik wegfiets, springt ze er beledigd af....
Nou,leuk denk ik. Ik aai en verwacht dat de poes weg zal springen.
Niks hoor. Mevrouw blijft lekker zitten, ik aai nog wat, vindt ze fijn.
Ik begin de fietstas in te laden en denk nou...nu zal ze wel wegstuiven.
Nee hoor, mevrouw blijft zitten, spinnend, en ik doe AL mijn boodschappen in de fietstas.
Ok, ik wat lacherig, een andere vrouw ook, we lachen er wat om.
Als ik de fiets achteruitrijd, DAN zal ze wel wegspringen.....
dacht ik dus.
NEE dus
Die mevrouw moet inmiddels van verbazing ook lachen.
Nou, dan til ik je er maar af zeg ik tegen hare majesteit.
Gaat ze me bijten en krabben !
Pas als ik wegfiets, springt ze er beledigd af....
on Thursday, September 12, 2013
Als mijn huis is zoals ik ben
Wat zegt dat kastje dan over mij ?
Wie ben ik dan als ik kijk naar
mijn kastje ?
Mijn kastje is afgebladderd,oud,
en nu is het wit,vuil wit eigenlijk.
Het is ook rood geweest
En mijn sokken hebben erin gelegen
toen ik een klein meisje was.
Er zaten ook stickers op, herinner ik me,
van die grote stickers, met zo'n speciale geur,
weet ik nog.
Het kastje is van mijn Beppe geweest.
Nu staan er pennen op, mijn agenda,
mijn mobiel en huistelefoon,
de telefoonboeken, de postcodegids,
allemaal oude mobiele telefoons,
landkaarten
stafkaarten voor fietstochtjes.
Alles wat met mijn verbinding
met de buitenwereld te maken heeft,
zit in dit kastje.
En ook al heel lang,
nu ik erbij nadenk.
Een centrale plek nu, in mijn leven.
En als mijn huis is zoals ik,
dit kastje me iets kan vertellen,
dan voel ik hoe mijn beppe me ondersteunt.
Hoe ze zachtjes tegen me zegt:"
Toe maar fanke, ga maar naar buiten"
En nu pas weet ik,
dat die steun er ook zou zijn,
zonder dat kastje,
dat is wat ik voel.
Ik voel de liefde van mijn Beppe,
voor mij.
Ik voel de liefde van mij,
voor Beppe.
Wat zegt dat kastje dan over mij ?
Wie ben ik dan als ik kijk naar
mijn kastje ?
Mijn kastje is afgebladderd,oud,
en nu is het wit,vuil wit eigenlijk.
Het is ook rood geweest
En mijn sokken hebben erin gelegen
toen ik een klein meisje was.
Er zaten ook stickers op, herinner ik me,
van die grote stickers, met zo'n speciale geur,
weet ik nog.
Het kastje is van mijn Beppe geweest.
Nu staan er pennen op, mijn agenda,
mijn mobiel en huistelefoon,
de telefoonboeken, de postcodegids,
allemaal oude mobiele telefoons,
landkaarten
stafkaarten voor fietstochtjes.
Alles wat met mijn verbinding
met de buitenwereld te maken heeft,
zit in dit kastje.
En ook al heel lang,
nu ik erbij nadenk.
Een centrale plek nu, in mijn leven.
En als mijn huis is zoals ik,
dit kastje me iets kan vertellen,
dan voel ik hoe mijn beppe me ondersteunt.
Hoe ze zachtjes tegen me zegt:"
Toe maar fanke, ga maar naar buiten"
En nu pas weet ik,
dat die steun er ook zou zijn,
zonder dat kastje,
dat is wat ik voel.
Ik voel de liefde van mijn Beppe,
voor mij.
Ik voel de liefde van mij,
voor Beppe.
on Wednesday, September 4, 2013
Lieve lezers,
Ik ga vanavond naar.....yoga ! Dat wil ik al zo lang. En ik heb eindelijk de knoop doorgehakt. Pff. En nu merk ik dat ik gewoon een beetje zenuwachtig ben. Waar slaat dat nou weer op ? Nou, ik weet het ook niet, maar het is zo. Ik hou jullie op de hoogte.
Liefs Margreet
Ik ga vanavond naar.....yoga ! Dat wil ik al zo lang. En ik heb eindelijk de knoop doorgehakt. Pff. En nu merk ik dat ik gewoon een beetje zenuwachtig ben. Waar slaat dat nou weer op ? Nou, ik weet het ook niet, maar het is zo. Ik hou jullie op de hoogte.
Liefs Margreet
on Friday, August 30, 2013
Een tijdje geleden was ik in gesprek met een goeie vriendin. Ze zat in een moeilijke tijd en daar praatten we over. Tijdens dit gesprek vielen mij ineens haar mooie gelakte teennagels op.
"Goh, dat ze daar de tijd voor heeft", dacht ik.
Dit vind ik een erg negatieve gedachte van mezelf. Maar dit is gewoon wat ik toen dacht. De volgende gedachte was deze:
"Nou, dan komt het allemaal goed met haar"
Vreemd toch ? Later dacht ik hier nog over na.
Kennelijk associeer ik gelakte nagels bij een vrouw met eigenwaarde, met kracht.
Dit verraste me. Ik lakte mijn nagels ongeveer twee keer per jaar in de zomer
omdat dat zo leuk staat in slippers en ik leefde in de veronderstelling dat ik dat niet vaker deed omdat ik daar geen tijd voor had. Het ook een beetje zag als luxe.
Mmmm, ik dacht nog even verder na en kwam op het volgende:
"daar had ze dus de rust voor. Temidden van al haar moeilijkheden nam ze dus de tijd voor haarzelf om haar nagels te lakken"
En dat bewonder ik. Dat vind ik krachtig.
"Nou, misschien hou je gewoon niet zo van gelakte nagels ?" ellendige criticus weer.
Ik hou heel erg van verzorgde nagels, verzorgde handen en verzorgde voeten. (ook zonder nagellak) Daar word ik heel erg blij van. Toch maakte ik daar dus bijna nooit tijd voor.
Tot deze zomervakantie. Want ik heb zondagmiddag voor de derde keer op rij een "Sauna goedkoop" voor mezelf gehouden.
"Huh. Sauna goedkoop ?"
Sauna goedkoop is een van de 'recepten' uit het "Handboek voor klein geluk" van Maria Grijpma en Inge Jager.
Op de achterflap staat: "Klein geluk is misschien wel het grootste van allemaal: van die gewone, fijne dingen die je zo makkelijk over het hoofd ziet en waarvan je eventjes helemaal gelukkig van kunt worden."
En "Sauna goedkoop" is dus een van deze recepten. Ik heb het aangepast naar eigen behoefte.
Ik pak een groot badlaken en zet daar een teiltje op. Ik zet van tevoren mijn nagelspulletjes klaar (ook eeltrasp, mijn ladyshave. Een klein potje thee (thermosfles is eigenlijk ideaal), en wat lekkers. En wat voetenbadzout van de drogist.
Dan doe je (pas als alles klaarstaat !) heet water in de teil. Je dompelt je voeten erin en je geniet. Intussen drink je je kopje thee. En je geniet.
En daarna verzorg je je nagels, voeten en handen zoals je daar zelf van houdt.
Ik kijk nu, as I type, naar mijn nagels. Er zit halografische nagellak van de H. ema op (geen flauw idee of je die ook elders kunt krijgen). Dan is het bijna transparant, maar met een bepaalde lichtval een beetje roze. En ze zijn mooi gevijld. By me, myself, Mijn teennagels zien er ook mooi uit met dezelfde nagellak. De twee vorige keren heb ik alleen mijn teennagels gelakt in een kleurtje. Ook echt leuk !
Nou is dit blog geen pleidooi om iedereen haar nagels te laten lakken. Maar wel een pleidooi om:
1. Dit "Handboek voor klein geluk" te lezen
2. Vaker dit soort fijne dingen waar je even helemaal gelukkig van wordt, voor jezelf te doen.
Klein geluk. Gun het jezelf !
"Goh, dat ze daar de tijd voor heeft", dacht ik.
Dit vind ik een erg negatieve gedachte van mezelf. Maar dit is gewoon wat ik toen dacht. De volgende gedachte was deze:
"Nou, dan komt het allemaal goed met haar"
Vreemd toch ? Later dacht ik hier nog over na.
Kennelijk associeer ik gelakte nagels bij een vrouw met eigenwaarde, met kracht.
Dit verraste me. Ik lakte mijn nagels ongeveer twee keer per jaar in de zomer
omdat dat zo leuk staat in slippers en ik leefde in de veronderstelling dat ik dat niet vaker deed omdat ik daar geen tijd voor had. Het ook een beetje zag als luxe.
Mmmm, ik dacht nog even verder na en kwam op het volgende:
"daar had ze dus de rust voor. Temidden van al haar moeilijkheden nam ze dus de tijd voor haarzelf om haar nagels te lakken"
En dat bewonder ik. Dat vind ik krachtig.
"Nou, misschien hou je gewoon niet zo van gelakte nagels ?" ellendige criticus weer.
Ik hou heel erg van verzorgde nagels, verzorgde handen en verzorgde voeten. (ook zonder nagellak) Daar word ik heel erg blij van. Toch maakte ik daar dus bijna nooit tijd voor.
Tot deze zomervakantie. Want ik heb zondagmiddag voor de derde keer op rij een "Sauna goedkoop" voor mezelf gehouden.
"Huh. Sauna goedkoop ?"
Sauna goedkoop is een van de 'recepten' uit het "Handboek voor klein geluk" van Maria Grijpma en Inge Jager.
Op de achterflap staat: "Klein geluk is misschien wel het grootste van allemaal: van die gewone, fijne dingen die je zo makkelijk over het hoofd ziet en waarvan je eventjes helemaal gelukkig van kunt worden."
En "Sauna goedkoop" is dus een van deze recepten. Ik heb het aangepast naar eigen behoefte.
Ik pak een groot badlaken en zet daar een teiltje op. Ik zet van tevoren mijn nagelspulletjes klaar (ook eeltrasp, mijn ladyshave. Een klein potje thee (thermosfles is eigenlijk ideaal), en wat lekkers. En wat voetenbadzout van de drogist.
Dan doe je (pas als alles klaarstaat !) heet water in de teil. Je dompelt je voeten erin en je geniet. Intussen drink je je kopje thee. En je geniet.
En daarna verzorg je je nagels, voeten en handen zoals je daar zelf van houdt.
Ik kijk nu, as I type, naar mijn nagels. Er zit halografische nagellak van de H. ema op (geen flauw idee of je die ook elders kunt krijgen). Dan is het bijna transparant, maar met een bepaalde lichtval een beetje roze. En ze zijn mooi gevijld. By me, myself, Mijn teennagels zien er ook mooi uit met dezelfde nagellak. De twee vorige keren heb ik alleen mijn teennagels gelakt in een kleurtje. Ook echt leuk !
Nou is dit blog geen pleidooi om iedereen haar nagels te laten lakken. Maar wel een pleidooi om:
1. Dit "Handboek voor klein geluk" te lezen
2. Vaker dit soort fijne dingen waar je even helemaal gelukkig van wordt, voor jezelf te doen.
Klein geluk. Gun het jezelf !
on Friday, August 23, 2013
"Moet ik die dozen nou weer op de foto zetten ?", dacht ik een beetje kribbig
"Moet de hele wereld nou zien hoeveel dozen ik bewaar ? En ook hoe ik dat weggooi ?
Ik heb in de afgelopen weken overwogen om alle foto's van het opruimen van mijn zolder te verwijderen. Ik schaamde me er een beetje voor.
"Dat is geweest" dacht ik.
En toen heeft Johan Simons, een theater-regisseur in Zomergasten me aan het denken gezet.
"Mijn hart gaat sneller kloppen van het imperfecte; je gaat je meer afvragen" zei hij
en vervolgens
"De schoonheid van het niet volmaakte interesseert me, ook in mijn werk. Ik zoek naar het imperfecte. In het imperfecte ligt de menselijkheid "
En dat is waarom ik, althans voorlopig :), foto's van mijn zolder op mijn blog laat staan. Want het is dit imperfecte wat mij boeit. In eenkastjeperdag heb ik vorig jaar eindeloos geboeid zitten kijken naar al het opruimen van iedereen. De foto's van voor en na.
"Dat ze dat durven !" dacht ik toen.
En ik realiseer me dat imperfectie ook mijn hart sneller doet kloppen. Mij iets vertelt. en het verbindt. Want iedereen, ieder mens dat de moed heeft om ook imperfecte en moeilijke dingen te delen, is in mijn ogen en hart een HELD
"En de schoonheid van perfectie dan ?" zul je misschien vragen.
Ik hou zoveel van schoonheid dat het me juist zo raakt als het er niet is. En foto's van mijn zolder zijn wel het levende bewijs dat ik er dan dus maar voor wegloop. Net doe of de lelijkheid er niet is. De imperfectie er niet is.
En daar stokt de energie. Daar zit tegelijk de schaamte. Want met het dichttrekken van het luik van de zolder, neem ik die schaamte mee. Die knaagt.
"Juist in wat onvolmaakt is, wordt het humane zichtbaar" zegt Johan Simons
Want ook ik had hier natuurlijk liever tussen neus en lippen willen zeggen:" Nou, ik heb niet stilgezeten hoor, afgelopen maanden, ik heb alles opgeruimd"
En dat is dus niet waar. Het is niet klaar.
Het is een moeilijk stuk in mijn leven.
En ik ga ermee door.
Met zo nu en dan een foto, dus, bij deze
 |
| geeft een indruk... |
 |
| en deze had ik in mei al weggegooid ! |
 |
| weg is weg |
on Wednesday, August 21, 2013
Tijdens het lezen van het boek ''Weg met de warboel" van Karen Kingston, las ik dat Karen lege dozen verzamelt. En toen zat ik echt hardop te lachen.
Want dat doe ik ook !!
Schoenendozen bewaar ik. Verpakkingsdozen van apparaten bewaar ik voor" je weet maar nooit wanneer ik ze nodig heb"
Nog een goed advies uit haar boekje:
Slik die kikker !
verlos uzelf van getreuzel en doe meer met uw kostbare tijd
van Brian Tracy.
Dit maakt mij onmiddellijk nieuwsgierig !
Tracy legt uit:" Er wordt al jaren beweerd dat wanner u ''s ochtends als eerste een springlevende kikker doorslikt, u de dag kunt beginnen in de wetenschap dat dat waarschijnlijk het ergste is dat u die dag zal overkomen"
Het weggooien van mijn lege dozen zal morgenvroeg mijn springlevende kikker zijn !
Want dat doe ik ook !!
Schoenendozen bewaar ik. Verpakkingsdozen van apparaten bewaar ik voor" je weet maar nooit wanneer ik ze nodig heb"
Nog een goed advies uit haar boekje:
Slik die kikker !
verlos uzelf van getreuzel en doe meer met uw kostbare tijd
van Brian Tracy.
Dit maakt mij onmiddellijk nieuwsgierig !
Tracy legt uit:" Er wordt al jaren beweerd dat wanner u ''s ochtends als eerste een springlevende kikker doorslikt, u de dag kunt beginnen in de wetenschap dat dat waarschijnlijk het ergste is dat u die dag zal overkomen"
Het weggooien van mijn lege dozen zal morgenvroeg mijn springlevende kikker zijn !
on Monday, August 19, 2013
Ik voel me heerlijk uitgerust !
En ik hoop jullie ook.
Vandaag voelt het goed om de auto's weer te horen op het natte asfalt. De kinderstemmetjes voor mijn huis. Moeders die met verende tred hun kinderen naar school brengen.
Het gewone leven begint weer ! Ik vind dat heerlijk.
Een goed begin om ook hier de draad weer op te pakken.
Verder geniet ik van deze beginnende herfst. De koelte, de frissere lucht.
Al ben ik wel blij dat ik nu , as I write, nog lekker op blote voeten in huis kan lopen.
Zo; ik ben weer geland.
Goed om weer terug te zijn !
En ik hoop jullie ook.
Vandaag voelt het goed om de auto's weer te horen op het natte asfalt. De kinderstemmetjes voor mijn huis. Moeders die met verende tred hun kinderen naar school brengen.
Het gewone leven begint weer ! Ik vind dat heerlijk.
Een goed begin om ook hier de draad weer op te pakken.
Verder geniet ik van deze beginnende herfst. De koelte, de frissere lucht.
Al ben ik wel blij dat ik nu , as I write, nog lekker op blote voeten in huis kan lopen.
Zo; ik ben weer geland.
Goed om weer terug te zijn !
on Friday, May 17, 2013
Vandaag stond de rechterhoek op het programma. En daar liggen de spullen van mijn zoon. In een eerder blog Mijn zoon, bewaren en pddnos heb ik al verteld hoe moeilijk hij het vindt om dingen weg te gooien. Wij hebben dan ook de afspraak gemaakt dat ik niks weggooi zonder dat hij het onder ogen ogen heeft gehad. Behalve bij kleding. Dat mag ik zelf beslissen.
Ok.
Ik begin met de opruimkit , geleerd van E.ls Jacobs.
Drie dozen: hier opruimen, elders opruimen en weg= kringloop.
en die doos daarachter is voor twijfelgevallen
Beginnen met de kleding dus maar :)
Al met al een geslaagde opruimdag. Morgen weer verder.
Ok.
Ik begin met de opruimkit , geleerd van E.ls Jacobs.
Drie dozen: hier opruimen, elders opruimen en weg= kringloop.
en die doos daarachter is voor twijfelgevallen
 |
| Opruimkit a la Els Jacobs |
Beginnen met de kleding dus maar :)
 |
| Na het sorteren, laarzen en winterjas wil ik naar inbrengwinkel brengen. De rest gaat naar de kringloop. |
Vervolgens een houten speelgoedbak, met daarin: veel knikkers, stukjes knex, bierdoppen, leuke briefjes, zelfgemaakte dingetjs, voetbalplaatjes, veel cadeautjes van M.ac D.onalds,pennen. en nog veel meer. Alles is door mijn handen gegaan. Een paar dingen wilde ik wel bewaren.
 | ||
| Dit zet ik op het bed van mijn zoon met duidelijke opdrachten... De rest heb ik dus in een doos op zijn bed gezet. en "as I write" is hij al zo'n vier keer naar me toegekomen. ' even batterijen erin doen hoor; als hij het nog doet, hou ik hem O, please, zeg ik, daar speel je nooit meer mee ik heb daar herinneringen aan zegt hij en loopt weer naar boven. Ik hoor nu een stuiterbal. Zucht. ik heb al best veel weggegooid hoor, voor mijn doen.
|
Al met al een geslaagde opruimdag. Morgen weer verder.
on Thursday, May 16, 2013
Vandaag ben ik verder gegaan waar ik de vorige keer was gestopt; de rechterhoek van de zolder. Kookwekker op een uur, oude kleren aan, sopje erbij en....beginnen maar.
 | ||||
| Voor Al snel werd me duidelijk: hier liggen kampeerspullen, gereedschap en keuken-apparaten
|
 |
| Na Ik ben tevreden :) |
 |
| kaartje gevonden....geinig toch ? |
Morgen weer verder !
on Wednesday, May 15, 2013
Gister ben ik begonnen met het opruimen van de zolder. Het is er wel echt weer voor vond ik. En daar heb ik foto's van gemaakt. En vervolgens ben ik met het plaatsen van die foto's op mijn blog bezig geweest. Daar heb ik heel lang tegenaan gehikt want ik moest echt even een hobbel nemen om dat te durven doen. Maar...hier dan toch een pril begin.
Kookwekker op een uur en eerst maar eens ordenen
Kookwekker op een uur en eerst maar eens ordenen
 |
| Midden zolder: voor Breek-je-nek-situatie |
 |
| Midden van de zolder:na al een stuk beter ... |
 |
| Linkerhoek zolder 1 :voor Wel trots op het feit dat ik ze allemaal schoongemaakt heb in de herfst! Heb ze weer naar de schuur gebracht. |
  |
| Linkerhoek zolder 1: na Aan die fietsen ga ik nog een apart blog besteden; heeft te maken met mijn zoon, pddnos en fietsen .... |
 |
| ...en een over schoenen... |
 |
| Rechterhoek zolder : voor |
 |
| Rechterhoek zolder : na Ik geef toe: nog steeds een zooi, maar in ieder geval wel geordend. |
 |
| Tafel :voor Deze verfspullen staan hier dus al vanaf vorige zomer... |
 |
| Tafel:na |
 |
| Rechterhoek zolder 1 tsja... |
 |
| Rechterhoek 2 :na In deze rechterhoek ga ik morgen beginnen ! . |
on Monday, May 6, 2013
Als het mooier weer wordt , komen er als vanzelf beelden van de zee bij mij boven. De geur van de zee, het geluid van de branding en niet te vergeten- het krijsen van de zeemeeuwen dat mijn verlangen naar de zee aanwakkert.
En nu heb ik een heel mooi spel ontdekt ! Het heet Diepzeeduiken en het is gemaakt door Nanda Huneman van wonder-word. Het is een inspiratiespel voor schrijvers. En het idee achter dit spel heeft me nu al geinspireerd voor het schrijven van dit blog.
Allereerst zijn daar de GOLVEN die het hier en nu deel van je leven dat aan de oppervlakte drijft vertegenwoordigen. Je voelt ook altijd de ONDERSTROOM. Deze trekt aan je benen en voel je altijd. Hier verwoord je onderliggende gevoelens en onderzoek je bijbehorende beelden. De ZEEBODEM. Hier kijk je naar aardverschuivingen in je leven en onderzoek je je wortels. Vervolgens stijg je op naar de WOLKEN waar je onderzoekt wat jou prikkelt om je ideale toekomst te verkennen.
Duik je met me mee ?
Eens even kijken hoe schoon en opgeruimd het scheepje nu inmiddels is. Mmm, het huis ziet er zo op het oog heel gezellig uit. Redelijk opgeruimd en schoon. Niet zoveel veranderd eigenlijk. Even in de kasten kijken. O ja, daar is nog wel werk te doen. Even naar boven. zo op het oog weer netjes en schoon. Maar wacht eens even. Wat is haar kledingkast netjes ! En zie ik daar zakjes van H. en M en de H.ema liggen ? Wat heeft ze dan eigenlijk aan ? Zijn dat nieuwe kleren ? Ja !
Hoe is dit zo gekomen ?
Een maand geleden heb ik mijn kledingkast opgeruimd. Ik had mijzelf hier anderhalf uur voor gegeven en begon heel voortvarend om 9.05. Om 10.05 stopte ik. Want het liep niet zo lekker. Ik wilde alle oude kleding een kans geven. Wanhopig ging ik te rade bij E.ls J.acobs.
"Heb je het gedragen afgelopen jaar ? Dan mag het weg."
"Verhef je spullen niet tot museumstukken zodat je later in alle rust kunt terugblikken op je leven.Reserveer je beperkte ruimte liever voor spullen die NU belangrijk voor je zijn en waaraan je NU plezier beleeft."
Ook ging ik te rade bij Nina Elshof. Spiritualiteit werkt in je huis.
".. Spullen kunnen een energetische lading hebben die je verbindt met het verleden en dus ook met keuzes uit het verleden."
" Een cruciale vraag is of je kunt accepteren wat er is. zo niet, doe dan je best om er verandering in aan te brengen en definitief tot een keuze te komen, wat dus een andere keuze kan zijn dan je tot nu toe gemaakt hebt "
Beide gezichtspunten hebben me geholpen die middag. Ik wilde en wil schoon schip maken. Genoeg !
Om 15.00 uur kon ik weer verder. Eerst wat aarzelend. Door met energieogen naar mijn kledingkast te kijken, kwam ik bij mijn gevoel. Tranen bij de aanblik van mijn kledingkast. Gedroogd en weer verder. Want al snel kreeg ik de smaak te pakken. En wat heb ik veel weggegooid !
Ook oude lingerie ! Moeilijk-wel gedaan.
Oude lakens waar ik met mijn ex nog op heb gelegen? Weg.
Heel veel oude kleren. Weg.
Om 16.05 was is klaar. Heb alles in een zak gedaan en meteen weggebracht naar de textiel-container.
Men,wat een goed gevoel !
En dan nu die zeebodem. Wat heeft het opruimen van mijn kledingkast te maken met een aardverschuiving ? Of mijn wortels ?
Zoals ik al zei, ben ik opgegroeid in een huishoudens waar orde en huishouden geen hoge prioriteit hadden. Als meisje ging ik wel eens uit mezelf keukenkastjes schoonmaken. Of de koelkast. Maar om nou te zeggen dat ik altijd heel netjes ben geweest. Nee. Maar ook niet heel slordig. Na een tijd voelde ik ineens: en nu wil ik opruimen en schoonmaken. En dat deed ik dan ook. Ik had wel altijd moeite met weggooien. Er is altijd sprake geweest van een evenwicht tussen chaos en orde zie ik nu.
En ergens, op een punt in mijn leven, is de chaos groter geworden dan mijn behoefte aan orde. En ik weet nu ook heel zeker wanneer dit is gebeurd. Het is gebeurd in 2001, toen ik verhuisde met mijn twee kleine kinderen naar Drachten. Later, in 2003 ben ik weer verhuisd naar een betere buurt (lag ook in mijn planning).
En hier komt een zeebodem-achtig inzicht. Want die verhuizingen kon ik goed organiseren. En alles eromheen ook wel. Maar dan. Een verhuizing brengt nou eenmaal een heleboel taken met zich mee.
En ik wilde alles zelf doen !
Ik vond en vind het heel erg moeilijk om hulp te vragen. En ik koos er toen voor om de prioriteit aan mijn kinderen te geven. Zij moesten naar een nieuwe school, nieuwe vriendjes maken. En ik runde het huishouden zo, ja, zo efficient mogelijk. En liet de (moeilijke) taken liggen als oude verhuisdozen opruimen. En zo heb ik een achterstand opgelopen in mijn huishouden.
Ik sta nog steeds achter mijn keuze uit die tijd om te verhuizen. Ook sta ik achter mijn keuze om de prioriteit bij mijn kinderen te leggen. En ik erken dat de omstandigheden dat destijds ook van me vroegen en die kan ik niet meer veranderen. En dat is goed.
Maar er is iets waar ik meer van wil weten. Wat ik wil onderzoeken. Dat zoveel mogelijk zelf willen doen. Is dat een keuze waar ik nog steeds achter sta ? En dan luidt mijn antwoord heel helder :"Nee". Hier wil ik graag iets aan veranderen. Want kennelijk is dit een heel hardnekkig patroon in mijn leven dat steeds maar weer terugkomt en wat er in dit geval toe heeft geleid dat ik het echte opruimen (en iedereen weet wat ik daarmee bedoel) steeds maar uitstelde.
En dan de wolken. Waar droom ik van ? Ik droom van een opgeruimd en overzichtelijk huis. Maar ook een huis waar de taken zijn gedaan die al heel lang zijn blijven liggen. Het ophangen van een mooie afbeelding van de zee bijvoorbeeld. Het opknappen van de gang. Ik droom van een hersteld en nieuw evenwicht tussen chaos en orde. De schaamte over het verliezen van dit evenwicht heeft me de afgelopen jaren regelmatig in de greep gehad. Heeft me heel veel energie gekost. En ik dacht altijd dat ik gelukkig zou worden van een ''klaar'' huis. En nu realiseer ik me dat ik me nu al gelukkig voel zonder die schaamte.
En zo kon je me dus half april bij een kledingwinkel aantreffen. Niet geblokkeerd. Nee. Met statisch haar van het vele passen kon ik heel rustig en kalm dingen voor mezelf uitkiezen en passen. En bekijken. En heb ik nieuwe kleren voor mezelf gekocht. Ik zie er anders uit van buiten waar ik heel gelukkig mee ben.
Het voelen van acceptatie is voor mij de aardverschuiving. Acceptatie dat ik door gebeurtenissen in mijn leven het overzicht ben kwijtgeraakt. Dat er keuzes aan ten grondslag liggen waar ik achter kan staan en waar ik niets meer kan veranderen. Ook keuzes waar ik niet meer achter sta en wel wat aan wil (en kan) veranderen. Van binnen zie ik er nu dus ook anders uit !
Opruimen heeft een grote transformerende kracht. Zonder dit heel bewust te organiseren, zonder er met heel veel wilskracht en spierkracht en wat voor andere kracht dan ook mee om te gaan, ervaar ik dit nu iedere dag.
En dat kun je met recht Schoon Schip noemen !
En nu heb ik een heel mooi spel ontdekt ! Het heet Diepzeeduiken en het is gemaakt door Nanda Huneman van wonder-word. Het is een inspiratiespel voor schrijvers. En het idee achter dit spel heeft me nu al geinspireerd voor het schrijven van dit blog.
Allereerst zijn daar de GOLVEN die het hier en nu deel van je leven dat aan de oppervlakte drijft vertegenwoordigen. Je voelt ook altijd de ONDERSTROOM. Deze trekt aan je benen en voel je altijd. Hier verwoord je onderliggende gevoelens en onderzoek je bijbehorende beelden. De ZEEBODEM. Hier kijk je naar aardverschuivingen in je leven en onderzoek je je wortels. Vervolgens stijg je op naar de WOLKEN waar je onderzoekt wat jou prikkelt om je ideale toekomst te verkennen.
Duik je met me mee ?
Eens even kijken hoe schoon en opgeruimd het scheepje nu inmiddels is. Mmm, het huis ziet er zo op het oog heel gezellig uit. Redelijk opgeruimd en schoon. Niet zoveel veranderd eigenlijk. Even in de kasten kijken. O ja, daar is nog wel werk te doen. Even naar boven. zo op het oog weer netjes en schoon. Maar wacht eens even. Wat is haar kledingkast netjes ! En zie ik daar zakjes van H. en M en de H.ema liggen ? Wat heeft ze dan eigenlijk aan ? Zijn dat nieuwe kleren ? Ja !
Hoe is dit zo gekomen ?
Een maand geleden heb ik mijn kledingkast opgeruimd. Ik had mijzelf hier anderhalf uur voor gegeven en begon heel voortvarend om 9.05. Om 10.05 stopte ik. Want het liep niet zo lekker. Ik wilde alle oude kleding een kans geven. Wanhopig ging ik te rade bij E.ls J.acobs.
"Heb je het gedragen afgelopen jaar ? Dan mag het weg."
"Verhef je spullen niet tot museumstukken zodat je later in alle rust kunt terugblikken op je leven.Reserveer je beperkte ruimte liever voor spullen die NU belangrijk voor je zijn en waaraan je NU plezier beleeft."
Ook ging ik te rade bij Nina Elshof. Spiritualiteit werkt in je huis.
".. Spullen kunnen een energetische lading hebben die je verbindt met het verleden en dus ook met keuzes uit het verleden."
" Een cruciale vraag is of je kunt accepteren wat er is. zo niet, doe dan je best om er verandering in aan te brengen en definitief tot een keuze te komen, wat dus een andere keuze kan zijn dan je tot nu toe gemaakt hebt "
Beide gezichtspunten hebben me geholpen die middag. Ik wilde en wil schoon schip maken. Genoeg !
Om 15.00 uur kon ik weer verder. Eerst wat aarzelend. Door met energieogen naar mijn kledingkast te kijken, kwam ik bij mijn gevoel. Tranen bij de aanblik van mijn kledingkast. Gedroogd en weer verder. Want al snel kreeg ik de smaak te pakken. En wat heb ik veel weggegooid !
Ook oude lingerie ! Moeilijk-wel gedaan.
Oude lakens waar ik met mijn ex nog op heb gelegen? Weg.
Heel veel oude kleren. Weg.
Om 16.05 was is klaar. Heb alles in een zak gedaan en meteen weggebracht naar de textiel-container.
Men,wat een goed gevoel !
En dan nu die zeebodem. Wat heeft het opruimen van mijn kledingkast te maken met een aardverschuiving ? Of mijn wortels ?
Zoals ik al zei, ben ik opgegroeid in een huishoudens waar orde en huishouden geen hoge prioriteit hadden. Als meisje ging ik wel eens uit mezelf keukenkastjes schoonmaken. Of de koelkast. Maar om nou te zeggen dat ik altijd heel netjes ben geweest. Nee. Maar ook niet heel slordig. Na een tijd voelde ik ineens: en nu wil ik opruimen en schoonmaken. En dat deed ik dan ook. Ik had wel altijd moeite met weggooien. Er is altijd sprake geweest van een evenwicht tussen chaos en orde zie ik nu.
En ergens, op een punt in mijn leven, is de chaos groter geworden dan mijn behoefte aan orde. En ik weet nu ook heel zeker wanneer dit is gebeurd. Het is gebeurd in 2001, toen ik verhuisde met mijn twee kleine kinderen naar Drachten. Later, in 2003 ben ik weer verhuisd naar een betere buurt (lag ook in mijn planning).
En hier komt een zeebodem-achtig inzicht. Want die verhuizingen kon ik goed organiseren. En alles eromheen ook wel. Maar dan. Een verhuizing brengt nou eenmaal een heleboel taken met zich mee.
En ik wilde alles zelf doen !
Ik vond en vind het heel erg moeilijk om hulp te vragen. En ik koos er toen voor om de prioriteit aan mijn kinderen te geven. Zij moesten naar een nieuwe school, nieuwe vriendjes maken. En ik runde het huishouden zo, ja, zo efficient mogelijk. En liet de (moeilijke) taken liggen als oude verhuisdozen opruimen. En zo heb ik een achterstand opgelopen in mijn huishouden.
Ik sta nog steeds achter mijn keuze uit die tijd om te verhuizen. Ook sta ik achter mijn keuze om de prioriteit bij mijn kinderen te leggen. En ik erken dat de omstandigheden dat destijds ook van me vroegen en die kan ik niet meer veranderen. En dat is goed.
Maar er is iets waar ik meer van wil weten. Wat ik wil onderzoeken. Dat zoveel mogelijk zelf willen doen. Is dat een keuze waar ik nog steeds achter sta ? En dan luidt mijn antwoord heel helder :"Nee". Hier wil ik graag iets aan veranderen. Want kennelijk is dit een heel hardnekkig patroon in mijn leven dat steeds maar weer terugkomt en wat er in dit geval toe heeft geleid dat ik het echte opruimen (en iedereen weet wat ik daarmee bedoel) steeds maar uitstelde.
En dan de wolken. Waar droom ik van ? Ik droom van een opgeruimd en overzichtelijk huis. Maar ook een huis waar de taken zijn gedaan die al heel lang zijn blijven liggen. Het ophangen van een mooie afbeelding van de zee bijvoorbeeld. Het opknappen van de gang. Ik droom van een hersteld en nieuw evenwicht tussen chaos en orde. De schaamte over het verliezen van dit evenwicht heeft me de afgelopen jaren regelmatig in de greep gehad. Heeft me heel veel energie gekost. En ik dacht altijd dat ik gelukkig zou worden van een ''klaar'' huis. En nu realiseer ik me dat ik me nu al gelukkig voel zonder die schaamte.
En zo kon je me dus half april bij een kledingwinkel aantreffen. Niet geblokkeerd. Nee. Met statisch haar van het vele passen kon ik heel rustig en kalm dingen voor mezelf uitkiezen en passen. En bekijken. En heb ik nieuwe kleren voor mezelf gekocht. Ik zie er anders uit van buiten waar ik heel gelukkig mee ben.
Het voelen van acceptatie is voor mij de aardverschuiving. Acceptatie dat ik door gebeurtenissen in mijn leven het overzicht ben kwijtgeraakt. Dat er keuzes aan ten grondslag liggen waar ik achter kan staan en waar ik niets meer kan veranderen. Ook keuzes waar ik niet meer achter sta en wel wat aan wil (en kan) veranderen. Van binnen zie ik er nu dus ook anders uit !
Opruimen heeft een grote transformerende kracht. Zonder dit heel bewust te organiseren, zonder er met heel veel wilskracht en spierkracht en wat voor andere kracht dan ook mee om te gaan, ervaar ik dit nu iedere dag.
En dat kun je met recht Schoon Schip noemen !
on Sunday, March 17, 2013
Sylvia Witteman postte een aantal weken geleden een recept voor linzensoep op haar Twitter-account. Het leek me lekker en ik heb het gekookt. En deze soep is echt HEERLIJK. Kan hem jullie allemaal van harte aanbevelen.
Dit is het recept.
-rookspek uitbakken
-gesnipperde ui, peen, selderij, knoflook in fruiten
-pak linzen erbij
-2 blikjes tomaten erbij ( samen 1 liter)
-paar aardappels in blokjes, water erbij, alles gaar koken (35-40 min),
-half pureren met staafmixer.
-op smaak brengen met bouillonblokjes, peper, scheutje azijn, scheutje olijfolie, evt. rookworst .
Ik gebruik de helft van deze hoeveelheden en heb dan een flinke pan soep.
met dank aan Sylvia Witteman.
Eet smakelijk !
Dit is het recept.
-rookspek uitbakken
-gesnipperde ui, peen, selderij, knoflook in fruiten
-pak linzen erbij
-2 blikjes tomaten erbij ( samen 1 liter)
-paar aardappels in blokjes, water erbij, alles gaar koken (35-40 min),
-half pureren met staafmixer.
-op smaak brengen met bouillonblokjes, peper, scheutje azijn, scheutje olijfolie, evt. rookworst .
Ik gebruik de helft van deze hoeveelheden en heb dan een flinke pan soep.
met dank aan Sylvia Witteman.
Eet smakelijk !
on Thursday, March 14, 2013
Waarschuwing vooraf: dit is een zeurblog.
Ik heb zo'n zin om hartsgrondig te klagen ! Oh, wat vind ik dit een vervelend uur van de dag.
En wat moest je dan wel doen ?
Ik moest de bovenverdieping afstoffen. En stofzuigen. En ik moest ook nog de douche schoonmaken.
En is dat zo erg ?
Ja, dat is heel erg. Want als er twee weken bijna niks gebeurd is, is het niet leuk om er te gaan schoonmaken. Omdat het gewoon eigenlijk vies is. En dat is niet leuk.
Maar dat is toch de reden waarom je vandaag aan de gang wilde ?
Ja, maar ik had eigenlijk veel liever zitten mijmeren over welke bloemetjes ik straks in de tuin ga zetten. Een tuinplan maken. Oh ja ! Daar had ik zin in. Dromen over frambozenstruiken, aalbessen. Cosmea zaaien. Oh, ik hou zo van cosmea.
Een project in de toekomst dus ?
Ja, veel leuker dan die stomme bovenverdieping.
En je hebt de bovenverdieping wel gedaan; ik hoorde je zuchten en steunen en klagen en vloeken.
Ja, ik heb het gedaan.
En hoe heb je de motivatie gevonden ?
Nou, dankzij E.ls J.acobs, de huishoudcoach, to be honest. Ik bedacht een beloning: een kopje witte frambozenthee. Zonder honing jammer genoeg, want die isook op.
En ben je nou voldaan ? Heb je nou eer van je werk ?
Nou nee, niet echt.
Waarom dan niet ?
Omdat ik het met de Franse slag moest doen.
Franse slag ?
Ja, dat leer ik van E.ls J.acobs.
"Perfectie kun je jezelf alleen permitteren wanneer je tijd en energie in overvloed hebt"
Oei, dat is wel een heel goed principe.
"Het gaat er niet om dat je het hele huis middels stoffen en stofzuigen volkomen stofvrij maakt; het belangrijkste is dat je zoveel mogelijk plekken in zo kort mogelijke tijd afstoft en zuigt, zodat het ergste vuil weg is.Met andere woorden: je mag tijdens het verticale poetsen zoveel mogelijk met de Franse slag werken".
Maar dat is toch goed ?
Ja, maar dat is ook heel moeilijk. Omdat mijn ego graag wat meer resultaat zou zien.
Zoals ?
Schone ramen in de woonkamer bijvoorbeeld.
Ga je dat dan nu doen ?
Nee, kan niet met die zon. En trouwens, nu drink ik dat heerlijke kopje thee. En zometeen ga ik een half uur de administratie doen.
Ok, goed van je zeg.En daarna ?
Daarna ga ik boodschappen halen.
Oh, ik dacht dat je die maandag al had gehaald.
Nee, heb ik besloten om niet te doen toen. Omdat het zo koud was.
En ga je dan vanmiddag nog aan dat tuinplan werken ? Om jezelf te belonen ?
Nee joh. Ik kom er wel achter dat dat gewoon trucjes van mijn geest zijn. Als ik klaar ben met boodschappen doen, ga ik in mijn nieuwe boek lezen.
Oh, wat leuk. Wat voor boek is het ?
"Kernkwaliteiten van het enneagram"
Oh, dat klinkt interessant.
Ja, dat is het ook.
Dus eigenlijk heb je niets te klagen.
Nee, ; eigenlijk heb ik niets te klagen. Ik ben gezond, fit, ik kan dit allemaal zelf doen. Maar soms, ja, soms klaag ik, vind ik mezelf heel zielig. En dan denk ik:" alles was veel beter gegaan als ik meteen 's morgens al was begonnen".
En dat deed je niet omdat ?
Omdat ik net ziek ben geweest en een beetje rustig aan wil doen.
Dat is toch juist goed ?
Jaa, eigenlijk is dat ook juist goed.....
Diepe zucht....
En ga je vanavond nog iets leuks doen ?
Ik ga Unit One kijken; een Deense detective die ik uit de bieb heb geleend. En laatst heb ik daar een aflevering maar half van gezien omdat ik in slaap viel.
Was het zo saai ?
Nee; ik was moe en nog herstellend van de griep.
Ok, en wat ga je morgen doen ?
Morgen ga ik opruimen. De kast in de schuur.
En ga je dan 's morgens beginnen ?
Mmm, ik denk het wel. Ik voel dan toch meer energie; ochtendenergie.
hmmmm, ok, klinkt goed hoor. En bedenk je dan weer een beloning ?
Ja; weer zo'n heerlijk kopje thee.
Ok, nou; fijne dag nog en tot morgen !
Ja, jij ook nog een fijne dag en tot morgen !
Ik heb zo'n zin om hartsgrondig te klagen ! Oh, wat vind ik dit een vervelend uur van de dag.
En wat moest je dan wel doen ?
Ik moest de bovenverdieping afstoffen. En stofzuigen. En ik moest ook nog de douche schoonmaken.
En is dat zo erg ?
Ja, dat is heel erg. Want als er twee weken bijna niks gebeurd is, is het niet leuk om er te gaan schoonmaken. Omdat het gewoon eigenlijk vies is. En dat is niet leuk.
Maar dat is toch de reden waarom je vandaag aan de gang wilde ?
Ja, maar ik had eigenlijk veel liever zitten mijmeren over welke bloemetjes ik straks in de tuin ga zetten. Een tuinplan maken. Oh ja ! Daar had ik zin in. Dromen over frambozenstruiken, aalbessen. Cosmea zaaien. Oh, ik hou zo van cosmea.
Een project in de toekomst dus ?
Ja, veel leuker dan die stomme bovenverdieping.
En je hebt de bovenverdieping wel gedaan; ik hoorde je zuchten en steunen en klagen en vloeken.
Ja, ik heb het gedaan.
En hoe heb je de motivatie gevonden ?
Nou, dankzij E.ls J.acobs, de huishoudcoach, to be honest. Ik bedacht een beloning: een kopje witte frambozenthee. Zonder honing jammer genoeg, want die is
En ben je nou voldaan ? Heb je nou eer van je werk ?
Nou nee, niet echt.
Waarom dan niet ?
Omdat ik het met de Franse slag moest doen.
Franse slag ?
Ja, dat leer ik van E.ls J.acobs.
"Perfectie kun je jezelf alleen permitteren wanneer je tijd en energie in overvloed hebt"
Oei, dat is wel een heel goed principe.
"Het gaat er niet om dat je het hele huis middels stoffen en stofzuigen volkomen stofvrij maakt; het belangrijkste is dat je zoveel mogelijk plekken in zo kort mogelijke tijd afstoft en zuigt, zodat het ergste vuil weg is.Met andere woorden: je mag tijdens het verticale poetsen zoveel mogelijk met de Franse slag werken".
Maar dat is toch goed ?
Ja, maar dat is ook heel moeilijk. Omdat mijn ego graag wat meer resultaat zou zien.
Zoals ?
Schone ramen in de woonkamer bijvoorbeeld.
Ga je dat dan nu doen ?
Nee, kan niet met die zon. En trouwens, nu drink ik dat heerlijke kopje thee. En zometeen ga ik een half uur de administratie doen.
Ok, goed van je zeg.En daarna ?
Daarna ga ik boodschappen halen.
Oh, ik dacht dat je die maandag al had gehaald.
Nee, heb ik besloten om niet te doen toen. Omdat het zo koud was.
En ga je dan vanmiddag nog aan dat tuinplan werken ? Om jezelf te belonen ?
Nee joh. Ik kom er wel achter dat dat gewoon trucjes van mijn geest zijn. Als ik klaar ben met boodschappen doen, ga ik in mijn nieuwe boek lezen.
Oh, wat leuk. Wat voor boek is het ?
"Kernkwaliteiten van het enneagram"
Oh, dat klinkt interessant.
Ja, dat is het ook.
Dus eigenlijk heb je niets te klagen.
Nee, ; eigenlijk heb ik niets te klagen. Ik ben gezond, fit, ik kan dit allemaal zelf doen. Maar soms, ja, soms klaag ik, vind ik mezelf heel zielig. En dan denk ik:" alles was veel beter gegaan als ik meteen 's morgens al was begonnen".
En dat deed je niet omdat ?
Omdat ik net ziek ben geweest en een beetje rustig aan wil doen.
Dat is toch juist goed ?
Jaa, eigenlijk is dat ook juist goed.....
Diepe zucht....
En ga je vanavond nog iets leuks doen ?
Ik ga Unit One kijken; een Deense detective die ik uit de bieb heb geleend. En laatst heb ik daar een aflevering maar half van gezien omdat ik in slaap viel.
Was het zo saai ?
Nee; ik was moe en nog herstellend van de griep.
Ok, en wat ga je morgen doen ?
Morgen ga ik opruimen. De kast in de schuur.
En ga je dan 's morgens beginnen ?
Mmm, ik denk het wel. Ik voel dan toch meer energie; ochtendenergie.
hmmmm, ok, klinkt goed hoor. En bedenk je dan weer een beloning ?
Ja; weer zo'n heerlijk kopje thee.
Ok, nou; fijne dag nog en tot morgen !
Ja, jij ook nog een fijne dag en tot morgen !
on Tuesday, March 12, 2013
De grootste weerstand die ik voel voordat ik begin met schoonmaken, is de weerstand tegen afstoffen. Afstoffen zit zo niet in mijn comfort zone. Ik ben zo NIET opgegroeid met afstoffen. Werkelijk waar; ik heb mijn hersens gepijnigd, maar heb geen enkele herinnering aan mijn moeder die aan het afstoffen was.
Schoonmaken was bij ons thuis politiek zeer beladen. Mijn moeder was geëmancipeerd. Zij was feministe. En schoonmaken was wel het thema bij uitstek om zich in te uiten. Schoonmaken stond voor oude normen en waarden. Voor onderdrukking van de vrouw. Mijn moeder bevrijdde zich op vele terreinen van haar leven. En was kwaad in vele vormen op het schoonmaken. Haar verzet om het te doen kwam bij ons kinderen het meest binnen en blijft, zo blijkt vandaag wel weer, ook heel erg hangen.
Van alle schoonmaakklussen die er waren, was afstoffen toch wel het meest burgerlijk. Op de voet gevolgd door strijken. En dat gebeurde bij ons thuis gewoon niet.
De douche wel, de wc, stofzuigen, dweilen, koken. Maar afstoffen: nee.
Wat |Almere is voor de Amsterdammers, is Portugal voor de Europeanen. Een uitspraak van Heleen van Royen waarmee zij juist deze woonplaatsen verdedigde voor haarzelf.
Ik kan mij hiermee identificeren. Want ik woon in Drachten. en Drachten is voor de Friezen NOT the place to be. En toch woon ik er. En ook met dezelfde reden die Heleen van Royen aanvoert voor Almere en Portugal.
Voor de rust. Ik geniet hier van de rust.
Even terug naar het afstoffen. Want het is dus niet zo verwonderlijk dat ik weerstand voel bij afstoffen. Maar ik heb ontdekt dat afstoffen eigenlijk het hart van schoonmaken is. Het ultieme begin. En het geeft ook veel voldoening en rust.
En daarom, lieve lezers, zou ik hier als dochter uit een hippie-gezin, toch een pleidooi willen houden voor afstoffen.
Doe het, probeer het uit. En oordeel zelf.
Schoonmaken was bij ons thuis politiek zeer beladen. Mijn moeder was geëmancipeerd. Zij was feministe. En schoonmaken was wel het thema bij uitstek om zich in te uiten. Schoonmaken stond voor oude normen en waarden. Voor onderdrukking van de vrouw. Mijn moeder bevrijdde zich op vele terreinen van haar leven. En was kwaad in vele vormen op het schoonmaken. Haar verzet om het te doen kwam bij ons kinderen het meest binnen en blijft, zo blijkt vandaag wel weer, ook heel erg hangen.
Van alle schoonmaakklussen die er waren, was afstoffen toch wel het meest burgerlijk. Op de voet gevolgd door strijken. En dat gebeurde bij ons thuis gewoon niet.
De douche wel, de wc, stofzuigen, dweilen, koken. Maar afstoffen: nee.
Wat |Almere is voor de Amsterdammers, is Portugal voor de Europeanen. Een uitspraak van Heleen van Royen waarmee zij juist deze woonplaatsen verdedigde voor haarzelf.
Ik kan mij hiermee identificeren. Want ik woon in Drachten. en Drachten is voor de Friezen NOT the place to be. En toch woon ik er. En ook met dezelfde reden die Heleen van Royen aanvoert voor Almere en Portugal.
Voor de rust. Ik geniet hier van de rust.
Even terug naar het afstoffen. Want het is dus niet zo verwonderlijk dat ik weerstand voel bij afstoffen. Maar ik heb ontdekt dat afstoffen eigenlijk het hart van schoonmaken is. Het ultieme begin. En het geeft ook veel voldoening en rust.
En daarom, lieve lezers, zou ik hier als dochter uit een hippie-gezin, toch een pleidooi willen houden voor afstoffen.
Doe het, probeer het uit. En oordeel zelf.
on Monday, March 11, 2013
Twee weken heb ik griep gehad. Het begon maandagmiddag twee weken geleden. Met koorts, rillen. En ik ben gauw mijn bed in gedoken. En ik baalde er stiekem van. Ik dacht dat ik deze winter de dans was ontsprongen. Nog niet ziek geweest, zelfs niet verkouden !
Nou........dat heb ik geweten. Koorts, hoesten, verkouden. Algehele malaise. Maar gelukkig had ik geen ontsteking en hoefde geen antibiotica.
En sinds gister voel ik me weer echt beter. En heb een lange wandeling gemaakt.
Vandaag heb ik mijn plan er weer bijgepakt.
Alle taken schuiven deze week een dag op.
Dinsdag: huis schoonmaken
Woensdag: opruimen van de kast in de schuur
Donderdag: administratie
Vrijdag: opruimen van de (andere )kast in de schuur.
Weekeinde: vrij.
En nu ga ik een weekmenu maken en de weekboodschappen halen !
Nou........dat heb ik geweten. Koorts, hoesten, verkouden. Algehele malaise. Maar gelukkig had ik geen ontsteking en hoefde geen antibiotica.
En sinds gister voel ik me weer echt beter. En heb een lange wandeling gemaakt.
Vandaag heb ik mijn plan er weer bijgepakt.
Alle taken schuiven deze week een dag op.
Dinsdag: huis schoonmaken
Woensdag: opruimen van de kast in de schuur
Donderdag: administratie
Vrijdag: opruimen van de (andere )kast in de schuur.
Weekeinde: vrij.
En nu ga ik een weekmenu maken en de weekboodschappen halen !
on Sunday, February 24, 2013
Mijn scheepje wiebelt, wankelt. Onrustig, en zo nu en dan zelfs vervaarlijk lijkt het te stoten tegen de steiger. Soms dreigt er water over de reling te lopen. En dat komt door....de liefde !
Ik was vergeten hoe diep dit kan voelen. Lichtelijk ontregelend werkt het op praktische zaken als mijn huishouden, mijn plan...Maar, tegelijk, merg van het leven. Heel fijn, heerlijk; ook.
Heb geen idee of jullie dit herkennen.
Morgen begin ik weer met frisse moed aan mijn plan. En laat dan mijn mobiel maar uit, zoals ook staat geschreven in mijn plan, ahum, waar stond dat ook alweer....?
Ik was vergeten hoe diep dit kan voelen. Lichtelijk ontregelend werkt het op praktische zaken als mijn huishouden, mijn plan...Maar, tegelijk, merg van het leven. Heel fijn, heerlijk; ook.
Heb geen idee of jullie dit herkennen.
Morgen begin ik weer met frisse moed aan mijn plan. En laat dan mijn mobiel maar uit, zoals ook staat geschreven in mijn plan, ahum, waar stond dat ook alweer....?
on Wednesday, February 20, 2013
Het is vakantie. En ik maak omtrekkende bewegingen. Mijn plan ligt even stil. Want 's morgens is het tijd voor uitgebreid schrijven in mijn huispak met eerst thee en daarna koffie met melk. En naar buiten kijken. En een stil huis omdat mijn zoon nog slaapt. Heerlijk. En dan pas laat douchen.
Daarna broodjes eten, of niet. En, o ja, heb ik eigenlijk wel wat in huis voor het avondeten ? Mijn dochter die even langskwam en met wie ik alle afleveringen van de serie 'Divorce" heb gekeken. Gezellig.
Zoals ik al zei, mijn scheepje ligt nu even aan de steiger. En ik sta in de vakantiestand. Ik ben aan het flierefluiten.
Zonet las ik haar blogje. Waarin zij verhaalt over het bergje dat ze heeft verzet;een klein klusje. En ik denk dat ik dat morgen ook ga doen. Ik denk het he. Want in deze mood kan het morgen ook maar zo zijn dat ik weer omtrekkende bewegingen ga maken. Die niet doelgericht zijn. Of anderszins. Maar waar ik wel van geniet.
Daarna broodjes eten, of niet. En, o ja, heb ik eigenlijk wel wat in huis voor het avondeten ? Mijn dochter die even langskwam en met wie ik alle afleveringen van de serie 'Divorce" heb gekeken. Gezellig.
Zoals ik al zei, mijn scheepje ligt nu even aan de steiger. En ik sta in de vakantiestand. Ik ben aan het flierefluiten.
Zonet las ik haar blogje. Waarin zij verhaalt over het bergje dat ze heeft verzet;een klein klusje. En ik denk dat ik dat morgen ook ga doen. Ik denk het he. Want in deze mood kan het morgen ook maar zo zijn dat ik weer omtrekkende bewegingen ga maken. Die niet doelgericht zijn. Of anderszins. Maar waar ik wel van geniet.
on Friday, February 15, 2013
Eergisteren heb ik tijdens mijn opruimochtend de twee kasten van mijn zoon helemaal leeggehaald; de spullen in verhuisdozen gedaan en even zolang ergens anders neergezet. Zijn kledingkast heb ik heel duidelijk en met heel veel ruimte ertussen ingericht. Etiketjes ervoor geplakt met de naam van het kledingstuk.
Is dit de eerste keer dat ik dit doe ?
Nee.
Dit is ongeveer de vierde keer. Mijn zoon heeft namelijk Pddnos/adhd en heeft veel structuur nodig. Op alle terreinen van zijn leven. En een opgeruimde kast is ook structuur. Maar dat staat al direct op gespannen voet met een andere behoefte van hem. Hij wil namelijk ALLES bewaren. En dan bedoel ik alles. In het verleden heb ik wel eens wat weggegooid. Hij raakte in paniek en werd heel erg boos op mij. Voor hem betekende het bewaren van spullen veel méér. En ik heb hem beloofd dat ik nóóit meer iets zou weggooien zonder zijn toestemming. En later werd daar aan toegevoegd: zonder zelfs dat hij iets ook vóór zich heeft gezien.
En aan die belofte houd ik me nog steeds. De afgelopen jaren maak ik een selectie uit zijn spullen. Doe ze in een doos met daarop de vraag en opdracht:''Mag dit weg ?".
Zijn drang om te bewaren kwam ook op andere terreinen naar boven. In groep 7 zat ik in een rugzakbespreking met zijn juf, de ambulant begeleider van renn4 en de intern begeleidster.
"Hij kan echt heel goed rekenen", zei zijn juf.
"Het enige probleem is zijn tempo. En daar maken we ons zorgen over. Maar ik heb ontdekt waardoor het (zijn traagheid dus) waarschijnlijk komt"
"Oh ?" ik zat op het puntje van mijn stoel.
"Hij gebruikt namelijk nóóit een kladpapiertje. Hij doet alle sommen, ook die in de duizend en hoger uit zijn hoofd"
Wij zaten echt even stil aan die tafel.
"Ja", zei de ambulant begeleider " het kan zijn dat hij dat nodig heeft om op die manier te doen. En het is de vraag of we hemdat kunnen afleren kunnen aanleren om ook een kladpapiertje te gebruiken zodat hij wat sneller kan rekenen. Wij willen dat wel proberen. En nu is het de vraag of jij dat ook ziet zitten ?"
En natuurlijk wilde ik graag dat ze dat gingen proberen.
Om een heel lang verhaal kort te maken: zijn tempo is omhoog gegaan. Hij zit nu in 3vwo en wiskunde is zijn beste vak !
Even terug naar de kledingkasten.
Hij kwam eergisteren thuis en ik riep hem. "Kom even", zei ik. Ik deed de deur van zijn kast open en hij reageerde bewonderend.
"Oooo, dus je wilt nu graag dat ik mijn eigen kleren pak 's morgens ?" vroeg hij."
"Ja !" zei ik
"Ok", zei hij (geen weerstand, onderhandeling, spanning; niks !)
Vanmorgen kwam hij beneden met enkelsokjes aan en zijn kleding.
"Ging het goed ?" vroeg ik
"Ja, maar alleen de sokken zijn op" zei hij licht verwijtend.
"Nee hoor", zei ik, "kom, we gaan direct kijken".
Hij ging mee (halleluja) en ik wees aan waar de sokken lagen.
"Ooooo, " zei hij "ze lagen niet naast de onderbroeken net als anders", zei hij.
Kijk, en dát, dát is Pddnos.
Is dit de eerste keer dat ik dit doe ?
Nee.
Dit is ongeveer de vierde keer. Mijn zoon heeft namelijk Pddnos/adhd en heeft veel structuur nodig. Op alle terreinen van zijn leven. En een opgeruimde kast is ook structuur. Maar dat staat al direct op gespannen voet met een andere behoefte van hem. Hij wil namelijk ALLES bewaren. En dan bedoel ik alles. In het verleden heb ik wel eens wat weggegooid. Hij raakte in paniek en werd heel erg boos op mij. Voor hem betekende het bewaren van spullen veel méér. En ik heb hem beloofd dat ik nóóit meer iets zou weggooien zonder zijn toestemming. En later werd daar aan toegevoegd: zonder zelfs dat hij iets ook vóór zich heeft gezien.
En aan die belofte houd ik me nog steeds. De afgelopen jaren maak ik een selectie uit zijn spullen. Doe ze in een doos met daarop de vraag en opdracht:''Mag dit weg ?".
Zijn drang om te bewaren kwam ook op andere terreinen naar boven. In groep 7 zat ik in een rugzakbespreking met zijn juf, de ambulant begeleider van renn4 en de intern begeleidster.
"Hij kan echt heel goed rekenen", zei zijn juf.
"Het enige probleem is zijn tempo. En daar maken we ons zorgen over. Maar ik heb ontdekt waardoor het (zijn traagheid dus) waarschijnlijk komt"
"Oh ?" ik zat op het puntje van mijn stoel.
"Hij gebruikt namelijk nóóit een kladpapiertje. Hij doet alle sommen, ook die in de duizend en hoger uit zijn hoofd"
Wij zaten echt even stil aan die tafel.
"Ja", zei de ambulant begeleider " het kan zijn dat hij dat nodig heeft om op die manier te doen. En het is de vraag of we hem
En natuurlijk wilde ik graag dat ze dat gingen proberen.
Om een heel lang verhaal kort te maken: zijn tempo is omhoog gegaan. Hij zit nu in 3vwo en wiskunde is zijn beste vak !
Even terug naar de kledingkasten.
Hij kwam eergisteren thuis en ik riep hem. "Kom even", zei ik. Ik deed de deur van zijn kast open en hij reageerde bewonderend.
"Oooo, dus je wilt nu graag dat ik mijn eigen kleren pak 's morgens ?" vroeg hij."
"Ja !" zei ik
"Ok", zei hij (geen weerstand, onderhandeling, spanning; niks !)
Vanmorgen kwam hij beneden met enkelsokjes aan en zijn kleding.
"Ging het goed ?" vroeg ik
"Ja, maar alleen de sokken zijn op" zei hij licht verwijtend.
"Nee hoor", zei ik, "kom, we gaan direct kijken".
Hij ging mee (halleluja) en ik wees aan waar de sokken lagen.
"Ooooo, " zei hij "ze lagen niet naast de onderbroeken net als anders", zei hij.
Kijk, en dát, dát is Pddnos.
on Tuesday, February 12, 2013
Al een tijdje geleden plaatste ik Mijn Plan hier. Zoals ik al schreef, heb ik in het verleden met een aantal methodes al structuur in mijn huishouding (geprobeerd) te brengen. En vooral het boek "Aan de slag met de huishoudcoach" van Els Jacobs werkte wel heel goed. Zij beschrijft in haar boek ''de nieuwe stijl opruimen, administreren, agenderen en poetsen".
Ik ben al twee keer met de weekopdrachten van het onderdeel opruimen uit haar boek aan de slag gegaan en "strandde" iedere keer bij week 8. En dat is de introductie van "kluszus 2" oftewel de wekelijkse grote opruimklus.
Waarom uitgerekend daar ?
Ik weet het niet. De tweede keer dat ik het weer probeerde, strandde ik weer bij week 8. Bij deze weekopdracht hoort het opruimen van mijn kledingkast.
"Dit heeft vast een diepere betekenis", dacht ik.
"Ik wil vast niet echt veranderen".
Na dit maar eerst gewoon geaccepteerd te hebben en vrolijk verder te gaan met de andere weekopdrachten, was de vaart er helemaal uit. En ik heb daar eens over nagedacht. Jawel. En toen kwam ik tot de volgende verklaring. Wat mij gewoon dwarszat bij het volgen van deze weekopdrachten was de focus op alleen maar opruimen. Want intussen had ik ook nog achterstand op het onderdeel "Papieren". En woog de voldoening van een opgeruimd kastje niet op tegen de stress van het net op het laatste nippertje op tijd inschrijven voor de ouderavond van mijn zoon om maar een voorbeeld te noemen. Laat staan het schoonmaken.
Ik heb er behoefte aan om al in het begin een structuur aan te brengen op alle onderdelen. Al is die nog maar zo klein. En zo ontstond dus Mijn Plan. Een beetje van de huishoudcoach en een beetje van mezelf.
En het leuk is, dat het dus ook echt zo werkt ! Ik ruim nu een beetje op, heb de belangrijkste administratie en de belangrijkste klusjes op orde en mijn huis maak ik schoon met de verticale poetsmethode die zij beschrijft.
's Morgens doe ik dus mijn klus van die dag en 's middags ben ik vrij. En het is voor mij dus een groot succes. En zo'n groot succes dat ik nog geen tijd nog heb om blogjes te schrijven. Maar dat komt ook helemaal goed. En wat het leuke is: ik krijg er energie van. Echt waar.
Ik ga dus lekker door hiermee.
Ik ben al twee keer met de weekopdrachten van het onderdeel opruimen uit haar boek aan de slag gegaan en "strandde" iedere keer bij week 8. En dat is de introductie van "kluszus 2" oftewel de wekelijkse grote opruimklus.
Waarom uitgerekend daar ?
Ik weet het niet. De tweede keer dat ik het weer probeerde, strandde ik weer bij week 8. Bij deze weekopdracht hoort het opruimen van mijn kledingkast.
"Dit heeft vast een diepere betekenis", dacht ik.
"Ik wil vast niet echt veranderen".
Na dit maar eerst gewoon geaccepteerd te hebben en vrolijk verder te gaan met de andere weekopdrachten, was de vaart er helemaal uit. En ik heb daar eens over nagedacht. Jawel. En toen kwam ik tot de volgende verklaring. Wat mij gewoon dwarszat bij het volgen van deze weekopdrachten was de focus op alleen maar opruimen. Want intussen had ik ook nog achterstand op het onderdeel "Papieren". En woog de voldoening van een opgeruimd kastje niet op tegen de stress van het net op het laatste nippertje op tijd inschrijven voor de ouderavond van mijn zoon om maar een voorbeeld te noemen. Laat staan het schoonmaken.
Ik heb er behoefte aan om al in het begin een structuur aan te brengen op alle onderdelen. Al is die nog maar zo klein. En zo ontstond dus Mijn Plan. Een beetje van de huishoudcoach en een beetje van mezelf.
En het leuk is, dat het dus ook echt zo werkt ! Ik ruim nu een beetje op, heb de belangrijkste administratie en de belangrijkste klusjes op orde en mijn huis maak ik schoon met de verticale poetsmethode die zij beschrijft.
's Morgens doe ik dus mijn klus van die dag en 's middags ben ik vrij. En het is voor mij dus een groot succes. En zo'n groot succes dat ik nog geen tijd nog heb om blogjes te schrijven. Maar dat komt ook helemaal goed. En wat het leuke is: ik krijg er energie van. Echt waar.
Ik ga dus lekker door hiermee.
on Monday, February 4, 2013
Wat heb ik een heerlijke wandeling gemaakt. Ik heb genoten van zon en wind. Van de vogeltjes. En ik zag zelfs iemand rijden met een open dak.
Nu drink ik een kop thee. En voel me uitgewaaid. Uitwaaien op maandag. Kan heel goed. Even een vakantie-gevoel zomaar op maandagmiddag 4 februari.
Ik hou van wandelen. En ook al heel lang. Dat is begonnen, hoe kan het ook anders, met een dieet zo'n twintig jaar geleden. Het heette het wisseldieet van Martin Katahn.
Dit was het onderdeel lichaamsbeweging en hij raadde je aan om te beginnen met een kwartier per dag in week 1. Dat voerde je dan op naar 30 minuten in week 2 en naar 45 minuten in week 3.
Die eerste week voelde ik me heeel ongemakkelijk. Ik liep gewoon een rondje in de wijk. En wat ik het moeilijkst vond,was om 'zomaar' te lopen. Zonder hond ! In week 2 ging dit al veel beter en eenmaal bij week 3 aangekomen was ik er helemaal aan gewend. En verslaafd. En sindsdien wandel ik dus. In weer en wind. En het liefst langer dan drie kwartier.
Waarom ? Ik vind het gewoon leuk om te doen. Ik kom altijd vrolijker thuis na een wandeling. En het doet me ook lichamelijk erg goed. Zodra ik wil presteren tijdens het wandelen vind ik er meestal niks meer aan. en voel me ook niet zo vrolijk bij thuiskomst. Wel loop ik meestal vrij stevig door. Maar als ik moe ben, loop ik net zo goed echt heel langzaam.
Waar wandel je dan ? Ik zoek een leuke route uit en die wandel ik dan heel vaak. Trek mijn wandelschoenen en jas aan en vertrek.
Mijn route tegenwoordig gaat langs een bospad dat vroeger een monnikenroute is geweest. Na dat bospad kom ik op een schapenpaadje langs het water; een klein riviertje hier vlakbij. En dan maak ik mijn wandeling zo lang als ik wil.
Ik heb geen stappenteller. Laat mijn mobiel meestal thuis en kijk naar de lucht om te besluiten of ik een paraplu meeneem of niet. |Wel moet ik echt altijd een zakdoekje bij me hebben. En een haarband neem ik ook wel vaak mee.
Loop je altijd alleen ?
Ik loop meestal alleen. Maar ik loop ook wel samen met een vriend of vriendin. Of met familie. Toen ik nog geen kinderen had, liepen mijn moeder, zus en ik (ook aangestoken door het wandelvirus) ook wel langeafstandspaden (LAW). Wij hebben hele stukken Pieterpad gelopen. Echt heel leuk.
Tijdens het wandelen kom je vaak tot hele goede gesprekken vind ik.
En als je samen een wat langere afstand loopt, krijg je ook vanzelf lol, je wordt een beetje melig, een beetje moe ook. En dan daarna samen wat drinken of eten.
Ook heb ik heel vaak gewandeld op de dijk bij Stavoren of Hindeloopen, langs het IJsselmeer. Echt geweldig.
Het ultieme wandelen is voor mij toch wel aan zee. En dan staat met stip op 1 wandelen langs het strand met blote voeten in het zand. Maar ja, dat kan niet zo vaak. Wandelen langs het strand, ver kijken, de zon, de meeuwen. Echt, dat vind ik machtig.
Maar ja, gewoon op maandag, een doordeweekse dag vind ik dus ook heerlijk.
Morgen weer.
Nu drink ik een kop thee. En voel me uitgewaaid. Uitwaaien op maandag. Kan heel goed. Even een vakantie-gevoel zomaar op maandagmiddag 4 februari.
Ik hou van wandelen. En ook al heel lang. Dat is begonnen, hoe kan het ook anders, met een dieet zo'n twintig jaar geleden. Het heette het wisseldieet van Martin Katahn.
Dit was het onderdeel lichaamsbeweging en hij raadde je aan om te beginnen met een kwartier per dag in week 1. Dat voerde je dan op naar 30 minuten in week 2 en naar 45 minuten in week 3.
Die eerste week voelde ik me heeel ongemakkelijk. Ik liep gewoon een rondje in de wijk. En wat ik het moeilijkst vond,was om 'zomaar' te lopen. Zonder hond ! In week 2 ging dit al veel beter en eenmaal bij week 3 aangekomen was ik er helemaal aan gewend. En verslaafd. En sindsdien wandel ik dus. In weer en wind. En het liefst langer dan drie kwartier.
Waarom ? Ik vind het gewoon leuk om te doen. Ik kom altijd vrolijker thuis na een wandeling. En het doet me ook lichamelijk erg goed. Zodra ik wil presteren tijdens het wandelen vind ik er meestal niks meer aan. en voel me ook niet zo vrolijk bij thuiskomst. Wel loop ik meestal vrij stevig door. Maar als ik moe ben, loop ik net zo goed echt heel langzaam.
Waar wandel je dan ? Ik zoek een leuke route uit en die wandel ik dan heel vaak. Trek mijn wandelschoenen en jas aan en vertrek.
Mijn route tegenwoordig gaat langs een bospad dat vroeger een monnikenroute is geweest. Na dat bospad kom ik op een schapenpaadje langs het water; een klein riviertje hier vlakbij. En dan maak ik mijn wandeling zo lang als ik wil.
Ik heb geen stappenteller. Laat mijn mobiel meestal thuis en kijk naar de lucht om te besluiten of ik een paraplu meeneem of niet. |Wel moet ik echt altijd een zakdoekje bij me hebben. En een haarband neem ik ook wel vaak mee.
Loop je altijd alleen ?
Ik loop meestal alleen. Maar ik loop ook wel samen met een vriend of vriendin. Of met familie. Toen ik nog geen kinderen had, liepen mijn moeder, zus en ik (ook aangestoken door het wandelvirus) ook wel langeafstandspaden (LAW). Wij hebben hele stukken Pieterpad gelopen. Echt heel leuk.
Tijdens het wandelen kom je vaak tot hele goede gesprekken vind ik.
En als je samen een wat langere afstand loopt, krijg je ook vanzelf lol, je wordt een beetje melig, een beetje moe ook. En dan daarna samen wat drinken of eten.
Ook heb ik heel vaak gewandeld op de dijk bij Stavoren of Hindeloopen, langs het IJsselmeer. Echt geweldig.
Het ultieme wandelen is voor mij toch wel aan zee. En dan staat met stip op 1 wandelen langs het strand met blote voeten in het zand. Maar ja, dat kan niet zo vaak. Wandelen langs het strand, ver kijken, de zon, de meeuwen. Echt, dat vind ik machtig.
Maar ja, gewoon op maandag, een doordeweekse dag vind ik dus ook heerlijk.
Morgen weer.
on Wednesday, January 30, 2013
"Ik ga harde opruimactie combineren met hopelijk zachte inzichten. En die hier vertellen. Dat is het plan."
Met deze woorden sloot mijn vorige logje af. En het eerste gedeelte werkt ! Ja, voor mezelf dan. Want het hier vertellen schiet er tot nu toe nog een beetje bij in. Vandaag dus een eerste verslagje.
Voor mij betekent opruimen niet alleen materiële zaken opruimen, maar ook mentale. En dat werkt het beste met een programma (bij mij). En dit is het programma dat ik voor mezelf heb bedacht.
Ik verdeel de week in tien blokken. Ieder dagdeel is een blok. En in het weekeinde plan ik eerst niks.
In het begin plan ik alleen de ochtenden. Na de lunch ben ik voorlopig 'vrij'. En heb ik tijd om te wandelen, de normale kleine huishoudelijke klusjes te doen, bellen met vrienden/vriendinnen/familie, bloggen, blogs lezen, surfen.
Want 's ochtends als ik aan mijn ''klus van de dag' begin, zet ik mijn mobiel uit. Ik wil graag geconcentreerd en ongestoord aan het werk zijn. Vooral in het begin, nu ik dit allemaal opstart.
Koffie om kwart over tien.
Maandag: schoonmaken van mijn huis.
Dinsdag: administratie en
planning: to-do list voor donderdag en weekmenu.
Woensdag: opruimklus
Donderdag : to-do list afwerken
Vrijdag: iets wat ik leuk vind: schrijven, schrijfoefeningen doen.
kortom: iets doen wat je heel erg leuk vindt.
Moet ik dan de hele ochtend met die klus bezig zijn ?
Nee, en dat vind ik juist the beauty of it. Je plant zoveel als je zelf wilt of aan toekomt die dag. En dat kan dus ook heel kort zijn. Maar ook heel lang ! En het leuke vind ik dat ik gewoon weet dat ik de hele rest van de middag vrij zal zijn . Of andere bezigheden verrichten.
Het eerste doel is om deze structuur aan te brengen en te beginnen.
Maar; ik heb wel een schop-onder-de-kont regel erbij. Die kun je ook weglaten hoor. Maar ik heb dit nodig.
De geplande dag is het enige moment in de week dat die klus aan bod komt. Dus geen innerlijke dialoog in de trant van:"Nou, dan doe ik het later deze week wel".
En ook geen inhaalklussen. Kom je er niet aan toe, dan kom je er niet aan toe en komt het volgende week wel weer aan bod.
En tot nu toe werkt het bij mij heel goed ! En ook al ga ik met kleine stapjes vooruit, ik voel me heel voldaan na gedane arbeid, vol energie en ik slaap goed !
Het voordeel van dit programma vind ik dat alle onderdelen aan bod komen.
Over een maand zal ik hier ook evalueren. En ik ben heel benieuwd.
Hebben jullie je huishouden gestructureerd of doen jullie je klussen wanneer je er zin in hebt of wanneer het uitkomt ?
Met deze woorden sloot mijn vorige logje af. En het eerste gedeelte werkt ! Ja, voor mezelf dan. Want het hier vertellen schiet er tot nu toe nog een beetje bij in. Vandaag dus een eerste verslagje.
Voor mij betekent opruimen niet alleen materiële zaken opruimen, maar ook mentale. En dat werkt het beste met een programma (bij mij). En dit is het programma dat ik voor mezelf heb bedacht.
Ik verdeel de week in tien blokken. Ieder dagdeel is een blok. En in het weekeinde plan ik eerst niks.
In het begin plan ik alleen de ochtenden. Na de lunch ben ik voorlopig 'vrij'. En heb ik tijd om te wandelen, de normale kleine huishoudelijke klusjes te doen, bellen met vrienden/vriendinnen/familie, bloggen, blogs lezen, surfen.
Want 's ochtends als ik aan mijn ''klus van de dag' begin, zet ik mijn mobiel uit. Ik wil graag geconcentreerd en ongestoord aan het werk zijn. Vooral in het begin, nu ik dit allemaal opstart.
Koffie om kwart over tien.
Maandag: schoonmaken van mijn huis.
Dinsdag: administratie en
planning: to-do list voor donderdag en weekmenu.
Woensdag: opruimklus
Donderdag : to-do list afwerken
Vrijdag: iets wat ik leuk vind: schrijven, schrijfoefeningen doen.
kortom: iets doen wat je heel erg leuk vindt.
Moet ik dan de hele ochtend met die klus bezig zijn ?
Nee, en dat vind ik juist the beauty of it. Je plant zoveel als je zelf wilt of aan toekomt die dag. En dat kan dus ook heel kort zijn. Maar ook heel lang ! En het leuke vind ik dat ik gewoon weet dat ik de hele rest van de middag vrij zal zijn . Of andere bezigheden verrichten.
Het eerste doel is om deze structuur aan te brengen en te beginnen.
Maar; ik heb wel een schop-onder-de-kont regel erbij. Die kun je ook weglaten hoor. Maar ik heb dit nodig.
De geplande dag is het enige moment in de week dat die klus aan bod komt. Dus geen innerlijke dialoog in de trant van:"Nou, dan doe ik het later deze week wel".
En ook geen inhaalklussen. Kom je er niet aan toe, dan kom je er niet aan toe en komt het volgende week wel weer aan bod.
En tot nu toe werkt het bij mij heel goed ! En ook al ga ik met kleine stapjes vooruit, ik voel me heel voldaan na gedane arbeid, vol energie en ik slaap goed !
Het voordeel van dit programma vind ik dat alle onderdelen aan bod komen.
Over een maand zal ik hier ook evalueren. En ik ben heel benieuwd.
Hebben jullie je huishouden gestructureerd of doen jullie je klussen wanneer je er zin in hebt of wanneer het uitkomt ?
on Friday, January 25, 2013
Mijn huis en ik voelen meer aan als een scheepje dan een schip. Bij een schip stel ik me toch een redelijk massief gevaarte voor. Met een heel duidelijke koers. En ik voel mij (met ons huis) meer een scheepje. Rank, scherp aan de wind zeilend en wendbaar. Zo nu en dan ook echt met de neus in de wind, klapperende zeilen en zonder vooruitgang.
Soms met bollend zeil, voor de wind. Maar altijd klaar om ook weer te wenden; een andere koers te varen.
Maar ja; schoon scheepje klinkt niet echt lekker. Schoon schip dus.
Dus: ja, ik zet een structuur op. En ja; het doet me goed om die te volgen en ook ja: ik wijk ervan af indien gewenst of noodzakelijk. En ja; dat zie ik als een pauze om weer verder te gaan.
"Nou, mouwen opstropen en aan de slag"
Nog even wachten.
Want er is iets met opruimen dat mij intrigeert. Want al heel regelmatig ben ik met behulp van verschillende methodes aan het opruimen geweest, heb alles een plaats gegeven en boekte ook zichtbaar resultaat !
Maar nooit voor lang. Alleen opruimen en alles een vast plekje geven is in mijn geval dus niet de enige 'oplossing', ben ik achtergekomen. Er speelt meer mee.
En zo kwam ik terecht bij Feng Shui en opruimen, een boekje van Nina Elshof. Zij kijkt naar een meer onderliggende oorzaak van wanorde. Want de Feng Shui gaat ervan uit:
Zoals je huis is zo ben jij en zoals jij bent zo is je huis.
Nou; in wat wanordelijker tijden wil ik dat natuurlijk helemaal niet weten Maar nu, nu het gewone leven ook voor mij weer is begonnen, wil ik dat wel weten.
Waarom ?
Als ik zin heb om iets te maken of te doen, moet ik echt lang zoeken voordat ik alles wat ik nodig heb bij elkaar heb. En met andere woorden: steeds meer van dat soort leuke plannen doe ik dan dus niet. En voor mijn gevoel is dat stagnatie. En daar baal ik van !
Genoeg is genoeg.
Ik ga harde actie combineren met hopelijk zachte inzichten. En die hier dan vertellen.
Dat is het plan.
Soms met bollend zeil, voor de wind. Maar altijd klaar om ook weer te wenden; een andere koers te varen.
Maar ja; schoon scheepje klinkt niet echt lekker. Schoon schip dus.
Dus: ja, ik zet een structuur op. En ja; het doet me goed om die te volgen en ook ja: ik wijk ervan af indien gewenst of noodzakelijk. En ja; dat zie ik als een pauze om weer verder te gaan.
"Nou, mouwen opstropen en aan de slag"
Nog even wachten.
Want er is iets met opruimen dat mij intrigeert. Want al heel regelmatig ben ik met behulp van verschillende methodes aan het opruimen geweest, heb alles een plaats gegeven en boekte ook zichtbaar resultaat !
Maar nooit voor lang. Alleen opruimen en alles een vast plekje geven is in mijn geval dus niet de enige 'oplossing', ben ik achtergekomen. Er speelt meer mee.
En zo kwam ik terecht bij Feng Shui en opruimen, een boekje van Nina Elshof. Zij kijkt naar een meer onderliggende oorzaak van wanorde. Want de Feng Shui gaat ervan uit:
Zoals je huis is zo ben jij en zoals jij bent zo is je huis.
Nou; in wat wanordelijker tijden wil ik dat natuurlijk helemaal niet weten Maar nu, nu het gewone leven ook voor mij weer is begonnen, wil ik dat wel weten.
Waarom ?
Als ik zin heb om iets te maken of te doen, moet ik echt lang zoeken voordat ik alles wat ik nodig heb bij elkaar heb. En met andere woorden: steeds meer van dat soort leuke plannen doe ik dan dus niet. En voor mijn gevoel is dat stagnatie. En daar baal ik van !
Genoeg is genoeg.
Ik ga harde actie combineren met hopelijk zachte inzichten. En die hier dan vertellen.
Dat is het plan.
on Friday, January 18, 2013
Morgen ga ik naar Den Haag. Met mijn dochter. En ik heb er zo'n zin in !
We gaan naar een open dag van de universiteit (onderdeel van Leiden). Deze opleiding stond vorig jaar ook al hoog op haar lijstje. En na een open dag een paar weken geleden is ze heel enthousiast geworden.
Morgen gaan we dus samen kijken.
In the meantime maakt ze haar propedeuse af in de moeder-richting van haar opgeheven studie. Heel verhaal. En als zij definitief beslist voor deze opleiding en aangenomen wordt, gaat ze dus naar Den Haag verhuizen.
Ook niet verkeerd.
Morgen reis ik met de trein en stapt mijn dochter in op station A'dam-Zuid en dan zoeven wij naar The Hague (tongue in cheek).
Punt is: what to wear ? Slik. Niet te netjes, niet te casual. In ieder geval colbertje. En dan iets leuks eronder. Wat ik nog niet heb. Laarzen. Ik ga zometeen de stad in voor een leuk shirtje. Duim maar even. Ik mag niet direct naar de H.ema van mijn dochter.
Om dit alles mogelijk te maken, tref ik vandaag de voorbereidingen. En u zult begrijpen uit dit hele verhaal dat mijn kloktijd weer aanstaat en ik inmiddels weer in de derde versnelling zit.
Ook helemaal goed !
Fijn weekeinde allemaal.
We gaan naar een open dag van de universiteit (onderdeel van Leiden). Deze opleiding stond vorig jaar ook al hoog op haar lijstje. En na een open dag een paar weken geleden is ze heel enthousiast geworden.
Morgen gaan we dus samen kijken.
In the meantime maakt ze haar propedeuse af in de moeder-richting van haar opgeheven studie. Heel verhaal. En als zij definitief beslist voor deze opleiding en aangenomen wordt, gaat ze dus naar Den Haag verhuizen.
Ook niet verkeerd.
Morgen reis ik met de trein en stapt mijn dochter in op station A'dam-Zuid en dan zoeven wij naar The Hague (tongue in cheek).
Punt is: what to wear ? Slik. Niet te netjes, niet te casual. In ieder geval colbertje. En dan iets leuks eronder. Wat ik nog niet heb. Laarzen. Ik ga zometeen de stad in voor een leuk shirtje. Duim maar even. Ik mag niet direct naar de H.ema van mijn dochter.
Om dit alles mogelijk te maken, tref ik vandaag de voorbereidingen. En u zult begrijpen uit dit hele verhaal dat mijn kloktijd weer aanstaat en ik inmiddels weer in de derde versnelling zit.
Ook helemaal goed !
Fijn weekeinde allemaal.
on Thursday, January 17, 2013
Stil de tijd is een heel mooi boek van Joke Hermsen over tijd en tijdsbeleving. Heel interessant. Zij schrijft over kloktijd en innerlijke tijd. En het is deze innerlijke tijd die ik nu ervaar. Het is een uitgerekt tijdsgevoel; het gevoel van tijd zonder klok, wat ik ervaar deze dagen, en waar ik me dankbaar voor voel.
Het is fijn om te voelen.
Ik denk veel na
En ik wandel in de prachtige vrieskou
Ik zwaai mijn dochter uit
En mijn zoon
Doe mijn huishoudelijk werk
Heel veel plannen liggen klaar
Ze moeten nog even wachten
Ik neem de tijd
Tijd om te voelen
Tijd om te ademen
Tijd om te zijn
Kijk eens naar een roodborstje
Luister er eens naar
Hoor het zoemen van de koelkast
En het geluid van auto`s buiten.
En het is even goed zoals het is zo.
Het is fijn om te voelen.
Ik denk veel na
En ik wandel in de prachtige vrieskou
Ik zwaai mijn dochter uit
En mijn zoon
Doe mijn huishoudelijk werk
Heel veel plannen liggen klaar
Ze moeten nog even wachten
Ik neem de tijd
Tijd om te voelen
Tijd om te ademen
Tijd om te zijn
Kijk eens naar een roodborstje
Luister er eens naar
Hoor het zoemen van de koelkast
En het geluid van auto`s buiten.
En het is even goed zoals het is zo.
on Monday, January 14, 2013
Ik wist niet dat mijn hart bevroren was.
Ik dacht dat ik er gewoon helemaal bij was.
En nu weet ik weer van niet.
Het is nu heel zachtjes aan het ontdooien; druppeltjes, hier en daar, als tranen.
Ik wist niet dat mijn hart bevroren was
Mijn geest schreeuwde zo hard
en leek zo gelijk te hebben.
En mijn ziel krimpt dan wel eens wat ineen.
Ik wist niet dat mijn hart bevroren was.
Handig manoeuvrerend tussen allerlei verplichtingen.
Afvinkend op mijn lijstje
van to do.
Nu zit mijn geest daar, wat beschaamd,
met de hoed in de hand, op de stoel, blik naar beneden.
En mijn ziel krijgt weer kleur en adem.
En nu wacht ik heel nederig,
en zorg voor warmte,
geen hitte.
En zorg;voor mijn hart.
Ik dacht dat ik er gewoon helemaal bij was.
En nu weet ik weer van niet.
Het is nu heel zachtjes aan het ontdooien; druppeltjes, hier en daar, als tranen.
Ik wist niet dat mijn hart bevroren was
Mijn geest schreeuwde zo hard
en leek zo gelijk te hebben.
En mijn ziel krimpt dan wel eens wat ineen.
Ik wist niet dat mijn hart bevroren was.
Handig manoeuvrerend tussen allerlei verplichtingen.
Afvinkend op mijn lijstje
van to do.
Nu zit mijn geest daar, wat beschaamd,
met de hoed in de hand, op de stoel, blik naar beneden.
En mijn ziel krijgt weer kleur en adem.
En nu wacht ik heel nederig,
en zorg voor warmte,
geen hitte.
En zorg;voor mijn hart.
on Friday, January 11, 2013
Receptje dan maar !!
Puur plantaardig: hollandse erwtensoep. Met de kou die in de lucht hangt en het winterweer dat voor dit weekeinde voorspeld wordt, leek me dit wel toepasselijk.
Ik heb het geleerd van de planteneter, Boele Ytsma. Een bevlogen man die vertelt en uitlegt waarom planteneten goed voor ons is. Hij noemt zichzelf een goedgeïnformeerde leek, maar naar mijn mening is dat toch echt iets te bescheiden.
In het volgende filmpje maakt zijn vrouw Heleen deze heerlijke soep .
In het weekeinde maak ik graag soep. En dit weekeinde maak ik ook een taart.
`Je wilde toch afvallen ?`
Ja, maar morgen is mijn zoon jarig ! Hij wordt vijftien jaar. Op zijn verzoek maak ik de chocoladetaart van Mathilda van Roald Dahl. Van die scene waar dat jongetje voor straf een hele chocoladetaart moet eten. Die taart.
Ik heb hem gemaakt met Kerst en hij was echt superb. Dussss.....klein stukje dan maar.
Verder komt deel 1 van een mooie (denk ik)vierdelige televisieserie: De ontmaskering van de vastgoedfraude. Zaterdagavond ned 2, 21.05 tot 22.00.
Uit de televisiegids:
`....vertelt een klassiek verhaal over hoogvliegers die diep vallen. Met in de hoofdrol de onlangs overleden acteur Jeroen Willems, als ongrijpbare en bloedlinke macher`
Kijken! Al is het alleen al om die geweldige acteur Jeroen Willems te zien schitteren.
Ik wens iedereen een heel fijn weekeinde !
Puur plantaardig: hollandse erwtensoep. Met de kou die in de lucht hangt en het winterweer dat voor dit weekeinde voorspeld wordt, leek me dit wel toepasselijk.
Ik heb het geleerd van de planteneter, Boele Ytsma. Een bevlogen man die vertelt en uitlegt waarom planteneten goed voor ons is. Hij noemt zichzelf een goedgeïnformeerde leek, maar naar mijn mening is dat toch echt iets te bescheiden.
In het volgende filmpje maakt zijn vrouw Heleen deze heerlijke soep .
In het weekeinde maak ik graag soep. En dit weekeinde maak ik ook een taart.
`Je wilde toch afvallen ?`
Ja, maar morgen is mijn zoon jarig ! Hij wordt vijftien jaar. Op zijn verzoek maak ik de chocoladetaart van Mathilda van Roald Dahl. Van die scene waar dat jongetje voor straf een hele chocoladetaart moet eten. Die taart.
Ik heb hem gemaakt met Kerst en hij was echt superb. Dussss.....klein stukje dan maar.
Verder komt deel 1 van een mooie (denk ik)vierdelige televisieserie: De ontmaskering van de vastgoedfraude. Zaterdagavond ned 2, 21.05 tot 22.00.
Uit de televisiegids:
`....vertelt een klassiek verhaal over hoogvliegers die diep vallen. Met in de hoofdrol de onlangs overleden acteur Jeroen Willems, als ongrijpbare en bloedlinke macher`
Kijken! Al is het alleen al om die geweldige acteur Jeroen Willems te zien schitteren.
Ik wens iedereen een heel fijn weekeinde !
on Wednesday, January 9, 2013
Ik kan er niks aan doen, maar het enige waar ik nu over wil schrijven is over mijn gewicht. Over eten. Hoe ik daarmee omga. Hoe ik vorig jaar en de jaren ervoor ermee om ben gegaan. En hoe meer ik probeer om dit te onderdrukken, hoe verlamder ik me voel. Omdat het veel energie kost om iets te vermijden.
Natalie Goldberg is de schrijfster van het fantastische boek `Schrijven vanuit je hart.De kunst van het creatief schrijven`. In het Engels is dat (veel mooier) `Writing down the bones`.
Natalie zegt daarin het volgende over obsessies:
Nee,nee, niet zo snel, lees nog even mee.
Ik las vanmorgen namelijk echt toevallig een artikel van de schrijfster Marjoleine de Vos in de Happinez (2/2011). Het gaat over `De kleine prins`. Zij schrijft daar zoiets moois over temmen.
Enfin. Even terug naar mijn obsessie. Over eten en gewicht. Ik heb die kracht al aardig getemd. Ik heb een band met eten en mijn gewicht. Maar dat neemt niet weg dat ik er met de regelmaat van de klok over zal willen schrijven. En dat waarschijnlijk ook hier zal doen. Jullie zijn gewaarschuwd.
Bij voorbaat vraag ik jullie begrip voor deze neurotische uitbarstingen. Door ze aandacht te geven, komen ik en mijn schrijven weer tot rust. En dan beloof ik jullie lezers dat ik ook begrip zal hebben voor jullie obsessies.En dan kunnen we daarna weer rustig verder. Hoe lijkt dat ?
He, ik voel me al een stuk beter !
Natalie Goldberg is de schrijfster van het fantastische boek `Schrijven vanuit je hart.De kunst van het creatief schrijven`. In het Engels is dat (veel mooier) `Writing down the bones`.
Natalie zegt daarin het volgende over obsessies:
Regelmatig maak ik een lijstje van mijn obsessies. Sommige veranderen, maar het worden er altijd meer.`Sommige ben ik gelukkig vergeten. Uiteindelijk gaan schrijvers over hun obsessies schrijven. Dingen die hen achtervolgen; dingen die ze niet uit hun hoofd kunnen zetten.`He jakkes, moet ik gaan temmen`
.....Als je ze hebt opgeschreven, kun je er wat mee. Er zit kracht in je belangrijkste obsessies; tijdens het schrijven zul je er steeds opnieuw naar terugkeren. Daarom kun je er maar beter aan toegeven. Ze zullen toch wel je leven gaan beheersen, dus dan kun je er maar beter iets aan doen.
We worden gedreven door onze impulsen (of neuroses). toch lijkt het of die obsessies kracht hebben: Tem die kracht.
Nee,nee, niet zo snel, lees nog even mee.
Ik las vanmorgen namelijk echt toevallig een artikel van de schrijfster Marjoleine de Vos in de Happinez (2/2011). Het gaat over `De kleine prins`. Zij schrijft daar zoiets moois over temmen.
Is dit niet prachtig van de Franse taal ? Waar temmen eerst een wat negatieve klank heeft, maakt de Franse taal haar weer, puur door dat woord, tot iets moois. Vind ik dan.In het Frans is temmen een nog beter woord: apprivoiser. Dat betekent temmen, maar ook: een band aangaan met, zich verbinden met. Als je iets of iemand temt, ga je je er ook aan hechten, je gaat een band aan. Of andersom: als je je aan iemand hecht, tem je diegene ook. Wederzijds.
Enfin. Even terug naar mijn obsessie. Over eten en gewicht. Ik heb die kracht al aardig getemd. Ik heb een band met eten en mijn gewicht. Maar dat neemt niet weg dat ik er met de regelmaat van de klok over zal willen schrijven. En dat waarschijnlijk ook hier zal doen. Jullie zijn gewaarschuwd.
Bij voorbaat vraag ik jullie begrip voor deze neurotische uitbarstingen. Door ze aandacht te geven, komen ik en mijn schrijven weer tot rust. En dan beloof ik jullie lezers dat ik ook begrip zal hebben voor jullie obsessies.En dan kunnen we daarna weer rustig verder. Hoe lijkt dat ?
He, ik voel me al een stuk beter !
on Monday, January 7, 2013
Toen ik vanmorgen opstond, was dat met mijn helder geformuleerde doelen voor ogen. En ik was ook van plan om daarover te schrijven; later op de dag.
Totdat ik op de weegschaal ging staan ! Men.
Ik weet het, ik weet het. Het is niet origineel. Maar ik heb toch ter plekke mijn doelen bijgesteld voor deze maand. Want de decemberkilo's moeten er echt af.
Begin december woog ik 57,3 kilo bij een lengte van 1.64. en mijn BMI was dus 21,3.
En vanmorgen, 7 januari 2013, woog ik 59,5 !
"Jank" zou mijn dochter zeggen.
Hier wil ik echt iets aan doen lieve mensen.
"Nouuuu, dat valt toch best mee ?" zullen jullie misschien zeggen. Maar dat BMI van 21,3 van vorig jaar heb ik met heel veel moeite bereikt. Want ik weet niet hoe het met mijn fellow leeftijdsgenoten zit, maar afvallen gaat een stuk moeilijker nu ik wat ouder ben.
Enfin, afvallen dus. En eerst maar weer eens mijn 'oude' pre-feestdagen gewicht van 57,3 bereiken. Dat zijn dan 2.2 kilo's.
Wil ik echt verstandig doen, dan, nee. Ik ga, of toch wel. Gadverdamme: een langere periode ga ik hier voor nemen.
"Ja, maar je weet dat snelle kilo's er ook weer snel afgaan ?! Dus ; dan kan je ook wel een wat kortere periode nemen", lispelt een duiveltje in mijn oor.
Hoe komt het toch dat ik mezelf in een soort onderhandelingspositie manoeuvreer zodra het gaat over de tijd die nodig is om die kilo's af te vallen ?
Heel vreemd.
En iedere, echt iedere moderne voedingsdeskundige vertelt me dat dat ook niet hoeft.
Nou, dan doe ik het ook maar niet.
"Ik weet het goed gemaakt. Ik stel mijzelf als doel om in januari weer mijn gewicht van 57,3 behaald te hebben".
"Ja, en dat kan makkelijk, want er zit op zijn minst een kilo vocht bij", dat duiveltje weer.
"Een kilo, dus 58,5; dan moet ik in drie weken 1,2 kilo echt afvallen. Nouuuu, dat moet kunnen".
Jongens, jongens.
Diep ademhalen. Ok.
Ik ga geen tijdslimiet stellen. Ook mijn mentale boekhoudster niet.
En ik ga 2,2 kilo's afvallen.
Promise.
Totdat ik op de weegschaal ging staan ! Men.
Ik weet het, ik weet het. Het is niet origineel. Maar ik heb toch ter plekke mijn doelen bijgesteld voor deze maand. Want de decemberkilo's moeten er echt af.
Begin december woog ik 57,3 kilo bij een lengte van 1.64. en mijn BMI was dus 21,3.
En vanmorgen, 7 januari 2013, woog ik 59,5 !
"Jank" zou mijn dochter zeggen.
Hier wil ik echt iets aan doen lieve mensen.
"Nouuuu, dat valt toch best mee ?" zullen jullie misschien zeggen. Maar dat BMI van 21,3 van vorig jaar heb ik met heel veel moeite bereikt. Want ik weet niet hoe het met mijn fellow leeftijdsgenoten zit, maar afvallen gaat een stuk moeilijker nu ik wat ouder ben.
Enfin, afvallen dus. En eerst maar weer eens mijn 'oude' pre-feestdagen gewicht van 57,3 bereiken. Dat zijn dan 2.2 kilo's.
Wil ik echt verstandig doen, dan, nee. Ik ga, of toch wel. Gadverdamme: een langere periode ga ik hier voor nemen.
"Ja, maar je weet dat snelle kilo's er ook weer snel afgaan ?! Dus ; dan kan je ook wel een wat kortere periode nemen", lispelt een duiveltje in mijn oor.
Hoe komt het toch dat ik mezelf in een soort onderhandelingspositie manoeuvreer zodra het gaat over de tijd die nodig is om die kilo's af te vallen ?
Heel vreemd.
En iedere, echt iedere moderne voedingsdeskundige vertelt me dat dat ook niet hoeft.
Nou, dan doe ik het ook maar niet.
"Ik weet het goed gemaakt. Ik stel mijzelf als doel om in januari weer mijn gewicht van 57,3 behaald te hebben".
"Ja, en dat kan makkelijk, want er zit op zijn minst een kilo vocht bij", dat duiveltje weer.
"Een kilo, dus 58,5; dan moet ik in drie weken 1,2 kilo echt afvallen. Nouuuu, dat moet kunnen".
Jongens, jongens.
Diep ademhalen. Ok.
Ik ga geen tijdslimiet stellen. Ook mijn mentale boekhoudster niet.
En ik ga 2,2 kilo's afvallen.
Promise.
on Sunday, January 6, 2013
Lieve mensen, ik ben er weer.
Dinsdag 1 januari schreef ik in mijn dagboek.En ik was bezig om mijn doelen te formuleren voor het nieuwe jaar. En tijdens het schrijven kwam er een woord naar boven, zomaar. En dat woord was beschikbaar.
Lees even met me mee.
Ik loop in de kamer die voor mij beschikbaarheid uitbeeldt. Het is er een chaos. Er staan mooie spullen. Maar het is er een chaos. En ik kijk rond. Zie overal liefde liggen. Hier en daar erotiek. Ik zie ook, in het stof, ergernis en woede.
Ik zie ook kracht, stapels mooie doelen, mooie plannen. En ook zie ik weer liefde en energie, in alle soorten en maten.
Dat ligt allemaal in mijn kamer van beschikbaarheid.
En vandaag sta ik stil. De wind is gaan liggen. De urgentie verdwenen. Kijken, kijken. En een diepe blijheid voelen dat ik nu mag kijken. Ik kan dus deze kamer opruimen. En ordenen.
Vriendschappen staan in de boekenplanken. Collega`s, lesvoorbereidingen. En wat ik ook zie zijn mijn dagboeken. Als een onneembare vesting in deze kamer van beschikbaarheid. Waarin ik schikte, herschikte, nadacht en mezelf bleef.
Is de ander de schuld ?
Dat is juist het punt.
Ik heb dit zelf als antwoord geformuleerd. En het is als een tweede natuur bij me gaan horen.
Het is nu voorbij.
De kamer van beschikbaarheid.
Ik kijk er rond vandaag. En wat ik zie bevalt me. Want het is allemaal van mij. En het mooie is dat ik als motto voor 2013 bedacht had: naar buiten. En nu krijgt dit motto een hele nieuwe dimensie.
Ik sta in mijn kamer van beschikbaarheid.
Waar zal ik beginnen ? Het maakt niet uit. Want alles wat ik vastpak in deze kamer voelt aan als een energiestroom. Een geparkeerde energiestroom waar ik nu op aansluit.
2012 heeft me een woord ingefluisterd: beschikbaar.
en ik weet dat ik zelf, op alle terreinen van mijn leven mag bepalen wanneer en hoe ik beschikbaar ben.
Te beginnen: NU.
Nogmaals een heel gelukkig Nieuwjaar voor iedereen !
Dinsdag 1 januari schreef ik in mijn dagboek.En ik was bezig om mijn doelen te formuleren voor het nieuwe jaar. En tijdens het schrijven kwam er een woord naar boven, zomaar. En dat woord was beschikbaar.
Lees even met me mee.
Ik loop in de kamer die voor mij beschikbaarheid uitbeeldt. Het is er een chaos. Er staan mooie spullen. Maar het is er een chaos. En ik kijk rond. Zie overal liefde liggen. Hier en daar erotiek. Ik zie ook, in het stof, ergernis en woede.
Ik zie ook kracht, stapels mooie doelen, mooie plannen. En ook zie ik weer liefde en energie, in alle soorten en maten.
Dat ligt allemaal in mijn kamer van beschikbaarheid.
En vandaag sta ik stil. De wind is gaan liggen. De urgentie verdwenen. Kijken, kijken. En een diepe blijheid voelen dat ik nu mag kijken. Ik kan dus deze kamer opruimen. En ordenen.
Vriendschappen staan in de boekenplanken. Collega`s, lesvoorbereidingen. En wat ik ook zie zijn mijn dagboeken. Als een onneembare vesting in deze kamer van beschikbaarheid. Waarin ik schikte, herschikte, nadacht en mezelf bleef.
Is de ander de schuld ?
Dat is juist het punt.
Ik heb dit zelf als antwoord geformuleerd. En het is als een tweede natuur bij me gaan horen.
Het is nu voorbij.
De kamer van beschikbaarheid.
Ik kijk er rond vandaag. En wat ik zie bevalt me. Want het is allemaal van mij. En het mooie is dat ik als motto voor 2013 bedacht had: naar buiten. En nu krijgt dit motto een hele nieuwe dimensie.
Ik sta in mijn kamer van beschikbaarheid.
Waar zal ik beginnen ? Het maakt niet uit. Want alles wat ik vastpak in deze kamer voelt aan als een energiestroom. Een geparkeerde energiestroom waar ik nu op aansluit.
2012 heeft me een woord ingefluisterd: beschikbaar.
en ik weet dat ik zelf, op alle terreinen van mijn leven mag bepalen wanneer en hoe ik beschikbaar ben.
Te beginnen: NU.
Nogmaals een heel gelukkig Nieuwjaar voor iedereen !
Subscribe to:
Comments (Atom)